غم حمل میکردم در بقچه ی خود ، چقدر این بقچه چسبناک است! سنگین است و عجیب ،به راستی این چیست بقچه ست یا جوراب ست؟ و پس گفتن این جمله چوبی به کمرم خورد و صدای شیخ به گوش رسید که گفت : ای نادان جوراب چه ارتباطی با آنچه در سر خود داری دارد؟ گفتم ای شیخ نمیدانم مستم یا ملول ، حتی نمیدانم این بنده حقیر که روبروی شماست و نگاه به شما دارد کیست!
شیخ به صورت دقیق روبروی خود را نگاه کرد و من را دید. گفت: دیوانه گشته ای؟ این تو هستی.
میخواستم سخنی دیگر بگویم ولی شیخ گفت: دهان خود بستن از آداب اینجاست!
دستم را بالا گرفتم تا اجازه بدهد سخنی که نمیتوانم نگویم را بگویم ولی گفت: دست بلند نکردن از آداب اینجاست!
دلم میگفت چوبکی برداشته و بر سر شیخ بزنم ، ولیکن طرفداران من کجا و طرفداران او کجا
زین پس که نتوانستم جلوی زبان خود را گیرم گفتم: ای شیخ ، تو میدانی کیستی؟
گفت : دیوانه شدی پسرجان؟
گفتم: خوب بیندیش ، واقعا تو کیستی؟
و اینگونه بود که او نیز مانند من دیوانه گشت. بگذارید واضح برایتان توضیح دهم که دیوانگی امثال من و شیخ یعنی چه این دیوانگی به سه دسته تقسیم میگردد.
این دیوانگی از پرسش درمورد هویت خود صورت میگیرد ، اینگونه که از خود میپرسی "من کیستم" و در یافتن جواب پیر خواهی شد. آخر نیز برای تسکین دل و مغز خود میگویید چون خدا خواسته!
این دیوانگی مانند نوعِ قبلی از پرسشی امثال من کیستم بهدست میآید. اگر فرد درگیر تار و پود این سوال بشود جوابی نمییابد. زین پس به مطالعه ی فراوان دست زده و آخر به نتیجه ای کشف شدن توسط خود میرسد
این نوع از دیوانگی بسیار خطرناک است. فرد پس از نیافتن جواب سوالِ من کیستم هر سوراخی را میگردد و در این راه طاقت فرسا هم تخمه های زیادی میشکند و هزاران سوال بزرگ و کوچک دیگر به مغز او حمله ور میشود
من (منظور فرد متقابل شیخ است) دیوانگی بیجواب دارم جناب طبیب ، به راستی که درمانی برایش است؟راستی جناب طبیب شما از این دیوانگی ها نیز ندارید؟
