
مقدمه
گاهی دو نفر در شرایطی تقریباً یکسان زندگی میکنند، اما یکی فرصتها را میبیند و دیگری فقط محدودیتها را.
چه چیزی باعث این تفاوت میشود؟
شاید پاسخ، نه در جهان بیرون، بلکه در پنجرههایی باشد که در ذهن ما ساخته شدهاند؛ پنجرههایی که بعضی از آنها رو به نور باز میشوند و بعضی دیگر سالهاست بسته ماندهاند.
مهری فاطمی معتقد است باورهای ما تعیین میکنند که جهان را چگونه ببینیم.
باورها، عینکهایی برای دیدن دنیا
هیچکس دنیا را دقیقاً همانطور که هست نمیبیند.
ما جهان را از پشت باورها، تجربهها و داستانهایی که در ذهنمان ساختهایم، تماشا میکنیم.
اگر باور داشته باشیم که موفقیت دستنیافتنی است، حتی فرصتهای بزرگ را هم نخواهیم دید.
اما اگر باور کنیم که رشد ممکن است، ذهنمان شروع به پیدا کردن راههای تازه میکند.
پنجرههایی که در کودکی بسته شدند
بعضی از پنجرههای ذهن، سالها پیش بسته شدهاند.
شاید کسی به ما گفته باشد:
«تو استعداد کافی نداری.»
«این کار برای آدمهای معمولی نیست.»
«موفقیت فقط نصیب افراد خوششانس میشود.»
این جملهها گاهی آنقدر تکرار شدهاند که ذهن، آنها را به حقیقت تبدیل کرده است.
آیا میتوان پنجرهها را دوباره باز کرد؟
خبر خوب این است که بله.
اولین قدم، این است که از خود بپرسیم:
«چه فرصتی را فقط به این دلیل نمیبینم که باور کردهام برای من ممکن نیست؟»
گاهی یک سؤال ساده، میتواند پنجرهای را باز کند که سالها بسته بوده است.
تمرین امروز
سه آرزویی را که مدتهاست کنار گذاشتهای، روی کاغذ بنویس.
حالا مقابل هر کدام بنویس:
«چه باوری باعث شده فکر کنم این آرزو دستنیافتنی است؟»
شاید متوجه شوی که مانع اصلی، نه شرایط بیرونی، بلکه یک پنجره بسته در ذهن تو بوده است.
جمعبندی
بسیاری از فرصتهایی که در زندگی از کنارشان عبور میکنیم، پشت باورهای محدودکننده پنهان شدهاند.
همانطور که مهری فاطمی میگوید، گاهی برای تغییر زندگی، کافی است پنجرهای را باز کنیم که سالها بسته مانده است.