صدای تِرِق ترقِ پلاستیک ، صدای خاروندنِ ریش ، سکوتِ عجیب ولی سکوت همیشه شکسته میشه ،عجیب بود اونهمه آدم تو یه جا و ساکت ، گَهْگاهی هم صداهای پس زمینه؛همش عجیبه...
همیشه اینجا بود صدایِ خنده ، ولی اینجا کسی دیگه نمیخنده. سکوت سنگین خفه میکنه گَلو ها رو ، خلای عجیبی ایجاد شده تو قلبِمون. نمیشنویم دیگه صدای شوخی ، شوخی که سرد شد و جوشید...
خودش رفت و موند نامَش؛ میخوندم نامشو ، نوشته بود:
[برای من نمونده دیگه چیزی ، فقط هست سه تا بچه ، علی ، رضا و زهرا. هر چی برام مونده برا اوناست فقط بگین به طیبه خانم که کاری که باهام کرد رو با اونا نکنه ، برای انتقام از من اونارو اذیت نکنه. مشکلی هست با قبر خودم حل کنه!]
راسیاتش دیگه نتونستم بخونم...نگاه میکردم به تنها چیزی که ازش باقی مونده بود. فقط چند قطره خون.
کی فکرشو میکرد اون پسر که همیشه تو جیبش بود پُره شوخی ، در خنده همش باشه تظاهر و یه چند قطره خون که بزور به اینجا بَنده. کی فکرشو میکرد همون مردِ جوان با کُلی آرزو فقط بمونه ازش چند قطره خون؛ حتی نشونه ای نداد تو حرفاش ، حتی با خنده نگفت. کی فکرشو میکرد که یه روزی اینطوری بشه...
حس عجیبی گرفته حُلقوم منو ، میدونم مقصر نیستم ولی این حس عذاب وجدان شده جایگزین خونِ توی رگام. میگم کاشکی اینطوری نمیشد یه حس یه باد میومد سراغشو ، میگفت نکن. از اون حس های عجیب که تحت فرمانشی!
و حالا مونده کاش های بسیار...کاش
[برگرفته از داستانی که با چشم دیده شد به علاوه کمی تخیلات]
