
همیشه حس تنهایی خیلی بهم دست داده و اشکم در اومده. هیچ وقت نتونستم توکل رو یاد بگیرم. خب اصلا توکل کردیم که چی؟ کارمون ردیف میشه یا خودون رو خر میکنیم؟ اینا همش خرافاته یا خیلی از این سوالا...
این موارد زیاد به سرم میزنه. همیشه سعی کردم کارام رو به درستی انجام بدم و همه چی رو به راه بشه ولی بیشتر کارام لنگ میزنه و هی تلنبار شده. خیلیا میگن این رفتارام برمیگرده به رفتارهایی که در خانواده رخ میده. اره درسته اصلا ما طوری زندگی کردیم که هیچ وقت نتونستیم مثل ادم با هم حرف بزنیم یا فقط داد زدیم یا اصلا نتونستیم با کمک هم دیگ یه مشکل یا یکاری رو حالا چه خراب چه درست کنیم.
بعضی وقتام خیلی از کارام یه جوریی غیرقابل باور رو به روال میره حالا مهم نیست تهش خراب میشه یا ن ولی حس میکنم یکی هوامو داره چون واقعا تعجب میکنم.
دلم ارامش میخواد. دلم میخواد خوشحال باشم حالا با حتی توکل کردن یا بیشتر یادش بودن ممکنه کارم کارام درسته نشه ولی یکیو داشتن خیلی خوبه.
دارم دوست داشتنشو یاد میگیرم.