
مقدمه
گاهی آنقدر درگیر زندگی کردن میشویم که فراموش میکنیم از خودمان بپرسیم:
«آیا این همان زندگیای است که میخواهم؟»
صبح از خواب بیدار میشویم، کارهای همیشگی را انجام میدهیم، مسئولیتهایمان را به دوش میکشیم، برای دیگران وقت میگذاریم و شب، خسته به پایان روز میرسیم.
روزها میگذرند.
ماهها میگذرند.
و گاهی سالها.
تا اینکه یک روز، وسط شلوغی زندگی، لحظهای مکث میکنیم و میپرسیم:
«من کی فرصت کردم زندگی خودم را طراحی کنم؟»
شاید زندگی بیشتر از آنکه یک مسیر از پیشتعیینشده باشد، شبیه یک اثر هنری است.
اثری که هر روز با انتخابها، عادتها، روابط، تصمیمها و حتی چیزهایی که انتخاب میکنیم انجام ندهیم، شکل تازهای پیدا میکند.
مهری فاطمی معتقد است آفرینش زندگی از جایی آغاز میشود که انسان متوجه میشود فقط تماشاگر زندگی خودش نیست؛ میتواند در ساختن آن نقش داشته باشد.
آیا واقعاً زندگی خودمان را انتخاب کردهایم؟
بخش زیادی از چیزهایی که امروز در زندگی ما وجود دارند، زمانی انتخابهایی بودهاند.
شغلی که انتخاب کردهایم.
آدمهایی که به زندگیمان وارد کردهایم.
سبک زندگیمان.
نحوه خرج کردن پول.
میزان زمانی که برای خودمان میگذاریم.
حتی تصویری که از آینده داریم.
اما بعضی انتخابها آنقدر قدیمی شدهاند که دیگر یادمان نیست چرا آنها را انتخاب کردهایم.
فقط ادامهشان میدهیم.
گاهی چون خانواده اینگونه زندگی کردهاند.
گاهی چون جامعه همین را موفقیت میداند.
گاهی چون میترسیم انتخاب متفاوتی داشته باشیم.
و گاهی فقط به این دلیل که به این سبک زندگی عادت کردهایم.
اما عادت، همیشه به معنای انتخاب آگاهانه نیست.
زندگی دیگران، نقشه زندگی ما نیست
یکی از بزرگترین اشتباهها این است که زندگی خودمان را با نقشهای بسازیم که شخص دیگری طراحی کرده است.
ممکن است دیگران بگویند:
«این شغل خوب است.»
«این خانه بهتر است.»
«این مقدار درآمد کافی نیست.»
«این سبک زندگی موفقیت است.»
«باید بیشتر داشته باشی.»
اما یک سؤال مهم باقی میماند:
«آیا من واقعاً همین را میخواهم؟»
ممکن است چیزی که برای یک نفر رؤیاست، برای دیگری هیچ جذابیتی نداشته باشد.
ممکن است یک نفر عاشق زندگی پرهیاهو باشد و دیگری آرامش یک خانه ساده را ترجیح دهد.
ممکن است یک نفر بخواهد کسبوکاری بزرگ بسازد و دیگری بخواهد زمان بیشتری برای خانواده، هنر یا یادگیری داشته باشد.
هیچکدام الزاماً اشتباه نیستند.
چون زندگی خوب، یک نسخه واحد ندارد.
آفرینش زندگی از شناخت خود شروع میشود
قبل از اینکه بدانیم چه میخواهیم بسازیم، باید بدانیم چه کسی هستیم.
چه چیزهایی برایمان مهم است؟
چه چیزهایی به ما انرژی میدهند؟
چه چیزهایی آراممان میکنند؟
چه نوع روابطی را میخواهیم؟
چه نوع کاری برایمان معنا دارد؟
چه چیزهایی را نمیخواهیم دیگر ادامه دهیم؟
وقتی خودمان را بهتر بشناسیم، انتخابهایمان هم روشنتر میشوند.
دیگر هر چیزی را فقط به خاطر اینکه دیگران آن را میخواهند، وارد زندگیمان نمیکنیم.
زندگی یک بوم سفید نیست
شاید تصور کنیم برای ساختن یک زندگی تازه باید همه چیز را از صفر شروع کنیم.
اما زندگی اینطور نیست.
ما از قبل رنگهایی روی بوم داریم.
خاطرات.
تجربهها.
موفقیتها.
شکستها.
رابطهها.
مهارتها.
زخمها.
و رؤیاهایی که هنوز کامل نشدهاند.
قرار نیست همه را پاک کنیم.
هنر آفرینش زندگی این است که از آنچه داریم، ترکیبی تازه بسازیم.
گاهی یک تجربه سخت میتواند تبدیل به دانشی ارزشمند شود.
گاهی یک شکست میتواند مسیر تازهای نشانمان دهد.
گاهی چیزی که زمانی تصور میکردیم نقطه ضعف ماست، میتواند تبدیل به بخشی از قدرت ما شود.
قلممو در دست چه کسی است؟
اگر زندگی یک اثر هنری باشد، سؤال مهم این است:
چه کسی قلممو را در دست دارد؟
خودمان؟
یا ترسهایمان؟
نظر دیگران؟
گذشته؟
عادتها؟
مقایسه؟
ترس از شکست؟
گاهی بدون اینکه متوجه باشیم، اجازه میدهیم دیگران رنگهای زندگی ما را انتخاب کنند.
و بعد تعجب میکنیم که چرا تصویری که ساختهایم شبیه خودمان نیست.
آفرینش یعنی انتخاب آگاهانه
آفرینش زندگی الزاماً به معنای تغییرات بزرگ نیست.
گاهی یعنی:
امروز به جای واکنش، مکث کنیم.
