باد میوزد در گیسوی کمندش ، می دَوَد و میدَوَد و خود نیز نمی داند مقصد کجاست.
صدای نشاط ، شور و اشتیاق از قدم های سبک او نمیآید و نیست همچو کودکان دیگر ، از سرسره ای پایین نمیاید.
دایی های قلابی او ، دور کودک حلقه ای نامنتظم زده اند ؛ دایی هایی که به نظر نمیاید حتی دوره دبیرستان خود را تمام کرده باشند ولی سیگارِ بلک کاپیتان و وینستون در دستشان می چرخد و آن را استشمام میکنند. ای کاش این داستان همینجا خاتمه میافت ، ولی زَهی خیال باطل. کار آنان فراتر از دود کردن سیگار های گران قیمت است ، کار بزرگتری دارند و در نظر خود کار خفن تری دارند.
پودر سفید رنگی در پلاستیکی نسبتا کوچک دست به دست میچرخد ، حتما میدانی منظورم چیست ؛مگر نه؟
نفر آخر که آن را دریافت میکند ، همانند میگ میگ فلنگ را می بندد و به سمت وسایل ورزشی می رود. آیفون سیزده پِرومکساش را که خدا میداند از کجا آوردد با قاب طلایی چشم نابینا کُن از جیبش به دستانش منتقل میکند.
به نظر می رسد سرعت نوشتن او بسیار بالا است انگشتان او بدون وقفه بر روی موبایلش کوبانده می شود؛ در آخر به فکر سلامتی خود میافتد و از یکی از لوازم ورزشی استفاده میکند. ولی ماجرا به این سادگی نیست! اگر کمی با دقت تر بنگریم میبینم که پسرک جوان همزمان که به استفاده از وسیله ورزشی تظاهر میکند ، آن پلاستیک لعنتی را در لولای آن وسیله جا ساز کرده است و خیلی آرام همچو لاکپشتی پا شکسته به حلقه دوستانش بر می گردد.
حال ، کار تمام شده است و باید خارج شوند ولی درخواستی که او میکند ، عصب های مغزی مرا ویران میکنند!
-میشه برام گُل بخری؟
+نه الان ، حالت بد میشه.
کاش میتوانست مثبت نگریست و گفت یک شاخه (یا یک گلدان!) گُل میخواهد.
ولی آیا یک شاخه گل ضرری برای موجود زنده ای دارد...؟
او به سرعت از هر انسانی که میبیند فرار میکند ولی زمانی که به چشمان او نگاه میکنی انگار او میخواهد چیزی بگوید ، او اجازه ندارد نزدیک هیچ کسی شود چون دایی ها به او گفته اند اگر نزدیک کسی بشوی و به او چیزی بگویی اینبار بلایی بد تر سرت میآورم.
کودک همچو خمیری است نرم ، براحتی میتوانی او را تغییر دهی. میتوانی او را نترس از تهدید هایت بسازی یا خیر.
و ما نمیدانیم در زیر زمین چه اتفاقی برای او میافتد.
