مامان صدام زد: برو سه تا سنگک بگیر.
اصلا حوصله نداشتم گفتم: من که پریروز نون گرفتم.
مامان گفت: خوب دیروز مهمون داشتیم زود تموم شد. الان هیچی نون نداریم.
گفتم: چرا سنگگ، مگه لواشی چه عیبی داره؟
میدونستم که تنورشون مشکل پیدا کرده و الان یه هفتست ک بستست.
گفتم: صف سنگگ شلوغه. اگه نون می خواهید لواش می خرم.
مامان اصرار کرد سنگک بخر، قبول نکردم.
مامان عصبانی شد و مثل همیشه منو با بچه مردم مقایسه کرد و گفت: بیستو چهار ساعته تو خونه ای و یکم بیشتر تو صف وایسی چی میشه؟
این حرف خیلی عصبانیم کرد. آخه همین یه ساعت پیش حیاط رو شستم. دیروز هم کلی برای خرید بیرون از خونه علاف شده بودم. داد زدم: من اصلا نونوایی نمیرم. هر کاری می خوای بکن! اصلا چرا غذای نونی.
داشتم فکر می کردم خواهرا و برادرم بدون این که کاری کنن توی خونه عزیزتر از منن اما من که این همه کمک می کنم باز هم باید این حرف و کنایه ها رو بشنوم. اگه ی درصدم میخواستم برم حالا دیگه به هیچ قیمتی حاضر نبودم برم.
با خودم میگفتم حالا مامان مجبور میشه به جای غذای نونی برنج درسته کنه. این طوری بهترم هست، الان مامان دوباره بیاد سراغم به کلی می افتم رو دنده لج و اصلا قبول نمی کنم.
اما یک دفعه صدای در خونه رو شنیدم. اصلا انتظارش رو نداشتم که مامان خودش بره نونوایی. آخه از صبح ده کیلو سبزی پاک کرده بود و خیلی کارهای خونه خسته اش کرده بود. اصلا حقش نبود بعد از این همه کار حالا بره نونوایی. اعصابم لحظه به لحظه داشت بدتر میشد.
راستش پشیمون شدم. کاش اصلا با مامان جر و بحث نکرده بودم و خودم رفته بودم. هنوز هم فرصت بود که برم و توی راه پول رو ازش بگیرم و خودم برم نونوایی اما غرورم نمیذاشت.
سعی کردم خودم رو بزنم به بی خیالی و مشغول کارهای خودم بشم اما بدجوری اعصابم خورد بود.
یک ساعت گذشت و از مامان خبری نشد. به موبایلش زنگ زدم صدای زنگش از تو آشپزخونه شنیده شد. مامان مثل همیشه موبایلش رو جا گذاشته بود. دیر کردن مامان اعصابمو بیشتر خورد می کرد.
نیم ساعت بعد خواهرم رسید و گفت: تو راه که می اومدم تصادف شده بود. مردم می گفتند به یه خانم ماشین زده. خیابون خیلی شلوغ بود.
داشتم روانی میشدم بهش گفتم: نفهمیدی کی بود؟
گفت: جلو نرفتم.
دیگه خیلی نگران شدم. یاد خواب دیشبم افتادم. فکرم تا کجاها ک رفت. سریع لباسامو پوشیدم و راه افتادم.
رفتم تا نونوایی سنگکی نزدیک خونه اما مامان اونجا نبود. یه نونوایی سنگکی دیگه هم سراغ داشتم اما تا اونجا یک ساعت راه بود و بعید بود مامان اونجا رفته باشه هر طوری بود تا اونجا رفتم، وقتی رسیدم، تعطیل بود. چند تا فش دادم و به سمت خونه رفتم
دلم نمی خواست قبول کنم تصادفی که خواهرم می گفت به مامان ربط داره. اما انگار چاره ای نبود.
با یک عالمه غصه و نگرانی توی راه فداکاری های مامانم فکر می کردم و از شدت حسرت که چرا به حرفش گوش نکردم ناراحت بودم با خودم میگفتم اگه اینم مثل بابا بره دهنمون سرویس میشه و چه غلطی باید بکنم تا تونستم خودخوری کردم. هزار بار با خودم قرار گذاشتم که دیگه این اشتباه رو تکرار نکنم و همیشه به حرفش گوش بدم.
زنگ درو کشدار زدم انتظار داشتم خواهرم باشه ولی صدای مامانم رو شنیدم...
الان چند سالی از اون موقع میگذره، هنوز ک هنوزه بازم لج‌بازیامو ادامه میدم... نمیدونم تا کی...
پ.ن/ کی تخمه شور کیلویی ۴۰ هزار تومنی رو میشوره؟؟؟
