در فراسوی نگاه من تو نیستی ، تو در نگاه من هستی . ولی در فراسوی نگاه تو ، من نیستم ؛ کسی نیست . در فراسوی نگاه تو کینه است ، در فراسوی نگاه تو شمشیر است . ولی در نگاهت کینه است ، در نگاهت خشم است .
فراسوی نگاه برای ما چه معنی دارد ...؟
فراسوی نگاه برای من چه معنی دارد ..؟
فراسوی نگاه برای تو چه معنی دارد....؟
تا خود ندانم فراسوی نگاهم چیست ، میتوان گفت تو در فراسوی نگاه خود چه داری ؟ فراسوی نگاه من تو نیستی . نه در آن سو نه در این سو . تو در سوی دیگر هستی که نام ندارد . ولی نام سوی تو چیست ؟ بگذار بلند تر بگویم : نام سوی تو چیست ؟ ولی افسوس که اینجا نیستی و داد من فقط هنایش روی تشویش کفتران دارد.ولی این مجهول گلاویز مخچه ام شده است . باز میپرسم ، نام سوی تو چیست ..؟ اصلا این سو کجاست؟ نمیدانم نمیدانم ... فقط میدانم که سوی مخصوصی برای توست. این مکتوم را در موشک کاغذی ام میگذارم و به مقصد ناکجاآباد پرتش میکنم . نفس راحتی میکشم و سراغ معادلات بعدی میروم . که ناگهان موشک پنجره را وا میکند و در مغزم فرو میرود .... موشک را در زیر پاهایم لِه میکنم ، میدانم گر بیشتر گرفتارش بشوم سلول های عصبی ام به پرواز در می آیند و با باد رهسپار میشوند . سراغ مجهول بعدی برویم .حال که فراسوی خودم را شناختم فراسوی تو را چگونه بشناسم ؟ گر فراسوی تو را شناختم فراسوی خودم را چه کنم ؟ میتوانی پاسخ دهی؟ خیر ، نمیدانی چون نمیخواهی بدانی ، چون علاقه به موشکافی نداری و احتمالا هیچگاه در رشته مهندسی معکوس موفق نخواهی شد . ولی واقعا نمیخواهی این را بدانی؟ تو فراسوی خودت را میشناسی ، میدانی ولی نمیدانی چگونه فراسوی تو را بشناسم . ولی فراسویی که ما میشناسیم ، فراسوی واقعی ماست...؟
