اشتباه

مثل هر روز اخرين نفري بودم كه كامپيوتر رو خاموش ميكردم و از محل كارم خارج ميشدم و مثل هر دفعه بي تفاوت از مقابل اينه عبور كردم و زدم بيرون و مثل هميشه نه با كسي قرار داشتم و نه كسي انتظارم را ميكشيد

داشتم فكر ميكردم انقدر كسي نبوده كه خستگي هايم را خسته نباشيد بگويد كه فراموش كردم اگر جمله اي اينگونه شنيدم چه بايد بگويم؟

اخرين بار كِي گفته بودم ممنونم جانم؟

اما خب خبري از جانم نبود تقريبا از زماني كه جانم رفته بود

در همين افكار بودم كه رد ميشدم از كوچه هاي خلوت و راز الودي كه روزگاري هنگام عبور از ان ها دست گرمي همراهم ميكرد و هر صد متر به بهانه حرفي نزده و خنده اي حادثه شورانگيز اغوش با چشمان بسته رخ ميداد

چقدر خسته بودم،چقدر ساكت و چقدر بي اتفاق

حتي كتك كاريه دو ادم فضايي هم نميتوانست توجهم را جلب كند و سرم را بچرخانم

مدت ها بود كه هنگام عبور از كوچه ها،ان چيز كه گذشته بود را ميديدم،من امروز به سال و ماه و هفته و روز و ساعت اينجا بود نه به فكر و روح و نگاه

جا مانده بودم و چقدر دردناك كه راه بازگشتي نبود

سر گذر اخر بود كه بوي قهوه دمي از كافه من را به وجد اورد و مثل هر روز اصلا متوجه نشدم اين همه راه را چگونه طي كرده ام

پيرمرد كافه چي از همان اول هم اهل احوال پرسي نبود و تنها همين جمله را از او شنيده بودم كه فنجان را روي ميز ميگذاشت و ميگفت قهوه تان حاضر است

اما از وقتي كه تنها به انجا ميرفتم در طرز نگاهش هزار حرف بود كه نميخواست بپرسد كه چه به سر حال خوبتان امد؟

از پنجره رنگ پريده كافه مشغول تماشاي اسمان و سوسوي چراغ هواپيمايي كه شايد حامل خاطرات مردي خسته با چمداني كه محتواي ان چند قاب عكس و شيشه خالي اي از عطر زنانه،كتابي قديمي از اشعار شاملو كه براي خداي كوچك خود گفته بود و كاسِتي از فرهاد و شجريان بودم كه دختري پريشان حال وارد كافه شد و ايستاد و زل زد به چشمانم

همانطور كه نگاهم ميكرد نزديك امد و درست مقابلم نشست و با ذوقي پر از تمنا حالم را پرسيد

گفتم اشتباه گرفتين خانوم

صورتش را جلو اورد و ارام گفت ميدانم كه اشتباه گرفته ام تو فقط شبيه گمشده مني اما لطفا براي چند ده دقيقه به رويم نياور كه اشتباه گرفته ام خيلي حرف دارم

حرف هايم را بگويم ميروم

سكوتي مرگ بار نفسم را بريد خداي من چقدر يك ادم ميتواند دلتنگ باشد

داشت با همان ذوق و تمنا حرف ميزد اما صورتش انقدر پر حرف بود كه حرف زبانش را نميشنيدم

چشماني بي تاب و ابرويي كه دلتنگ نوازش مردي در دور دست ها بود،گونه هايي كه رد اشك هاي بيخوابي هاي شبانه را به همراه داشت

موهايش را هم كوتاه كرده بود،موهايش كه نه در واقع خاطراتش را كوتاه كرده بود

لب هايش از حركت ايستاد و دستش را دراز كرد و يقه كتم را مرتب كرد و عينكم را از روي صورتم برداشت و با گوشه شالش تميز كرد و ان را روي صورتم گذاشت و بدون خداحافظي رفت

اشتباه گرفته بود

اما حرف هايش را گفت و رفت

گاهي ادم دلش ميخواهد با يك نفر تماما يگانه درد و دل كند

نميدانم اشتباه گرفته بود مثل تمام ادم هاي تنهاي اين شهر كه يك روزي،يك جايي،يك نفر را اشتباه گرفته اند

يك نفر كه مهمان ناخوانده مشتي خاطرات بوده و بس

يك نفر كه شايد حتي اگر ميگفت فلاني اشتباه گرفته اي،تو دانسته يا ندانسته دلت ميخواست پاي تنهايي ات باشد

يك نفر كه اشتباهي بودم

يك اشتباه جبران ناپذير…