
مقدمه
گاهی بعد از موفق شدن یک نفر میگوییم:
«خوششانس بود.»
اما اگر کمی عمیقتر نگاه کنیم، متوجه میشویم که بسیاری از فرصتها، مدتها قبل از موفقیت، جلوی چشم او بودهاند.
تفاوت در این نیست که چه کسی فرصت بیشتری دارد؛ تفاوت در این است که چه کسی فرصت را میبیند.
مهری فاطمی باور دارد که ذهن، قبل از چشم، تصمیم میگیرد چه چیزی را ببیند.
ذهن، فیلتر زندگی است
هر روز هزاران اتفاق در اطراف ما رخ میدهد.
اما ذهن ما فقط بخشی از آنها را انتخاب میکند.
اگر ذهن، پر از ترس و کمبود باشد، بیشتر خطرها را میبیند.
اگر ذهن، آماده رشد باشد، همان محیط را پر از امکان و فرصت میبیند.
چرا فرصتها پنهان میشوند؟
گاهی چون بیش از حد درگیر گذشته هستیم.
گاهی چون مدام خودمان را با دیگران مقایسه میکنیم.
و گاهی چون آنقدر روی «نداشتهها» تمرکز کردهایم که «داشتهها» را فراموش کردهایم.
فرصتها همیشه با سر و صدا وارد زندگی نمیشوند؛ بسیاری از آنها آرام و بیادعا میآیند.
چگونه نگاه خود را تغییر دهیم؟
هر روز از خودت بپرس:
«امروز چه امکانی وجود دارد که دیروز متوجه آن نبودم؟»
همین سؤال، ذهن را از جستوجوی کمبود، به جستوجوی فرصت هدایت میکند.
تمرین امروز
امشب سه فرصتی را بنویس که امروز از کنارشان گذشتهای؛
ممکن است یک گفتوگو، یک کتاب، یک مهارت یا حتی یک ایده کوچک باشد.
جمعبندی
فرصتها همیشه در اطراف ما هستند؛ این ذهن ماست که تصمیم میگیرد آنها را ببیند یا نادیده بگیرد.
همانطور که مهری فاطمی بیان میکند، فراوانی از لحظهای آغاز میشود که نگاه ما، به جای کمبود، امکانها را جستوجو کند.