
یادم می آید روزگار کودکی هرگاه کودکانه گلاویز درختان میشدم پدربزرگم میگفت دخترم مراقب باش شاخه ها را نشکنی، شاخه ها جان دارند، تَرند،حواست به جایی که پایت را میگذاری باشد نکند صدای شکسته شدن شاخه ای در زیر پایت به گوش برسد.آن روزها خنده ام میگرفت از این حرفهای پدر بزرگ ،که مگر میشو چوب جان داشته باشه؟!!!! یادم می آید جاهایی که چمن بود پدر بزرگم اجازه راه رفتن روی چمن ها را نمیداد میگفت حیف است زیر پاهایتان جوانه ها له شوند،آن روزها فقط این حرفها را میشنیدم که مدام پدر بزرگم تکرار میکرد تا ملکه ذهنمان شود .چقدر برای پدر بزرگم نعمت های خداوند ارزشمند بودند،چقدر قدر میدانست پدر بزرگم،حالا میفهمم که چه حرفهایی به من زد پدربزرگم!!!
حالا پدر بزرگم نیست و من دختری ۳۳ ساله ام که طوطی وار میگویم کاش هرگز کسی به درختی آسیب نرساند ،کاش هوای نفس های زمین مان را داشته باشیم که اگر نفس زمین قطع شود بی شک نفس زمینیان نیز قطع میشود.بهتر است اینگونه بگویم:همراه زمینی من هوای نفس هایت را داشته باش که نفس ما همان نفس زمینمان است..