دلتنگی بیوقفه مثل باران میریزد
اما زمین هیچوقت سیراب نمیشود
هیچ چیز پر نمیکند این عطش را
حتی لحظاتِ پُر یاد…
در خندههایت گم شدم روزی،
اکنون سکوتت تمام صداها را بلعیده
هر شب به عکسِ تو پناه میبرم
اما قاب، آغوش نمیشود…
در باد، عطرِ تو هنوز جاریست
اما نسیم هم بیتو سرد است
کاش میشد زمان را به گریه آورد
تا شاید به عقب باز گردد…