#رسانه چشم و ذهن ما رو به دیدن "زیبایی قالبی" معتاد کرده. ما به "به رسمیت شناختن شهرت ناشی از ابتذال" خو گرفتهیم.
امروز داشتم به نقشهایی که مهران احمدی (کارکتر بهبود توی فیلم پایتخت) بازی کرده فکر میکردم. دیدم چه بازیگر خوبیه! چرا تا حالا متوجه خوب بودن کارش نشده بودم؟ ولی حتی اسمشو نمیدونم!
اینکه به یه بازیگر نقشهای متفاوت پیشنهاد نمیشه تقصیر بازیگر نیست. تقصیر کارگردانهاست که از ظرفیتهای بازیگرها استفاده نمیکنن.
مهران رجبی همینطور. یه فیلمی بود درمورد زلزله بم. بیدار شو آرزو.
مهران رجبی توی اون نقش کولاک کرده.
بازیش توی فیلم مارمولک هم خیلی خوبه.
ولی ما مهران رجبی رو با چی میشناسیم؟
انگار اینها آدمهایی هستن که همیشه محو شدهن. همه جا هستن ولی دیده نمیشن. از شدت طبیعی و واقعی بودن دیده نمیشن.
ما به دیدن چیزهای غیر طبیعی که با سیخ خودشونو فرو کنن توی چشممون عادت کردهیم. "طبیعی بودن و شبیه دنیای واقعی بودن" برای ما بعنوان امتیاز یک بازیگر تعریف نشده.
همهش کارکترهایی که زیادی زیبا، زیادی عجیب یا آدمهای زیادی نادون، حرفهای زیادی بیمعنی، رفتارهای زیادی بیارزش رو به خاطر میسپریم.
بیاید از این به بعد به نقشهای فرعی بیشتر توجه کنیم و این اعتیاد به چیزهای اغراقشده رو ترک کنیم.
حرف درست و لپ کلام رو کیارستمی عزیز _روحش قرین آرامش و شادی_ زد.
هرچیزی، زیادیش ضایعه. زیبایی زیاد ضایعه. دوست داشتن زیاد ضایعه.
یه کم با چیزهای "کافی و اندازه" دوست باشیم.