روی کاناپه دراز کشیده بود و به موسیقی آروم معمایِ عشق گوش میکرد. باریکه ای از نورِ ملایمِ غروب خورشید از پنجره عبور کرده بود و قسمتی از فرش و زمین چوبی رو آغشته به رنگ ساعت طلایی کرده بود. نسیم گرم تابستانی می وزید. هیچ کاری برای انجام دادن نبود. کتاب ها روی هم چیده شده بودند و گوشه ای از خونه رو اِشغال کرده بودند. بوی کیک دارچین در فضای بزرگ خونه پیچیده شده بود. آنا این روزها به شیرینی پزی علاقه ی عجیبی پیدا کرده، مُدام مشغول درست کردن شیرینی ها و خوراکی های متفاوت از کشورهای متفاوته و اینطوری این روزهای گرم رو میگذرونه. برای اِرین این اتفاق خوشایندی بود. اینکه روزهای تنبلی که اینجا تو این خونه ی قدیمی میگذرونن همراه با شیرینی های خوشمزه ی آنا باشه. صدای زمزمه ی آنا که با آهنگ همخوانی میکرد به گوش اِرین می رسید. به صدای ظریف آنا گوش میکرد که چطور سعی داشت شبیه خواننده ی آهنگ کلمات رو با آوا بخونه. سَرِش رو به سمت آشپزخانه ی بدون دَر بُرد و به آنا نگاه کرد. موهای روشن و خرمایی رنگش رو بالای سرش بسته بود و پیرهن دامن دارِ لیمویی رنگی پوشیده بود. کمربند ظریف لباس رو دور کمرش بسته بود و روی لباسش پیشبند آشپزی با طرح گیلاس های کوچیکی که تکرار شده بودند پوشیده بود. و در حالی که زیر لب با آهنگ در حالِ پخش همخوانی میکرد، تکه های سیب رو بُرِش میزد. اِرین کنارِ پنجره ایستاد و به فضای سرسبز بیرون خیره شد. سبز بودن برگ های درخت ها و در دوردست، آبیِ دریایی که پایانی نداشت منظره آروم و دلنوازی رو خلق کرده بود. آنا به میز ناهار خوری تکیه داده بود و منتظر بود تا کیک دارچینی بالاخره آماده بشه. اومدن به این خونه و گذراندن تعطیلات تابستانی بهترین تصمیم این سال بود. به تمام مشکلاتی که پیش اومده بود فکر میکرد اما نمیتونست غرق بشه. انگار جادویی تو این جا وجود داشت. خورشید در افق محو میشد و رگه های نارنجی رنگی روی دریا ایجاد میکرد. پرستو ها پرواز میکردند و با آوای خودشون شروع شب رو به اهالی روستا خبر میدادند. اِرین در کنار آنا منتظر کیک دارچینی بود و هر دو به صدای آهنگی که تموم میشد گوش سپرده بودند.
A.20260724