▪️
زنگ در خورد
تاکسی رسیده بود
کوله رو به سختی بلند کردم
یک نگاهی به خونه انداختم
در رو قفل کردم و رفتم.
توی مسیر میون خلوت اتوبان‌های تهران، آفتاب طلوع کرد
از پنجره ماشین خیره شدم به آسمان
واقعا آسمون همه جا همین رنگه؟
کاش باشد.
هواپیما بلند شد، با تهران خداحافظی کردم.
شب بود
نشسته بودم پشت میزم توی کارگاه
پشت لپ‌تاپ
چیزی توی دلم فرو ریخت
کار رو ول کردم ▪️چی می‌خواستم از زندگی که می‌شد توی دوری بهش رسید؟
▪️چی می‌خواستم برای خودم بسازم که اینجا می‌شد ساخت؟
▪️آرزویم چی بود؟
▪️رویایم؟
صدایی توی سرم پیچید: بهتره که دور از هم در آسایش باشیم تا کنار هم در سختی.
اما آسایش چقدر با آرامش همراه بود
اصلا تعریفم از سختی چی بود
راه دوری آمده بودم
و نزدیک دو ماه گذشته بود
گاهی با خودم فکر می‌کردم دیگر نمی‌کشم
رها کنم و بروم
و گاهی به خودم می‌گفتم صبر کن حتما با گذشت زمان همه چیز بهتر می‌شه.
برگشتم
نه از تصمیم مهاجرت
برگشتم تا کارهای نیمه‌کاره رو سامان بدهم و با خیال آسوده‌تری بروم.
از فرودگاه رسیدم خونه
تا صبح و بیداری مادر و پدر صبر کردم.
و بعد از کمی معاشرت رفتم سراغ دوست‌هایم
و خب در تمام این تجربه با ذره ذره وجودم حس کردم که مهمترین سرمایه بی‌بازگشت زندگی‌م، زمان است.
و چیزی که به زمان‌م ساخت می‌دهد ارتباطات.
این شد که بیشتر فکر کردم
ایستادم دورتر و روابطم رو نگاه کردم
دیدم چقدر بالا و پایین رفتم
رابطه‌های زیادی ساختم
رابطه‌های زیادی رو از دست دادم
▪️کنار همه این آمد و رفت‌ها، رابطه رفاقتی دارم که قدمتش با نیم عمرمون برابره
توی این رابطه هزار بار افتادیم، صدهزار بار بلند شدیم.
اینجا می‌خواهیم از افت و خیز این رفاقت و رشدمون کنار هم حرف بزنیم.
از حس‌ها، تجربه‌ها و درس‌ها.
? #راوی_روبرو
#
