
مقدمه
گاهی در لحظههای مهم زندگی، صدایی در ذهنمان میشنویم که میگوید:
«تو نمیتوانی.»
«مواظب باش شکست نخوری.»
«برای تو خیلی دیر شده است.»
بیشتر اوقات، فکر میکنیم این صدا، صدای خودمان است؛ اما شاید اینطور نباشد.
مهری فاطمی معتقد است بسیاری از باورهای ما، از نجواهایی ساخته شدهاند که سالها پیش شنیدهایم و هنوز در گوشهای از ذهنمان زندگی میکنند.
این صداها از کجا میآیند؟
بعضی از آنها از دوران کودکی آمدهاند؛ از جملههایی که بارها شنیدهایم:
«بیش از حد رؤیاپردازی نکن.»
«موفقیت برای همه نیست.»
«اشتباه کردن یعنی شکست خوردن.»
«آدم باید به کم قانع باشد.»
ذهن ما این جملهها را مانند دانههایی در خاک نگه داشته و سالها بعد، آنها را به باور تبدیل کرده است.
وقتی صدای دیگران، صدای درونی ما میشود
خطرناکترین اتفاق این است که پس از مدتی، دیگر متوجه نشویم این صداها از کجا آمدهاند.
آنها را بخشی از شخصیت خود میدانیم و بر اساسشان تصمیم میگیریم.
اما حقیقت این است که هر فکری که در ذهن ما وجود دارد، لزوماً حقیقت نیست.
چگونه میتوان این نجواها را شناخت؟
هر بار که خواستی کاری را شروع کنی و ناگهان ترسیدی، از خودت بپرس:
«این صدا واقعاً متعلق به من است، یا فقط جملهای قدیمی است که سالها در ذهنم تکرار شده؟»
گاهی همین سؤال ساده، مرز میان حقیقت و باور را آشکار میکند.
تمرین امروز
یک جمله منفی که همیشه در ذهنت تکرار میشود را روی کاغذ بنویس.
حالا زیر آن بنویس:
«اولین بار این جمله را از چه کسی شنیدم؟»
شاید برای اولین بار متوجه شوی که سالهاست با صدایی زندگی میکنی که متعلق به تو نیست.
جمعبندی
بعضی از باورهای محدودکننده، در واقع نجواهای قدیمی هستند که هنوز در ذهن ما تکرار میشوند.
همانطور که مهری فاطمی میگوید، آزادی ذهن از لحظهای آغاز میشود که بتوانیم صدای واقعی خود را از صدای گذشته تشخیص دهیم.