از وقتی یادم می اید دلم می خواست گوشه ای داشته باشم برای کتاب هایم. وصندلی راحتی که بنشینم و کتاب بخوانم و بدم نمی امد دستم را که دراز کردم می رسید به دکمه چای ساز و همانجا بی انکه سرم را بلند کنم اب جوش می ریختم و چای کیسه ای را می انداختم توی لیوان دسته دار فرانسوی و کتاب را ورق میزدم.
اما الان نه گوشه ای دارم نه کتابخانه ای .
هر بار که کتابهایم را توی کتابخانه ای جا داده ام هر مهمانی که امده کتابی برده و پس نداده..
بعدتر که فهمیدم عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد؛ کنسول چوبی قهوه ای رنگی پستوی خانه ام شد با پایه های کوتاه و قفل که دلم میخواست دورش زنجیر می بستم!
حالا به جای ظرف های کریستال و فنجان های دور طلایی پر از سواد روایت و همشهری داستان وامثال دایی جان ناپلئون است .زیر پرده حریر کم جان سفیدی که وقتی پنجره باز است ؛ بالای سر کتابهایم نرم و نازک رقص باله می کند.
زیر پای کنسول، فرش کهنه نمای قرمز رنگی انداخته ام و گلدان هایم را دورش چیده ام .دیفن مهربان پر برگم را گذاشته ام کنارش تا زیر سایه برگهای پهن و بزرگش کتابهایم سبزتر بمانند.نشیمن خاکی کوچکی با قد کوتاه خریده ام و گذاشته ام در زاویه ای که نگاهش به تلویزیون باشد و پشت کند به کنسول.
برگ انجیری را با گلدان سیاه سیمانی اش طوری گذاشته ام که یکی از برگهایش بین دو در کنسول را محافظت کند تا مهمان هوس نکند از ان قندان بیرون بکشد.
پتوس را با برگهای بلند روی کنسول کنار شمعدانی نقره گذاشته ام و ابشار موهایش را ریخته ام روی گردن کنسول و عکس صورت نرگس وقتی که با اولین دندانهای شبیه کوه یخش می خندید..گفته ام چشم غره برود به مهمانی که کتاب می برد و پس نمی دهد.