
مدیر: خانم اگه میخوای اسم دخترت رو بنویسی باید چهارصد هزار تومن بریزی به حساب مدرسه.
زن: مگه اینجا مدرسه دولتی نیست؟
مدیر: اگه دولتی نبود که میگفتم یک میلیون تومن بریز!
زن: آقا آخه مدارس دولتی نباید شهریه بگیرن؟!
مدیر: این که شهریه نیست اسمش کمک به مدرسهست!
زن: اسمش هر چی هست. تلویزیون گفته به همه مدارس بخشنامه شده که مدارس دولتی هیچگونه وجهی نمیتونن دریافت کنن.
مدیر: خب برو اسم بچت را تو تلویزیون بنویس! نداری وقت منو نگیر، بفرما بیرون.
زن: آقا من دو تا بچهی یتیم دارم! آخه از کجا بیارم؟
مدیر: خانم محترم! وقتی وارد اینجا شدی رو تابلوش نوشته بود یتیمخونه یا مدرسه؟! آقای جلالی، ایشون رو به بیرون راهنمایی کن.
زن با چشمهای پر اشک منتظر اتوبوس واحد بود، اما اتومبیل شاستیبلندی ترمز کرد و زن سوار شد.
روزنامهای که روی صندلی جا مانده بود را برداشت و به آن خیره شد:
«کمیته مبارز با فقر در جلسه امروز»
«ستاد مبارزه با بیسوادی»
تیتری درشت بالای صفحه نوشته بود توجهش را جلب کرد:
«۲۰۰۰۰۰ زن خیابانی در تهران»
زن با خودکاری که از کیفش بیرون آورده بود عدد را تصحیح کرد:
«۲۰۰۰۰۱ زن خیابانی در تهران»