انکارِ فقر، گاهی از خودِ فقر دردناک‌تر می‌شود؛
اینکه مدام مجبور باشی به دیگران ثابت کنی فقیر نیستی، از چیزهایی حرف بزنی که هرگز نداشته‌ای و وانمود کنی تجربه‌هایی را از سر گذرانده‌ای که حتی فرصت لمس‌کردنشان را هم نداشته‌ای.
کم‌کم، در کنار فقر، چاهی عمیق‌تر در وجودت می‌کنی؛ چاهی از ترس، تظاهر و حسرت. آن‌قدر عمیق که روزی به خودت می‌آیی و می‌بینی در درونت، آدم دیگری زندگی می‌کند؛ کسی که مدام حسرت زندگی‌اش را می‌خوری، کسی که تمام چیزهایی را دارد که تو برای داشتن ساده‌ترینشان هم باید بجنگی. غریبه‌ای که هر روز بیشتر از خودت دورت می‌کند.
خسته شده‌ام از اینکه نمی‌توانم به آدم‌ها بگویم آنچه در زندگی تو عادی است، در زندگی من حتی رنگی از واقعیت ندارد. نمی‌توانم بگویم بعضی از چیزهایی که بی‌دغدغه از کنارشان می‌گذری، برای من رؤیاهایی دورند؛ رؤیاهایی که حتی اعتراف به نداشتنشان هم دشوار است.
خسته‌ام از این همه تظاهر، از اینکه برای پنهان‌کردن نداشته‌هایم، مجبورم خودم را به کسی تبدیل کنم که نیستم. انگار فقر فقط محرومیت از چیزهایی نیست که نداری؛ گاهی محرومیت از حقِ صادقانه خودت بودن هم هست.
کاش فقر واقعاً نرمالیزه می‌شد؛ نه به این معنا که نبودنِ امکانات، رنج و محرومیت عادی شود، بلکه به این معنا که فقیر بودن دیگر مایه‌ی شرم نباشد. کاش می‌شد نداشت، بی‌آنکه مجبور باشی وانمود کنی داری. کاش می‌شد از نداشته‌هایت حرف بزنی، بی‌آنکه از نگاه دیگران بترسی. کاش می‌شد در جهانی زندگی کرد که در آن، آدم‌ها برای پذیرفته‌شدن مجبور نباشند زندگی‌هایی را جعل کنند که هرگز سهمشان نبوده است.
کاش فقر، فقط فقر بود؛ نه زخمی که مجبور باشی پنهانش کنی، نه نقابی که ناچار باشی به صورت بزنی و نه حسرتِ زندگی‌ای که برای پذیرفته‌شدن، وانمود می‌کنی از آنِ توست.
