ویرگول
ورودثبت نام
مهری فاطمی
مهری فاطمی
مهری فاطمی
مهری فاطمی
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

وقتی دیگر آدم قبلی نیستیم، اما هنوز به آدم تازه تبدیل نشده‌ایم درباره‌ی آن دوره‌ی بینابینی که شبیه گم شدن است، اما در ح

«قطار بعدی» 🚉✨
«قطار بعدی» 🚉✨

مقدمه

گاهی اتفاق عجیبی در زندگی‌مان می‌افتد.

دیگر نمی‌توانیم مثل گذشته زندگی کنیم.

بعضی رابطه‌ها برایمان معنای سابق را ندارند.

بعضی خواسته‌ها دیگر هیجانیمان نمی‌کنند.

بعضی رفتارهایی که سال‌ها عادی بودند، ناگهان برایمان سنگین می‌شوند.

اما در عین حال، هنوز نمی‌دانیم دقیقاً چه چیزی جای آن‌ها را بگیرد.

نه می‌خواهیم به گذشته برگردیم، نه هنوز آینده را پیدا کرده‌ایم.

در این فاصله، ممکن است با خودمان فکر کنیم:

«من چرا این‌قدر سردرگم شده‌ام؟»

«چرا مثل قبل نیستم؟»

«چرا نمی‌دانم چه می‌خواهم؟»

اما شاید پاسخ این باشد:

تو گم نشده‌ای؛ داری تغییر می‌کنی.

مهری فاطمی معتقد است یکی از مهم‌ترین دوره‌های رشد انسان، همین فاصله میان «دیگر نمی‌خواهم آن‌طور زندگی کنم» و «هنوز نمی‌دانم چگونه می‌خواهم زندگی کنم» است.

دوره‌ی بینابین چیست؟

دوره‌ی بینابین زمانی است که یک مرحله از زندگی در حال تمام شدن است، اما مرحله‌ی بعد هنوز به شکل واضحی آغاز نشده است.

مثل زمانی که از یک شغل قدیمی بیرون آمده‌ای، اما هنوز مسیر کاری جدیدت را پیدا نکرده‌ای.

یا وقتی متوجه شده‌ای یک رابطه دیگر مناسب تو نیست، اما هنوز نمی‌دانی رابطه سالم برایت دقیقاً چه شکلی است.

یا زمانی که باورهای قدیمی‌ات درباره خودت فرو ریخته‌اند، اما هنوز باورهای تازه آن‌قدر قوی نشده‌اند که روی آن‌ها تکیه کنی.

این مرحله ممکن است ناراحت‌کننده باشد.

چون ذهن انسان معمولاً ابهام را دوست ندارد.

ما ترجیح می‌دهیم یک جواب مشخص داشته باشیم.

اما بعضی تغییرها قبل از اینکه پاسخ تازه‌ای به ما بدهند، ابتدا سؤال‌های قدیمی را از بین می‌برند.

چرا این دوره را با شکست اشتباه می‌گیریم؟

چون معیارهای قبلی دیگر کار نمی‌کنند.

ممکن است قبلاً موفقیت را با پول بیشتر می‌سنجیدی.

حالا شاید آرامش برایت مهم‌تر شده باشد.

قبلاً فکر می‌کردی باید همه را راضی نگه داری.

حالا می‌خواهی خودت را هم در تصمیم‌هایت ببینی.

قبلاً فقط دنبال ادامه دادن بودی.

حالا می‌خواهی بفهمی آیا اصلاً مسیرت درست است یا نه.

وقتی معیارها تغییر می‌کنند، مدتی طول می‌کشد تا زندگی جدید شکل بگیرد.

در این فاصله ممکن است احساس کنی «هیچ کاری نمی‌کنم».

در حالی که شاید در حال انجام یکی از مهم‌ترین کارها هستی:

بازتعریف کردن زندگی.

همه خلأها را سریع پر نکن

یکی از واکنش‌های طبیعی ما در برابر خلأ، پر کردن فوری آن است.

رابطه‌ای تمام می‌شود؛ بلافاصله وارد رابطه دیگری می‌شویم.

کاری را ترک می‌کنیم؛ بدون فکر سراغ هر فرصت دیگری می‌رویم.

یک هدف را از دست می‌دهیم؛ سریع هدف دیگری انتخاب می‌کنیم.

اما هر خلأیی لازم نیست فوراً پر شود.

گاهی لازم است مدتی فضای خالی وجود داشته باشد تا بفهمیم واقعاً چه چیزی باید در آن قرار بگیرد.

اگر خیلی سریع فضای خالی را پر کنیم، ممکن است دوباره همان زندگی قبلی را با شکل دیگری تکرار کنیم.

ندانستن همیشه ضعف نیست

ما معمولاً از گفتن این جمله می‌ترسیم:

«نمی‌دانم.»

فکر می‌کنیم باید همیشه پاسخ داشته باشیم.

اما «نمی‌دانم» گاهی شروع یک شناخت عمیق‌تر است.

