
مینوسم
باید مردم بدانند که چرا جنگ را آغاز کردم
عشق تنها حقیقتیست که هیچ کس نمیتواند آن را انکار کند
آری قلب من از سنگ است ، از همین قلب سنگ شده مینویسم تا جهان بداند در من چه گذشت
درست مثل تمام انسان هایی که عاشق میشوند ، من هم روزی عاشق شدم
تصور اینکه آغازگر جنگ جهانی دوم ، عاشق بوده باشد سخت است!
اما حقیقت این است:
بار نخستی که او را دیدم انگار در قلب تاریکم روزنه هایی از نور روشن شد
گِلی در من نهالی از عشق کاشت ، نهالی که با دیدن آسمانِ چشم هایش آبیاری ،
با صدایش نوازش و با لبخندش جان بر تن من می نواخت
هرگاه که به صورتش نگاه میکردم ، تمام زخم های تنم بسته میشد
انگار چیز جدیدی در قلبم اتفاق افتاده بود ، شاید یک انقلاب جدید!
شاید ، باید در وجودم انقلابی رخ میداد تا بتوانم بر این مردم حکمرانی کنم
من از اول هم میخواستم که یک رهبر باشم
یک رهبر درست که مردمش را از تاریکی مطلق نجات دهد
اما چگونه اینکار را باید انجام میدادم؟
آنهم دقیقا زمانی که قلبم به تسخیر کس دیگری در آمده ، شخص دیگری قلبم را به محاصره انداخته!
آیا کسی که خود تحت فرمان کس دیگریست ، فرمانروا میشود؟
این چه چیزیست که در من متولد شده؟
آیا این حس ، ترس است؟ یا عشق ؟
هرچه بود غرورم را زیر پا نهادم و دور از حرف تمام مردم گِلی را در قلبم وارد کردم
درست در مرکز فرماندهی جانم
همانجا که احساس زنده بودن میکنم ، همانجا که تشکیل شده از ذرات قلب است ، همانجا که با آن کنترل نیمی از جهان را به دست گرفتم
همانجا که مردم سنگش میخوانند.
هر بار که دستان گِلی را لمس میکردم تمام جانم فرا تر از جسمم پرواز میکرد
جایی بالاتر از زمین ، جایی که هیچ موجودی حتی به آنجا سفر نکرده
توصیف کردن این همه زیبایی کار یک سیاستمدار نیست ، گاه باید شاعر بود تا درمورد چشم هایش نغمه بگویی ، یا گاه باید نقاش باشی تا بتوانی آشفتگی موهایش را که چگونه در باد به پرواز درآمده را به تصویر بکشی
اما چه کنم که عشقت در قلبم عمیق فرو رفته
انقدر که من سیاستمدار را وادار کرده تا شاعر و نقاش باشم
پس برایت مینویسم تا در این قلب وامانده حسرت نگفته ها باقی نماند
اولین باری که تو را دیدم ، احساس عجیبی در وسط سینه ام حس کردم
قبل از آنکه نگاهم به نگاهت دوخته شود ، ترس از دست دادن جانم را نداشتم
اما الان که جانم تو شدی ، تمام سعیم را میکنم که در امان بمانم
فقط زیبایی تو نبود که مرا مجنون خودش کرد
بلکه در تو حس عمیق دوست داشته شدن را احساس کردم
آن احساس وحشیانه و بی رحم بودنم ، که غریزه خونریزی در من بود را آرام میکرد
حس انتقام ، احساس بغض و نفرت ، احساس خشم و کینه ی من ، با اینکه اصول زندگی و سیاستمداری من بود با دیدن تو رخت آرامش بر تن میکرد
احساسی که در کنار تو داشتم مثل آن روز جنگ بود که در محاصره دشمن بودم
شب و روز بی وقفه در بین آتش دشمن میسوختم و دریغ حتی از یک کمک
روز آخر بود که صدایی سکوت گلوله ها را شکست
کار جنگ تمام شد
بعد از سال ها باز آن سکوت آمد و جان مرا از صدای تیر و ترکش درونی ام نجات داد
صدایی که برای گوش نوزاد همانند لالایی یک مادر است
هنوز صدایت خاطرم هست
آنگاه که تو را در آغوش میگرفتم و زمزمه عاشقانه ات روح مرا نوازش میکرد
آری جانم شدی ، جسمم شدی ، روحم شدی ، دلیل آرامش و صلح جهانی من تو بودی
اما...
