مامان خانم از تو دلگيرم كه به من ياد ندادي هر كسي مرا زد،بزنمش
چرا از همان اول فقط مراعات همه را بكنم و مراقب باشم دلي را نشكنم؟
چرا يادم ندادي با هركس شبيه به خودش رفتار كنم مامان؟
چرا يادم ندادي گليم خودم را از فاضلاب دشمني و خشم ادم ها بيرون بكشم؟
چرا يادم ندادي برنجانم هر كه قصد ازار مرا داشت و بي ملاحظه باشم ب هر كس كه ملاحظه ارامش و سر به زيري ام را نكرد؟
دلگيرم از تو مامان،از تو كه هميشه گفتي هيچكس را له نكنم،كه نرنجانم،كه نشكنم
نگفتي اگر خودم شكستم و له شدم و رنجيدم چه؟
اگر سكوت كردم و سكوت مرا پاي ضعفم گذاشتند و ادامه دادند چه؟
اگر ديدم ادم هاي بي ملاحظه و خودخواه،ارام ترند و خوشبخت تر، و دلم گرفت چه؟
كه اگر دلم بي ملاحظه بودن خواست و بلد نبودم چه؟
مامان جان،من مهر طلب نيستم
من همان كودك ساده و خوش باور و صلح طلبي ام كه تو تربيتش كردي و حالا دارد له ميشود زير دندان خودخواهي ادم ها،ادم هايي كه چيزي از صلح و انصاف نميفهمند و برايشان اصلا مهم نيست با حرف و رفتارشان چه جهنمي براي ديگري ميسازند،من هماني ام كه هي ميزنند و هي سكوت ميكند،كه هي له ميكنند و خودش را جمع ميكند گوشه اي و دوباره ميسازد
كاش گفته بودي بزنم مامان،كاش گفته بودي اخلاقيات هميشه هم جواب نمي دهد
كاش راه ميان بري براي گريز از حلقه نفرت ادم ها نشانم ميدادي
كاش به ارامش من هم فكر ميكردي
مامان جانم،دلگير نشوي،من خوبم،فقط كمي دلم گرفته از نابلدي هاي خودم،كه ان هم چيز مهمي نيست،خودم درستش ميكنم
دوستت دارم مامان…
