شوریده.

صب خوب نبودم ولی نمیفهمیدم،شب با من چنتا پروانه هم با باز شدن در درمونگاه اومدن تو

دکتر سرم مینویسه و چنتا امپول.

به پرستار ک سرمو وصل میکنه میگم خانم میشه الکی بگین ک درد نداره. باخنده میگه درد نداره

میگم من میترسم

میگه اگه بترسی کلات پس معرکه س

_از همونجا که میترسیم میبازیم_

گفتم میدونم

خوشال شد ک فهمیدم چی میگه. دوباره برگشت شرو کرد گفتن ک کارشناسی مامایی خونده ارشد جای خوبی قبول نشده، میخواد جای بهتری قبول شه و فعلا پرستاره.بازم میگه از ناخوشیاش نمیدونم چرا به من،ولی میگه. نای چرخوندن گردن هم ندارم،میفهمه خوب نیستم با غربت میره.

دور من پر از زنایی با پوست کک مکیه ک حوصله ی تجدیدِ رژ در طول روز ندارن و ابروهاشونو با تیغ تمیز میکنن و درصد قابل توجهی از انرژی شون برای اثباتِ در اقلیت نبودن زن تو این دنیای کوفتی میره.

بهتر میشم میرم سمت پنجره تا بازش میکنم پروانه ها هجوم میارن. سمتِ نور... قبلش احتمالا اونقد خودشونو به شیشه زدن و تا من پنجره رو باز کردم پرت شدن تو.

_اگه نور میبینی حتی تو بن بست هم بودی وایسا_

برگشتم خونه.

تو راه به لطفِ کم بودن آلودگی نوری ستاره ها خوب پیدان.

بچه که بودم فک میکردم ستاره های دنباله دار میرسن به زمین،همیشه حواسم جمع بود که رو زمین شاید یه ستاره دنباله دار پیدا کنم،ولی یه روز که دانش فیزیکیمو با دانسته هام تطبیق دادم دیدم حتی اگه اصطکاک نابودش نکنه من نمیتونم تو دستم بگیرمش از داغیش. این موضوع وقتی تکمیل تر شد که فهمیدم نمیشه رو ابرا راه رفت و فقط ادای ابرا رو در میارن.

_ رویاهاتو زنده نگه دارحقیقت چیزیه که تو ذهن توعه_

از اول شب تاحالا

"أنا الحق...أنالحق"میاد تو ذهنم دنبال خدا تو خودم بودم تمام مدت. میشنوی؟دنبالت میگشتم.من منصور حلاج نمیشم ولی حداقل فهمیدم این بدو بدوم برای فهمیدن، میل به جاودانگیم و.. از کجا میاد

اخر شب ک میشه جز دعاهای معمولم دعا میکنم هیچی از چیزایی که خدا بهم داده حروم نشه. اگه میتونم ببینم سبزِ سیر و آبیِ خالص رو ببینم،اگه میتونم راه برم،برم سفر.. خدا میگه "فسیروا فی الارض فانظروا.." از مصدرِ "نَظَر" میگه نه از مصدر"رؤیت"... رویت ینی دیدن و تمام. نَظَر ینی دیدنِ با تأمل.. به خودم نوید میدم به روزایی که جز سفیدی گچ چیزای دیگه ای میبینم.به لطف صدای جوجه های گنجشکی ک جلو پنجره م لونه ساخته الانم خوبم ولی اون روز که مصداقِ شعر معروفِ حزین لاهیجی نباشم بهترم

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد...در دام مانده باشد صیاد رفته اشد

(از همانجا که میشکنیم جوانه خواهیم زد)