نمی‌دانم دقیقاً چه شغلی می‌خواهم؛ اما می‌دانم دیگر نمی‌خواهم در محیطی باشم که ارزش‌هایم نادیده گرفته می‌شوند.

نمی‌دانم دقیقاً چه رابطه‌ای می‌خواهم؛ اما می‌دانم دیگر حاضر نیستم بی‌احترامی را تحمل کنم.

نمی‌دانم آینده‌ام چه شکلی خواهد بود؛ اما می‌دانم نمی‌خواهم زندگی‌ام را بر اساس ترس بسازم.

این‌ها «هیچ ندانستن» نیست.

این‌ها شناختن از راه حذف کردن هستند.

گاهی قبل از پیدا کردن خودمان، بعضی نسخه‌های قدیمی را از دست می‌دهیم

ممکن است سال‌ها خودمان را با یک تعریف خاص شناخته باشیم.

«من آدم فداکاری هستم.»

«من همیشه قوی‌ام.»

«من آدم ریسک‌پذیری نیستم.»

«من باید همه‌چیز را کنترل کنم.»

«من همیشه باید موفق باشم.»

اما رشد گاهی این تصویرها را به چالش می‌کشد.

شاید دیگر نخواهی همیشه قوی باشی.

شاید بخواهی کمک بخواهی.

شاید بفهمی که فداکاری بدون مرز، همیشه فضیلت نیست.

شاید متوجه شوی که کنترل کردن همه‌چیز، همان چیزی نیست که واقعاً می‌خواهی.

این تغییرها ممکن است ابتدا هویت قدیمی تو را متزلزل کنند.

اما متزلزل شدن یک تعریف قدیمی، الزاماً به معنای از دست دادن خودت نیست.

گاهی یعنی داری خود واقعی‌تری را پیدا می‌کنی.

در این مرحله لازم نیست همه‌چیز را بدانیم

یکی از اشتباه‌های رایج این است که تصور کنیم باید نقشه کامل آینده را داشته باشیم.

اما شاید فعلاً فقط لازم باشد قدم بعدی را بشناسیم.

نه پنج سال بعد.

نه حتی یک سال بعد.

فقط قدم بعدی.

چه چیزی را باید یاد بگیرم؟

چه عادتی را باید کنار بگذارم؟

چه رابطه‌ای را باید دوباره ارزیابی کنم؟

چه چیزی برای من دیگر قابل قبول نیست؟

چه چیزی ارزش امتحان کردن دارد؟

گاهی زندگی تازه با یک نقشه کامل شروع نمی‌شود.

با یک نشانه کوچک شروع می‌شود.

بین «صبر» و «بلاتکلیفی» تفاوت وجود دارد

این نکته بسیار مهم است.

دوره‌ی بینابین به این معنا نیست که هیچ تصمیمی نگیریم و همه‌چیز را به آینده بسپاریم.

صبر فعال یعنی در حال شناختن و ساختن باشیم.

بلاتکلیفی یعنی از ترس تصمیم گرفتن، هیچ کاری نکنیم.

اگر امروز چیزی را نمی‌دانی، می‌توانی درباره‌اش تحقیق کنی.

اگر مسیرت را نمی‌شناسی، می‌توانی مسیرهای مختلف را امتحان کنی.

اگر هنوز تصمیم قطعی نداری، می‌توانی یک انتخاب کوچک انجام دهی و از نتیجه‌اش یاد بگیری.

قرار نیست ندانستن، تو را متوقف کند.

قرار است به تو فرصت شناختن بدهد.

نشانه‌های اینکه در حال عبور از یک مرحله هستی

شاید این نشانه‌ها برایت آشنا باشند:

چیزهایی که قبلاً خوشحالت می‌کردند، دیگر کافی نیستند.

بیشتر از گذشته درباره معنای زندگی‌ات فکر می‌کنی.

بعضی رابطه‌ها یا عادت‌ها دیگر با ارزش‌های جدیدت هماهنگ نیستند.

تنهایی یا سکوت را بیشتر از گذشته تحمل می‌کنی.

هنوز جواب‌های روشنی نداری، اما سؤال‌هایت عمیق‌تر شده‌اند.

دیگر حاضر نیستی فقط برای اینکه «مثل گذشته» بمانی، خودت را مجبور کنی.

اگر این نشانه‌ها را می‌بینی، شاید لازم نباشد فوراً خودت را اصلاح کنی.

شاید لازم باشد کمی به خودت فرصت بدهی تا بفهمی چه کسی در حال شکل گرفتن است.

چیزی که در این دوره نباید انجام دهیم

نباید فقط برای فرار از احساس بلاتکلیفی، تصمیم‌های بزرگ بگیریم.

نباید به گذشته برگردیم فقط چون آشناست.

نباید آینده‌ای را انتخاب کنیم فقط چون دیگران آن را تأیید می‌کنند.

نباید هر فرصت تازه‌ای را فقط به این دلیل بپذیریم که از خلأ می‌ترسیم.

