بارون گرفت. مهمون هم داشتیم. دو سه نفر بودن، اما هنوز نرسیده بودن. مامان تند و تند تو آشپزخونه از این طرف به اون طرف راه میرفت. آبجی هم بود. نتونست بره خونه ی خودش. باید می موند به مامان کمک میکرد. مامان دست تنها خسته میشد. داشت بارون میومد. نمیتونستم از این زمان بگذرم. مامان گفت بیا انار هارو دون کن. ناراحت شدم این زمان داشت میگذشت اگه بارون قطع بشه چی؟ گفتم کدوم انارها؟ خودش اومد انارهارو جدا کرد گذاشت تو ظرف گفت ببر بشور بعدم دون کن. طاقت نیاوردم گفتم مامان من میخواستم برم بیرون. برگشت گفت خب برو. آبجی گفت بچه هارو هم ببر یکم هوا بخورن. گفتم میرم یه دوری میزنم زود برمیگردم انارهارو هم خودم دون میکنم تو دست نزنیا. گفت عیب نداره تو برو بابات دون میکنه. رفتم لباس پوشیدم اومدم دیدم ظرف انارهارو بابا دست گرفته. گفتم که خودم برگشتم دون میکنم شما خوب دون نمیکنی! نه بابا کاری ندارم که من انجامش میدم. در رو باز کردم و بچه هارو صدا زدم. اصلا ولش کن. بچه ها بریم. باد تند می وزید و بارون هم می بارید. تقریبا سرد بود البته بیشتر برای بچه ها. چرا هی عقب می مونید؟ البته سوال درستی نبود. بچه ها قدم هاشون کوچیکه معلومه که عقب می مونن. گفتم چشم هاتونو وا کنید نرید تو چاله های آب. شلپ، صدای فرو رفتن پای یکی شون تو یکی از همین چاله های پُر آب تو کوچه اومد. بابا اصلا گوش می دید چی میگم؟!
رسیدیم به خیابون. اِی بابا فروشگاه که بسته است. خب معلومه که بسته است. کی تو این بارون مغازه شو باز میکنه. بزرگتره گفت و از پشت سرم راه میرفت. گفتم خیلیا.
دور زدیم تو کوچه ها تا یه مغازه باز دیدیم، دم مغازه تو یک دقیقه روی پفک نمکی و چیپس ساده توافق کردیم. قبلش برای چیپس پیاز جعفری و چیپس سرکه ای و پفک چیتوز طلایی و کرانچی پنیری چند دل بودیم. آخر نظر های شخصی رو کنار گذاشتیم و رفتیم داخل. میشه ۱۶۰ عه نه ببخشید ۱۶۵. رمزتون؟ عدد عدد عدد عدد
اومدیم بیرون بارون هنوز میبارید. بچه ها هم سرماخورده بودن ولی هواخوری براشون خوب بود.
سر کوچه وایستادیم. بسته ی خوراکی ها دستم بود نوبتی برمیداشتیم. بزرگه گفت بارون هم قاطی این خوراکی هامون میخوریم.
سر تکون دادم. آره.
کوچیکه یه چتر با خودش آورده بود. همون اولای راه دیدیم که خراب شده. به بزرگه گفتم بزار تا اخر مسیر گُلی که کاشته رو خودش دست بگیره. چتر هم قد خودش بود ولی تا آخر خودش گرفت.
راه رفتیم و چیپس خوردیم. دیدم سخته. بیاید یجا وایستیم.
ایستادیم و چیپس رو تموم کردیم آخراش بودیم که دوباره راه افتادیم. آشغال چیپس رو بزار تو جیبت. بعد پفک رو باز کردم. تا نزدیکی های خونه پفک رو هم تموم کردیم. وایستادیم تا ماشین ها رد شن. جدیدا تو بارون رهگذر می بینن آروم رد میشن. البته شاید هنوز کسایی باشن که فکر کنن رهگذرا دلشون میخواد لباساشون گِلی و خیس شه. ماشینا رد شدن. ما رسیدیم خونه. کفش های مهمون ها دم در بود. اومدیم داخل. انار ها دون شده بودن. بوی خورشت هم دراومده بود. سالاد و سیب زمینی ها منتظر من بودن. من خیس از آب بارون شده بودم. به بچه ها گفتم جا برای شام داشته باشید.
