يه وقتا كه زد به سرم يه روز كه مطمئن شدم دستتو زخم نميكني برات يه كاكتوس ميخرم كه بزاريش جلو نور و بهش اب بدي كه بزرگ بشه و گل بده
و تو هي از ديدن گلاش خوشحال شي و نيشت باز شه
اون روز كه برات كاكتوس خريدم بهت ميگم كه چقدر كاكتوسا محكمن
يه مدت اگه بهشون اب ندي و بهشون بي توجهي كني هيچيشون نميشه و بازم هر روز كه از خواب بيدار شي اونجان و دارن بهت لبخند ميزنن
و بهت ميگم كه اگه به كاكتوست بي توجهي كني بعد از روزها و هفته ها و ماه ها كه دووم اورده و هيچي نگفته يه روز از خواب بيدار ميشي و ميبيني خشك شده
خشكِ خشك
تو اون روز ناراحت ميشي و گريه ميكني حتي شايد خودتو مقصر تمام بلاهايي كه سر كاكتوست اومده بدوني
ولي از اون روز به بعد مهم نيس اگه هر روز بهش اب بدي و مهم نيس چقدر براش اشك بريزي
حتي مهم نيس كه بري اسمون و خورشيد رو براش بياري پايين
كاكتوست تموم شده
خشك شده و مرده به همين راحتي
بزار بهت بگم هيچي مطلقا غم انگيز تر از نگاه كردن به كاكتوسي كه خودت مسبب خشك شدنش بودي نيس
و الان بهت ميگم بعضي ادما مثل كاكتوسن…