
روز دوازدهم دی ماه و هوا کاملاً سرد بود. برف میآمد؛ صدای بوق ماشینها آزاردهنده بود. معلوم بود که ترافیک سنگینی به راه افتاده. وارد اتوبوس شدیم با مادرم بودم دستم را گرفته بود. روی صندلی نشستیم. خیلی سردم بود. دستانم یخ زده بود. آنها را رو به روی صورتم گرفتم و با نفسم گرمشان کردم. خیلی خوشحال بودم که داشت برف میآمد چون دو سالی بود که برف به این شکل در شهر ما نباریده بود. این حس خوشحالی را نه تنها من بلکه همهی مردم هم داشتند، این را میشد از حرفهای خانمهایی که جلوتر از ما روی صندلی نشسته بودند شنید که باهم حرف میزدند و احساس رضایت خود را از این وضعیت به هم اعلام میکردند و مادام خدا را شکر میکردند.
بوی خوبی در اتوبوس پیچیده بود. بوی نان تازه، احساس گرسنگی زیادی میکردم. دوست داشتم زودتر به خانه برسم تا دلی از عزا در بیاورم. به حال خودم خندهام گرفت با خودم فکر کردم که مثل یک دختر بچه پنج- شش ساله شدهام. درحالی که ۲۲ سال داشتم. توی حال خودم بودم که دختربچهای با مادرش وارد اتوبوس شدند. مادرش مدام میگفت: «دستتو بگیر ثناجان تا نیفتی!» هر دو آمدند و کنار ما نشستند. ثنا خانم خیلی سردش بود این از خوردن دندانهایش به هم معلوم بود. من دختربچه ها را دوست دارم چون خودم هم یک خواهر سه ساله دارم اما مجبور بود روزهای زوج را پیش مادربزرگم بماند چون من روزهای زوج با مادرم به کلاس موسیقی میرفتم. دلم هوایش را کرد...
مادرم داشت با تسبیح صلوات میفرستاد. صدای افتادن تک تک دانههای تسبیح به من آرامش میداد. من هم شروع به صلوات فرستادن کردم. اتوبوس خیلی شلوغ است و همه کنار هم ایستادند حتی دیگر جای سوزن انداختن هم نیست. حدوداً بیست دقیقهای گذشته بود که صدایی از قسمت جلوی اتوبوس آمد. همه ساکت شدن پسربچهای با یک دف وارد شده و بنا کرد به خواندن آهنگ. صدای خوبی داشت و خیلی هم خوب دف میزد همهمه اتوبوس را پر کرد، پسربچه به عقب اتوبوس آمد همان خانمی که صندلی جلویی ما نشسته بود یکدفعه به او گفت: «این کار چیه بچه جان، به جای این کار برو دنبال کار دیگهای بگرد که به درد آیندهات بخوره.» خیلی ناراحت شدم نباید با اون بچه اینطور حرف میزد بالاخره اون بچه هم کودک کار بود و ناچاره که این کار رو بکنه یا اینکه شاید مجبورش کرده بودند. یک لحظه توو فکر فرو رفتم. ثنا خانم هم مدام از مادرش سؤالاتی در مورد پسربچه میپرسید، کلا دختر کنجکاوی بود، ازش خوشم میآمد. کم کم داشتیم میرسیدیم، اتوبوس هم داشت خالی میشد. ثنا هم دیگر خسته شده بود و مدام به مادرش غر می زد؛ حق هم داشت این
اتوبوس از ایستگاهی که ما سوار میشدیم تا ایستگاه خانه، حدوداً یک ساعت است. سکوت عجیبی اتوبوس را پرکرده بود. مادرم به من گفت:«داریم میرسیم آماده باش.» من خیلی این اتوبوس را دوست داشتم چون برای رفتن به کلاس، این اتوبوس را انتخاب کرده بودم. به نظرم رنگ آن قرمز بود مثل یک توت فرنگی شیرین و آبدار، شاید هم رنگ دیگری داشت و چون روزهای خوبی را در آن تجربه کرده بودم آن را قرمز تصور میکردم.
خوشحال بودم که میتوانم در دنیای تاریک نابینایی اتوبوس محبوب قرمزم را با آن دنیای خیالی درونش تجسم کنم. تاریکی آنقدرها هم بد نیست؛ دنیای خاص خودش را دارد با رنگ و لعابی از جنس قصهها.