▪
تلخی این روزها قد کشیده و از من بلندتر شده،
این شد که دست به دامن کوه شدم، کوه هرگز من رو نا امید نکرده. کوه خیلی پیچیده نیست اگر راه و رسمش را بدانی مهربان است،
طبیعت کوه با یک سکوت نسبی و هوای تازه گره خورده،این فستیوال‌های دم دستی با موزیک‌های بلند سکوتش را شکستند، گوشه‌های دنجش پر از ”قلیون‌های” کرایه‌ای شده.
از سویی از حجوم آدم‌ها به کوه خوشحالم، و از طرفی ناراحتم که آنقدر با کوه بد می‌سازند، نگرانم که سکوی آرامش و امنیتم از بین برود و دیگر ندانم به چه پناه ببرم.
شما در روزهای تلخ و پردود چه تدبیر میکنید؟
??
راوی آبی