و نباید خودمان را به خاطر نداشتن جواب فوری سرزنش کنیم.

گاهی بهترین تصمیم، کمی مکث کردن و جمع‌آوری اطلاعات بیشتر است.

در این فاصله چه چیزی بسازیم؟

اگر هنوز تصویر روشنی از آینده نداری، روی چیزهایی کار کن که در هر آینده‌ای به درد تو می‌خورند.

سلامت.

مهارت.

دانش.

ارتباط سالم.

انضباط شخصی.

اعتماد به خود.

توانایی تصمیم‌گیری.

شناخت ارزش‌ها.

این‌ها سرمایه‌هایی هستند که با تغییر مسیر هم از بین نمی‌روند.

ممکن است هنوز ندانی قرار است دقیقاً کجا بروی، اما می‌توانی خودت را برای رفتن آماده کنی.

تمرین «دیگر / هنوز»

امشب یک کاغذ بردار و آن را به دو قسمت تقسیم کن.

در سمت اول بنویس:

دیگر نمی‌خواهم...

هر چیزی را که دیگر با تو هماهنگ نیست بنویس.

مثلاً:

دیگر نمی‌خواهم برای جلب رضایت همه زندگی کنم.

دیگر نمی‌خواهم از ترس شکست تصمیم نگیرم.

دیگر نمی‌خواهم رابطه‌ای را فقط از ترس تنهایی ادامه دهم.

در سمت دوم بنویس:

هنوز نمی‌دانم...

مثلاً:

هنوز نمی‌دانم دقیقاً چه مسیر شغلی برای من مناسب است.

هنوز نمی‌دانم زندگی ایده‌آلم چه شکلی است.

هنوز نمی‌دانم قدم بزرگ بعدی چیست.

این تمرین یک نکته مهم را به تو نشان می‌دهد:

لازم نیست جواب همه «هنوز نمی‌دانم»ها را همین امروز پیدا کنی.

گاهی کافی است «دیگر نمی‌خواهم»های خودت را بشناسی.

اجازه بده هویت تازه‌ات کم‌کم شکل بگیرد

قرار نیست هر روز از خودت بپرسی:

«بالاخره من چه کسی هستم؟»

بعضی پاسخ‌ها از طریق تجربه به دست می‌آیند.

با یک تصمیم.

با یک «نه».

با یک تجربه تازه.

با یک اشتباه.

با یک مهارت جدید.

با یک رابطه سالم.

آدمی که قرار است بشوی، فقط با فکر کردن ساخته نمی‌شود.

او در انتخاب‌های روزانه تو شکل می‌گیرد.

شاید زندگی فعلاً از تو جواب نمی‌خواهد؛ فقط صداقت می‌خواهد

شاید لازم نباشد همین امروز بدانی دقیقاً چه می‌خواهی.

اما می‌توانی با خودت صادق باشی.

صادق باشی که چه چیزی دیگر برایت مناسب نیست.

صادق باشی که چه چیزی واقعاً خسته‌ات کرده.

صادق باشی که چه چیزی در قلبت هنوز زنده است.

صادق باشی که از چه چیزی می‌ترسی.

و صادق باشی که کجا داری فقط به خاطر ترس، خودت را متقاعد می‌کنی.

گاهی صداقت با خود، قبل از تصمیم درست می‌آید.

هنر آفرینش زندگی؛ احترام گذاشتن به فصل‌های ناتمام

ما دوست داریم زندگی را مثل یک داستان کامل ببینیم.

آغاز.

اوج.

پایان.

اما زندگی واقعی این‌گونه نیست.

گاهی یک فصل تمام می‌شود، در حالی که فصل بعد هنوز نوشته نشده است.

این فاصله، صفحه سفیدِ زندگی نیست.

صفحه‌ای است که هنوز در حال آماده شدن برای نوشته شدن است.

پس اگر این روزها احساس می‌کنی نمی‌دانی دقیقاً کجای زندگی ایستاده‌ای، شاید لازم نباشد از خودت بترسی.

شاید تو در حال عبور هستی.

و عبور همیشه با نقشه کامل همراه نیست.

گاهی فقط کافی است بدانی به کجا دیگر نمی‌خواهی برگردی و با صداقت، قدم بعدی را پیدا کنی.

جمع‌بندی

دوره‌ای که در آن زندگی قبلی دیگر برایمان مناسب نیست اما زندگی تازه هنوز شکل نگرفته، لزوماً نشانه گم شدن یا شکست نیست؛ این دوره می‌تواند مرحله‌ای عمیق از بازتعریف خود و آماده شدن برای فصل تازه زندگی باشد.

در این مرحله لازم نیست همه پاسخ‌ها را داشته باشیم؛ کافی است با خودمان صادق بمانیم، چیزهایی را که دیگر نمی‌خواهیم بشناسیم و با قدم‌های کوچک، هویت تازه‌مان را بسازیم.

خودشناسیرشدفردی
۰
۰
مهری فاطمی
مهری فاطمی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید