
مقدمه
گاهی انسان با تمام توان تلاش میکند، اما احساس میکند چیزی نامرئی او را متوقف کرده است.
بارها تصمیم میگیریم تغییر کنیم، بیشتر تلاش کنیم یا به رؤیاهایمان نزدیکتر شویم، اما انگار دیواری نامرئی مقابلمان قرار دارد.
مهری فاطمی باور دارد که بسیاری از این دیوارها، نه در دنیای بیرون، بلکه در ذهن ما ساخته شدهاند.
دیوارهای نامرئی چگونه شکل میگیرند؟
هر جملهای که بارها شنیدهایم، میتواند به یک آجر تبدیل شود:
«موفقیت برای ما نیست.»
«پول آدم را تغییر میدهد.»
«آدمهای معمولی نمیتوانند ثروتمند شوند.»
«من به اندازه کافی توانمند نیستم.»
وقتی این جملهها سالها تکرار میشوند، ذهن آنها را به حقیقت تبدیل میکند.
بزرگترین زندان، زندانی است که دیده نمیشود
اگر کسی در اتاقی زندانی باشد، حداقل دیوارهای آن را میبیند.
اما باورهای محدودکننده خطرناکتر هستند؛ زیرا اغلب متوجه حضورشان نمیشویم.
ما تصور میکنیم که شرایط بیرونی مانع ما هستند، در حالی که گاهی فقط اسیر داستانهایی هستیم که سالها پیش در ذهنمان ساخته شدهاند.
آیا میتوان این دیوارها را فرو ریخت؟
اولین قدم، دیدن آنهاست.
از خودت بپرس:
«اگر هیچ ترسی نداشتم، چه کاری را انجام میدادم؟»
پاسخ این سؤال، میتواند یکی از همان دیوارهای پنهان را آشکار کند.
وقتی باورهای محدودکننده را بشناسیم، آرامآرام قدرت آنها کمتر میشود.
تمرین امروز
روی یک برگه بنویس:
«من نمیتوانم... »
هر جملهای که به ذهنت میرسد، یادداشت کن.
حالا مقابل هر جمله بنویس:
«چه کسی برای اولین بار این را به من گفته است؟»
شاید متوجه شوی که بعضی از محدودیتها، هرگز متعلق به تو نبودهاند.
جمعبندی
بسیاری از مرزهایی که در زندگی احساس میکنیم، در واقع دیوارهایی نامرئی هستند که از باورها ساخته شدهاند.
همانطور که مهری فاطمی میگوید، آزادی واقعی از لحظهای آغاز میشود که جرئت کنیم به دیوارهای ذهنمان نگاه کنیم.