نمیدونم

به ساعت نگاه کردم، زمان رد شده بود گذشته بود یا شاید هم فرار کرده بود انگار که گرگ دنبالش کرده باشه همینطور تند و تند میگذشت و نمی‌فهمیدی که چطور یکهو به آخر هفته رسیدی و دوباره تا پلک میزنی اول هفته شروع میشه.

من هنوز همونجا نشسته بودم به پنجره نگاه میکردم، البته به رد نوری که از پنجره و پرده گذشته بود نگاه میکردم. آبی تیره ی عصر یه روز پاییزی بود. طبیعی بود انقد دلگیر باشه، مخصوصا که یکهو می بینی دوست هات از جواب دادن به پیام هات امتناع میکنن و حتی پیام هات رو نگاه هم نمی‌کنن، مخصوصا که نشسته باشی گوشه ی اتاق و پاییزت شبیه پاییز بقیه آدم ها نباشه، خبری از رول های دارچینی و هات‌چاکلت و قهوه نباشه، خبری از عشق نباشه، حتی دوستی هم نباشه. نشسته باشی و به پرده ای که بخاطر بادِ پاییزی تکون میخوره نگاه کنی. تو دلت هیچی مهم نباشه اما همه چی مهم باشه. به این فکر کنی که حالا بین این همه اتفاقی که تو دنیا داره میفته چرا یکهو دوست هات نادیده ات میگیرن، شروع میکنی به کند و کاو کلمه هایی که رد و بدل شد حتی به قولِ یه بنده خدایی تا سلام کردنت رو هم زیر سوال میبری که بفهمی دلیل این نادیده گرفته شدن ها چیه. میخوای غم و غصه نخوری ولی تا به خودت میای میبینی دورت رو گرفتن. بدون اینکه بخوای غمگین شدی برای دوستی های چندین و چند ساله ای که حالا معلوم نیست چه بلایی سرشون اومده!

با خودت میگی بزرگسالیه دیگه. ممکنه اونقدر بدبختی عمیق شده باشه که تو حتی به ذهنشون هم نیای. بعد می بینی فضای مجازی با لایک هاشون پر شده، پروفایل ها روز به روز عوض میشن و بعد با خودت میگی شاید کسی دیگه حوصله حرف زدن رو نداره، اما ته دلت خوب میدونی که چقد ازشون ناراحت شدی. از اینکه مهم نیست زمان دوستی حتی ۱۰ سالگی رو هم رد کرده باشه. چیزی که مهمه داشتن لیاقت اون چند ثانیه ایه که تو نداشتی.. من مسئول این بدبختی ها نبودم و دوستی هایی که داشتم خراب شد. آدم فکر میکنه و به خودش میگه من روی فلان آدم حساب باز میکنم. میدونم هیچ وقت تنهام نمیزاره، اینجور دوستی ها ابدی ان. ولی ای دل غافل، بزرگ شو بچه جون، تو این دنیایی که خودش هم ابدی نیست چیزی مگه میتونه ابدی باشه؟ دوستی ابدی باشه؟ بزرگ شو سخت شو تیره شو سقوط کن بیفت زمین زخمی شو داغون شو تهش هم که مرگه دیگه. تو مقصر نبودی عیبی هم نداره. درس شد برات که آخر دل نبندی به هرکسی حتی اگه از بچگی‌ت میشناسیش، فکر کردی این آدم ها کنارت میمونن اما قبل از اینکه مشکلاتت رو بدونن از زندگیت ناپدید میشدن، حتی اجازه ندادن تو براشون بمونی، مهم نبودی. زمان میگذره. اینم درست میشه، نشد هم نشد به جهنم. عادت میکنی به نبودن ها. آدمه دیگه. یکهو به خودش میاد می بینه زنجیر به دست و پاش وصله، میبینه اسیر شده، اسیر عادت. از یجایی به بعد هم حتی یادش میره زنجیر بهش وصله، نفس میکشه، قلبش کار میکنه، میخوره میخوابه، یه وقتایی هم احساس میکنه.

شب میشه چراغ خاموشه، ماه این بار کامله با اون نور زیادش، کاش میتونستم تمام دنیارو خاموش کنم که فقط ماه تنها چراغِ زمینم باشه. این نور ها زیادن، آدم ها زیادترن، اما انسانیت به اندازه انسان ها وجود نداره‌. زندگی سخت میشه اما زمان میگذره، باید بگذره.