۲۵ بهمن ۱۴۰۰
برای ایستادن و نفس کشیدن مدام به خودم می گفتم ادامه بده، پا پَس نکش و به خودت انرژی بده. تو تا اینجا نیومدی که الان همه چیز رو رها کنی ...
از طرفی هم توی گیجی و هبروتم می گفتم من درون یک تاریکی عجیبی قرار گرفته ام، یک تونل یا چاله تاریکی عجیبی پیش روم هست که نمی دونم بعد از گذر ازش روشنایی است ؟!
روز عجیبی بود
کار بود
اخراج شدنم و نتونستن انتخاب واحد هام بود
نداشتن نمره ای که بتونم از باتلاق کمیسیون خارج بشم و....
همه چیزم در روز قبل از تعطیلی رسمی، روی هوا بود
به معنای واقعی هیچه هیچ پیش روم
تنهای تنهای
آزمون ها دور سرم می چرخید
آزمون توانستن برای کارم، برای درسام، برای موفق شدن، برای زنده ماندن توی شهری آشنا و غریب
تنها روی یک نیمکت سیمانی محوطه دانشگاه اصفهان نشسته بودم و با خودم حرف می زدم و تسلی می دادم که نمی خواد بری خونه و فقط ادامه بده و حالت رو تغییر ده ... امروز تمام می شه و
واقعا نمی دونم چی شد ... این روز با تمام گرفتگی هام
ترسیدن ها
نتونستن ها
با درخواست کمک از دوستانم
با نوشتن روی تخته وایت بُرد
و درست کردن یه پست محتوایی دو صفحه ای در پیج اینستاگرامم
گذشت ...
