شب به تو میتابد.
چشمهایم بسته، مژگانم خیسند.
سر به بالین توام
و تو لالایی و غم میخوانی.
و صدای این آواز سراسر اندوه
با قدمهای به شدت سنگین
روی این جسم به شدت خسته
راه میپیماید.
تو زنی غمگینی.
چشمهایت گویا و بسی زیبایند.
تو زنی دلگرمی.
اما به چه اینگونه دلت خوشبین است؟
به آن اشکهای ز چشم جوشیده؟
به آن فرزند بیتاب
که تنش در طلب صبح امیدت
ز عطش میسوزد؟
به آن خونهای به دامان سحر رقصیده؟
یا به جنگ میان بد و خوب، آدم و دیو؟
مادری بیداری.
دختری ویرانم.
و کنون
در این آشوب سراسر خونین
شب به تو میتابد.
شب به من میتابد.