١١٤ روز

یخچال رو باز کردم،تمام گوشه کناراش رو گشتم،مثل دیروز یا شاید هم مثل پریروز خالی بود

در و دیوار خونه داشت خفم میکرد

هوا سرد بود

لباس گرم پوشیدم و راهی مقصدی که نمیدونستم کجا هست شدم

بیست دقیقه ای پیاده راه می‌رفتم که بوی شلغم و لبو و آش دست فروشا به هوسم انداخت

پیرمردی بساط داشت

بخار خوبی از لبو و شلغما بالا میومد

اون بخارها و لبخند پیرمرد حس خوبی بهم داد

دختر و پسر جوونی کنارش ایستاده بودن،اون دو نفر اما لبخند نمیزدند،بیشتر قهقهه میزدند

تکیه دادم به درخت پشت سرم و نگاهشون کردم، به خنده هاشون، به محبتای پسره، به چشمای براق دختره، به شوخیای پیرمرد باهاشون

مغزم قلقلکم میداد که برای بار هزارم مرور کنم ۱۱۴ روز پیش رو

هوا نه سرد بود و نه گرم

مطبوع دل عاشقا بود که دست یار رو بگیرن و بزنن تو خیابونا برای پیاده روی

دانشجو بود اینجا،از یکی از شهرهای جنوبی اومده بود

دو ماه و هفده روز بود باهاش آشنا شده بودم

میگم اینقد،اما کاری کرده با دلم که انگار یار چندین سالمه

از خونه بهش زنگ زده بودن که سریع برگرده، به من میگفت نمیدونه چه اتفاقی افتاده

اما دو دو زدن چشماش وقتی داشت برام تعریف میکرد بهم میفهموند میدونه چی شده ولی نمیخواد بگه بهم.

قرار بود دم ترمینال ببینمش

پنج دقیقه ای وایساده بودم که اومد

هوا سرد نبود ولی لباس گرم تنش بود

منو که دید قدم تند کرد و خودشو رسوند بهم

نوک بینیش قرمز بود،حالت چشماش عجیب

گفتم دختر دلمو داری بدحال میکنی، چیزی شده؟

نگاهشو انداخت پایین و گفت نه هیچی!

ناراحتم که میخوام ازت دور بشم، دلم تنگت میشه!

سرشو اورد بالا،قرمزی نوک بینیش دلمو بیشتر به ضعف انداخت

زل زدم به چشماشو گفتم میدونی قشنگترین راه دنیا کجاس؟

سکوت کرد و بیشتر نگاهم کرد

زدم رو بینیشو و گفتم راهی که از خال روی بینیت شروع میشه و میرسه به خال روی گردنت!

من عاشق این خال روی بینیتم نبینم روزی هوس کنی این خال رو در بیاری که اون وقت حسابت با منه

هیچی نمیگفت فقط نگاهم میکرد

مسافرای اتوبوس همه سوار شده بودن،یه نگاه به اتوبوس کرد و گفت تو برو دیگه،نگرانم نباش،رسیدم بهت مسیج میدم

جملش تموم نشده بود که بغلم کرد

اونقد سفت چسبیده بود بهم که انگار داشت خواهش میکرد ولش نکنم

تو بُهت حرکاتش بودم که سریع سوار اتوبوس شد،نتونستم برای بار آخر ببینمش

گمش کردم بین آدمای اون تو

برگشته بودم خونه منتظر خبر رسیدنش بودم که مسیجش اومد

خبري از رسيدن نبود

محتوتش اين بود كه خواهش كرده بود دنبالش نگرد،،كه قسمم داده بود بچسبم به زندگيم،كه التماس كرده بود فراموشش كنم

مغزم نميتونست هضم كنه جملاتش رو

نميخواستم باور كنم كه اون اين چيزا رو نوشته

زنگ زدم به گوشيش اما خاموش بود

اون شب بيش از صد بار زنگ زدم و هر بار خاموش بود

اون رفته بود و من حتي نميدونستم چرا

چه اتفاقي افتاده بود كه اون اينجور رفت

تمام ١١٤ روز بعدش هم زنگ زدم و باز هم خاموش بود

به پيرمرد لبو فروش نگاه كردم،مشتري هاي جديدي داشت

گوشيم رو در اوردم و باز زنگش زدم هنوز هم خاموش بود

تكيه ام رو از درخت گرفتم و حركت كردم سمت حونه

هواي خيلي سرد بود،خيلي سرد تر از روزي كه توي ترمينال بغلم كرده بود…