مای درونگرا

من یک درونگرام و بخدا اینا چ* ناله نیست.

خیلیا منو یک آدم گوشه گیر و کسی که خودشو میگیره میدونن. همیشه سعیم بر اینه جایی باشم که کسی نباشه چون با خودم تنها بودن رو دوس دارم.

خیلیا بهم گفتن چرا اینجوری هستی و کما زده ای!! با اینکه اصلا اینجور نیست و قیافه اینجور نمایان میکنه. ادم بسیار استرسی هستم و با کوچک ترین چیز ممکن ترس و استرس تمام وجودمو میگیره. اصلا نمیتونم ریسک کردن رو تجربه کنم. زمانی که کسی میخواد باهام حرف بزنه حتما متوجه مکث های طولانیم و صدای کم و بیحالم میشه. هر جا جای شلوغی رو ببینم صد در هزار دور میشم ازش و اگر مجبور بشم ورود کنم، حتما با قیافه سرخ شده ی من رو برو میشید.

شاید فکر کنید خجالتیم ولی اصلا اینطور نیست. اصلا زمان برخورد با مشکلات گیج ویج نیستم و بدرستی و صد درصد تو تنهایی بهتر میتونم مشکلات رو مدیریتش کنم.

کافیه فقط یکبار بشینید کنارم تا بفهمید چقدر گوش شنوا دارم برای حرفها با موضوعات مختلف بدون هیچ حرف اضافه ای(شاید تا اون حدی پیش بره که از لال بودنم حرصتون دربیاد:)))

سرم همیشه تو لاک خودمه و با هیچکس کاری ندارم تا زمانی که کسی کاریم نداشته باشه، چون اصلا بحث و دعوا رو دوست ندارم.

اینقدر از تنهایی لذت میبرم که هیچ چیز رو نمیتونم جایگزینش کنم. تنها دوست صمیمی هم که داشته باشم همینه و عاشقانه دوستش دارم.

همینطور که گفتم حرف زدن سخته برام و نوشتن رو جاش ترجیح میدم و حس ششم بسیار قویی دارم در رابطه با افکار دیگران.

من یه درونگرام!