مرد قلبم آن روز که با چشمان خود دیدم در وسط سینه ات
ردی از جای گلوله است
تیری که سهم من بود بر قلب تو نشست
عمیق ترین زخم ها همیشه جای گلوله نیست گاهی عمیق ترین زخم جای خالی
کسی ست که دیگر آن را نداری
مرگ من امروز نیست
من آن لحظه ای مردم که در خانهی خودم جسم بی روح را در بغل گرفتم
اما دور از انتظار همیشگی ام اینبار سرد سرد بود جانی که بیرون تن داشتم
صدایت کردم
نه با حنجرهای که دیگر توان فریاد زدن ندارد
بلکه با وجودم فریاد زدم تا به گوشت برسانم این حس چیزی بیشتر از عشق است
احساسی که هنوز برایش واژهای خلق نشده
درد من را که میفهمد؟
من که از دنیا جز تو چه میخواستم؟
از تو سوال میکنم که آیا تیری که بر قلبت نشست اثرش بیشتر از عشقیست که به تو دادم؟
حال این مردم اند باید بپرسند که جسم بی جان از چه بیم دارد؟
جانی که جانش را گرفته اند از چه میترسد ؟
از خون؟
از قتل؟
از انتقام؟
از جنگ؟
مردم باید بدانند که گرفتن عشق از من چه تاوانی داشت
پس من هم کشتم
جنگ به پا کردم
دنیایی که نخواست من کنار عشقم باشم را جوری به جنگ وا میدارم تا احدی کنار عشقش نماند
من همه چیزم را از دست دادم
تمام رویای شیرینم از عشق را به کامم زهر کردند
انگار آن روز اخر جنگ ، هیچ سکوتی آن محاصره را نشکسته بود
انگار در توهمی عمیق فرو رفته بودم
چگونه جای تو را پر کنم ؟
من که با تمام وجود تو را در رگ هایم جاری کردم
چگونه آن لحظه خندیدنت را از یاد ببرم؟
یادت هست؟ آن لحظه ای را که جسمت بر روی دستانم بود از تو پرسیدم
برایم نمیخندی؟ تا جانی دوباره بگیرم؟
رفتنت را چگونه باید باور میکردم ؟
انعکاس لبخند تو بود که مردم لبخند بر لب داشتند
حال من هم انعکاس غمت را برای این مردم نقاشی کردم
جنگ
همان انعکاس تیری بود که به قلبت نفوذ کرد
تیر بود که این جنگ را شروع کرد
انتخابی جز این نداشتم
جنگی تمام عیار بین منُ ، من
آخر این قصه از قبل نوشته شده بود
من و تو عروسک های خیمه شب بازی این داستان بودیم
فقط تفاوت ما این بود که من درد نبودنت را به جان خریدم
زندگی ام را به کامم تلخ کردند
پس زندگی کردن را حرام مردمی کردم که لیاقت عاشق بودن را نداشتند
عشق برای مردم این دنیا یک ملعبه است
یک بازی پست که هیچ ارزشی غیر از خوشگذارنی برایشان ندارد
دنیا این چنین به من آموخت تا بدانم که اگر عشقی در قلبت جایی دهد
روزی با بدترین شکل ؛ آن عشق را از تو میگیرد
از کودکی برایمان گفتند که عاشق به معشوق نمیرسد
باور نکردم
تا اینکه دنیا از وسط سینه ام قلبی که در حال تپیدن بود را از جایی درآورد
روزهای زیبای مرا به شبهای تاریک و بی ماه کشانید
من فقط این درس را به وضوح برای شما نشان دادم در حالی که نمیدانستم ایستادن در مقابل حقایق این دنیا مساویست با دشمن خوانده شدن توسط همانانی که این زخم در وجودشان خون چکه میکند.
در میان بُهبُهِ ی جنگ به دنبال چه میگشتم؟
چه شد دنیایی را که به عشق تو میخواستم گلزار کنم اما تبدیل به قبرستان شد؟
آری
اینگونه است که پایان یک عشق آغاز یک جنگ میشود
پایان عشقی که در این دنیا بود
اما جنگی که همیشه در دل من تمامی ندارد
اما هیچ کدامتان نتوانستید مرا به آرزوی قلبی ، که با تیر تکه تکه شده بود برسانید
پس این جنگ را با همان گلوله ای تمام میکنم که در 18 سبتامبر 1931 بر قلبم فرو رفت.
این جنگ را شروع کردم
نه برای اینکه بکشم بلکه برای اینکه کشته شوم
تا در دنیایی دیگر با خیال راحت و دور از این جسم تو خالی از عشق با گِلی
زندگی کنم.
امضا:
آدولف هیتلر
نویسنده: حیدر شالچیان
