خب اينم از قهوه همونجوري گرفتم كه دوست داري پر شكر و شيرين بعد از تلخيه روزاي قرنطينه ميچسبه
چه روزايي داشتيم يادته؟
تلفني هر شب تا خود خروس خون حرف ميزديم
چقدر شعر خوندم برات من
سعي ميكردم از اون شعرايي برات بخونم كه ته همش مسرور و شاد تموم ميشه
كه به قول اون دوستمون يادت نره دنيا هنوز قشنگياشو داره
خوده اون روزا يه طرف خبر بد و مردم بيخيال يه طرف
پنجاه سال ديگ روزنامه ها از اين هرج و مرجاش مينويسن
مثلا ميگن چي ميكشيدن ادماي اون زمان
هيچ فكر ميكردي يه روزي منو تو هم بشيم ادماي زمان قديم؟
كه مردم فكر كنن چي ميكشيديم اين موقع ها
ولي بين خودمون بمونه اونا هيچ وقت نميفهمن كه من چقدر با تو حالم خوب بود
واسه خودت ،خودم
واسه اطرافيانمون نميتونستيم همديگرو ببينيم ولي تو هر ساعت زندگي هم ديگ بوديم
يادش ميوفتم خندم ميگيره
هر دومون وقتي تنها ميشديم سريع ويديو كال ميكرديم و كلي ميخنديديم و خل و چل بازي در مياورديم
يا وقتايي كه فيلم رمانتيك ميديديم و گريه ميكردي
من از زمين و زمان حرصم ميگرفت كه چرا نميتونم مثل هميشه بغلت كنم و قانعت كنم كه اين فيلمه نبايد باهاش اينقدر غم بشينه تو دلت
چقدر از خاطره هاي مشتركمون گفتيم
يادته تو يه روز كل كافه هاي راسته خيابون حافظ رو رفتيم
تا صبح چشامون بسته نميشد از بس قهوه خورده بوديم
راستش من از وقتي تو رو ديدم ديگ قهوه هامو تلخه تلخ ميخورم
دليلشم خودت ميدوني خنده هاي تو
خنده هات اينقدر شيرين بود كه هيچ مزه ديگ اي رو حس نميكردم
بعضي شبا رازتو بهم بگو بازي ميكرديم
چيزايي رو بهم ميگفتيم كه هيچ وقت از هم نميدونستيم
من واقعا نميدونستم از موسيقي سنتي يا قديمي خوشت نمياد ولي چون من دوست داشتم تو هم تحمل ميكرديش
بعضي از روزا هم حال هيچ كدوممون خوب نبود
بهت ميگفتم ميگذره
ديدي گذشت؟
سخت بود ولي گذشت
الان همه چي عادي شده
كافه ها بازن،همه جا شلوغه
ديگ هم كسي نيس كه دلتنگ بشه
ميتونيم دوباره با هم بريم فيلم ببينيم
اين سري كافه هاي راسته انقلاب رو تموم ميكنيم
سه شنبه شبا هم ميتونيم بريم باغ كتاب واست كتاب بخونم
ميتونيم بازيم بكنيم
الان اگ دوباره بخوايم بازيم كنيم خيلي چيزا هستم كه نميدونم و من خيلي دلم ميخواد بهت بگم
مثلا ميدونستي وقتي سرما خورده بودي از قصد سره شب بهت ميگفتم خوابم مياد كه زود تر بخوابي و استراحت كني
ولي خودم تا صبح بيدار بودم و فكر ميكردم چي حالتو بهتر ميكنه
يا مثلا ميدونستي كه اون موقع هايي كه حالت بد تر شده بود كل شبو توي ماشين جلوي دره بيمارستان ميخوابيدم
ميدونستي بعد يه هفته كه ازت هيچ خبري نبود خودمو زدم به مريضي كه بستريم كنن
يا ميدونستي چقدر خودمو به در و ديوار زدم كه يكي يه خبري ازت بهم بده
ميدونستي خبر رفتنتو چطوري بهم دادن؟
گفتن نميتونستي نفس بكشي
افتاده بودي رو زمين
همون جوري كه خودتو به خواب ميزني هميشه
باور نكردم
دنيا كه اينقدر بي رحم نميشه كه خنده هاي تو رو بخواد از من بگيره
الان جلوم نشستي و داري ميخندي مثل هميشه
ولي فقط نميتونم دستاتو بگيرم
ميخاي اخرين رازمو بهت بگم؟
همين روزا منم ميوفتم زمين
خودمو ميزنم به خواب
ميام پيشت…