انتظارم بالاست؛ بهویژه در سطح عاطفی.
اما اگر قرار است از جایی آغاز کنیم، باید از خودِ من شروع شود.
سالها در این توهم زیستم که باید پاسخگوی نگاهها باشم؛ انتظاراتی سنگین، زیر نظر اشخاص، در کشاکش کار و تلاطمهای عاطفی. خاستگاهم خواستنِ تاییدِ همه بود و تمنای همراهیِ همه و همه. گویی رسالتم این بود که آینهای بینقص برای رضایت دیگران باشم.
اما حقیقت سادهتر و برهنهتر از این حرفها بود:
من فقط یک عدد معمولی و طبیعی هستم. انسانی با خطوطی خاکی، بیآلایش و گذرا.
بلوغ از نقطهای آغاز شد که فهمیدم جهان بر مدارِ ثبات نمیچرخد.
آنجا که دانستم مقطعی بودنِ همه چیز، نه یک فاجعه، که خودِ حقیقت است. دگرگونیهایی که نامشان را شکست میگذاریم، ترسی ندارند؛ تنها شوکهای الکتریکیِ ناشناختهای هستند که در هر بار تکرار، روح را از خوابِ سنگینِ وابستگی بیدار میکنند.
عجیب است که ما خود را چنین به مرگ و زندگی گره زدهایم؛
در حالی که نه مرگ ترسناک است و نه زندگی خوشبینانه.
هر دو، تنها بهای زیستن در این دنیای زمینیاند.
از دلِ همین آگاهی بود که سکوت را آموختم؛ رها کردن را، و عبور را. نه از سرِ درماندگی، بلکه از سرِ دانستن. دریافتم که در لحظه زیستن، هنری است که در همان لحظه پایان است. جادوی هر دم، در پیوندِ ناگسستنیاش با رفتن است؛ آمدنی که در بطنِ خود، پایان را به دوش میکشد.
حالا دیگر نیازی به تاییدِ همگان نیست.
بودنِ ۱۰۰ درصدیام را، خندهها و تمامِ انرژیام را دیگر به پای تضمینِ فردا نمیریزم.
سرمایهام را تنها خرج یک چیز میکنم:
خرجِ دوباره دیدن، و دوباره رسیدن.
***