
چرا که زیبایی چیزی نیست
جز آغاز وحشت که به دشواری آن را تاب میآوریم،
و در آن از این رو خیرهایم که به صافی و وقار
نابود کردنمان را ننگ میداند
(مرثیههای دوئینو و غزلیات اورفئوس، برگردان: ح. م. پوریا)
«هنر، آرزوی مبهمی است که همهی اشیاء دارند. کلمات سرگشته مشتاقاند به شعر وارد شوند، مناظر بینوا، خود را در تصاویر کامل میکنند. بیماران در آن زیبا میشوند. چنین میشود: هنرمند اشیایی را که برای عرضه کردن برمیگزیند، از میان بسیاری روابط قراردادیشان از سر اتفاق بیرون میکشد. آنها را گرد هم میآورد و اشیای منزوی را در آمد و شدی ناب و ساده مینهد. همین که به شیئی عشق بورزد، اقرارهای آرام بسیاری در پرتو آن میآورد و آن را به همراه صدها نگفته و چیز پنهان، مأنوس میکند؛ اما جوانه احساسهای ظریف و خصوصیاش، تنها از پس شیء خرد و فشرده بیرون میزنند و او را وا میدارند، دستاویزی نو در کنار آن[ دستاویز] ظریف بیاورد و در پس[ دومی] ، سومی و چهارمی، حصاری بر پا کند که زندگی در پشت آن موج زند. در این حال او به ندرت خود را خویشاوند اشیاء حس میکند، اشیایی که رفتهرفته توجیه خود او میشوند. این اشیاء هماهنگیهایی، حتی ناشناخته برای خود هنرمند، را با استحکام کنار هم مینهند. آنها سخت به هم شبیهاند. طرحهای مبهمشان… .»
مقالهی دربارهی هنر راینر ماریا ریلکه را با ترجمهی علی عبداللهی میتوانید اینجا بخوانید.