به جای مقایسه، خودمان را بشناسیم.
به جای «باید»، از خودمان بپرسیم «چه میخواهم؟»
به جای ادامه دادن یک عادت قدیمی، انتخاب تازهای انجام دهیم.
به جای ترس از آینده، یک قدم کوچک به سمت آن برداریم.
زندگی در همین انتخابهای کوچک شکل میگیرد.
پنج سؤال برای طراحی زندگی دلخواه
امشب یک کاغذ بردار و بدون اینکه به نظر دیگران فکر کنی، به این پنج سؤال پاسخ بده:
۱. اگر قرار نبود کسی مرا قضاوت کند، چگونه زندگی میکردم؟
۲. دوست دارم روزهای معمولی زندگیام چه حسی داشته باشند؟
۳. چه چیزهایی در زندگی فعلیام دیگر با من هماهنگ نیست؟
۴. دوست دارم پنج سال آینده چه انسانی باشم، نه فقط چه چیزهایی داشته باشم؟
۵. کوچکترین تغییری که از همین هفته میتوانم ایجاد کنم چیست؟
سؤال چهارم اهمیت ویژهای دارد.
چون آفرینش زندگی فقط درباره داشتن چیزهای بیشتر نیست.
درباره شدن نیز هست.
بین «داشتن» و «شدن»
گاهی تمام رؤیاهای ما با این جمله شروع میشوند:
«میخواهم داشته باشم...»
خانه بهتر.
درآمد بیشتر.
سفر بیشتر.
آزادی بیشتر.
اما یک سؤال عمیقتر این است:
«میخواهم چه کسی باشم؟»
آدمی آرامتر؟
آزادتر؟
خلاقتر؟
شجاعتر؟
آگاهتر؟
مهربانتر؟
مستقلتر؟
وقتی «شدن» را وارد رؤیاهایمان میکنیم، زندگی از یک فهرست خرید به یک مسیر رشد تبدیل میشود.
لازم نیست همه نقاشی را امروز تمام کنیم
یکی از دلایلی که از تغییر میترسیم این است که فکر میکنیم باید از همین امروز تمام آیندهمان را بدانیم.
اما یک هنرمند، تمام اثر را در اولین ضربه قلممو نمیکشد.
قدمبهقدم جلو میرود.
رنگی اضافه میکند.
چیزی را تغییر میدهد.
بخشی را دوباره میسازد.
و گاهی حتی یک قسمت را پاک میکند.
زندگی هم همین است.
لازم نیست تمام مسیر را ببینیم.
گاهی فقط کافی است قدم بعدی را بشناسیم.
هنر آفرینش زندگی؛ هنر بازنویسی
شاید زیباترین بخش زندگی این باشد که هنوز میتوانیم بعضی قسمتهای آن را بازنویسی کنیم.
اگر سالها خودمان را کمجرئت میدانستیم، میتوانیم شجاعت را تمرین کنیم.
اگر همیشه دیگران را مقدم میدانستیم، میتوانیم برای خودمان نیز جا باز کنیم.
اگر زندگیمان فقط بر اساس «بایدها» ساخته شده بود، میتوانیم کمکم «انتخابها» را وارد آن کنیم.
گذشته پاک نمیشود.
اما معنایی که به گذشته میدهیم میتواند تغییر کند.
و انتخابی که امروز میکنیم، میتواند ادامه داستان را تغییر دهد.
یک زندگی اصیل چه شکلی است؟
زندگی اصیل لزوماً زندگی بزرگ، پرزرقوبرق یا بدون مشکل نیست.
زندگی اصیل، زندگیای است که فاصله میان آنچه واقعاً هستیم و آنگونه که زندگی میکنیم کمتر شده باشد.
جایی که ارزشهایمان در تصمیمهایمان دیده شوند.
جایی که خواستههایمان را بشناسیم.
جایی که برای انتخابهای خودمان مسئولیت بپذیریم.
و جایی که اگر لازم بود، جرئت کنیم مسیرمان را تغییر دهیم.
مهری فاطمی باور دارد آفرینش زندگی زمانی آغاز میشود که انسان به جای تلاش برای ساختن تصویری قابلقبول برای دیگران، شروع به ساختن زندگیای هماهنگ با حقیقت درون خود میکند.
اولین اثر فصل تازه
فصل قبل به ما یاد داد که چه چیزهایی درون ذهنمان ساخته شدهاند.
این فصل قرار است سؤال دیگری را دنبال کند:
«حالا با این آگاهی، چه زندگیای میخواهیم خلق کنیم؟»
قرار نیست فقط باورهای جدید داشته باشیم.
قرار است آنها را زندگی کنیم.
قرار نیست فقط درباره رؤیاهایمان حرف بزنیم.
قرار است به آنها شکل بدهیم.
قرار نیست منتظر یک روز کامل بمانیم.
قرار است از همین زندگیای که امروز داریم، چیزی تازه خلق کنیم.
جمعبندی
زندگی فقط مجموعهای از اتفاقهایی نیست که برای ما رخ میدهند؛ انتخابهای کوچک و بزرگی که هر روز انجام میدهیم نیز در شکل دادن به آن نقش دارند.
آفرینش زندگی از شناخت خود، پرسیدن خواستههای واقعی و پذیرفتن مسئولیت انتخابها آغاز میشود.
ما مجبور نیستیم نقشهای را که دیگران برایمان کشیدهاند، تا آخر دنبال کنیم.
میتوانیم رنگ تازهای انتخاب کنیم.
میتوانیم بخشی از تصویر را تغییر دهیم.
میتوانیم مسیر دیگری را امتحان کنیم.
و حتی اگر امروز هنوز ندانیم اثر نهایی چه شکلی خواهد بود، میتوانیم اولین ضربه قلممو را آگاهانه بزنیم.