تأملی درباره انسان، انتخابهای کوچک و سهمی که هرکدام از ما در ساختن جهان اطرافمان داریم.
مینویسم از دل، از وجود، از جان
مینویسم از عمق، از قلب، از مهر
از ملایمتها و ناملایمتیهای مسیر
از دوستان و رفیقان تا آدمهای به ظاهر آشِنا
مینویسم از روشنایی تا اعماق تاریکی
از لطافت برگ گل تا سنگینی حرفها و رفتارها
مینویسم از عشق، از بودن، از خواستن
از رهایی و از تعهد به زمان، به فرد، به هم
من مینویسم از جهان، از مرز، از آغاز تا به پایان
مینویسم از زیبایی، شکوه، سکوت و محبت
از اشک و از لبخندهای بیدلیل
من مینویسم...
اینکه تصمیم بگیریم آدمِ خوب ماجرا باشیم یا آدمِ بد ماجرا، کاملاً دست خود ماست...
اینکه انتخاب کنیم به وقت نیاز دستگیر و همراه باشیم یا سنگدل و ریاکار، باز هم دست خود ماست. میتوانیم در روزهای عادی زندگی، بیپروا به دنبال آرزوهایمان بدویم یا در همین روزهای گذرا، به فکر زمین زدن دیگران باشیم تا خودمان را بالاتر بکشیم.
درواقع، زندگی همین است؛ مجموعهای از همهچیز.
هم راستی دارد، هم دروغ؛ هم ملایمت دارد، هم فراز و نشیب.
گاهی آرام است و گاهی طوفانی.
در آن هم دوست هست و هم دشمن؛
هم صلح هست و هم جنگ؛
هم عشق و هم نفرت؛
هم زیبایی و هم زشتی.
کم ندیدهایم آدمهایی را که غریبه بودند، اما عجیب همراه شدند؛ دستهایمان را در ناامیدی و شکست گرفتند و تنهایمان نگذاشتند.
و چه بسیارند آدمهای عجیبی که حتی معنای زیستن را هم نمیدانند؛ به دنبال کسب مقام، نفع و سود بیپایاناند و بس.
چه بسیار نازکدلانی که با عشق محبت میکنند، صبورند، مهربانند، تحمل ذرهای بیعدالتی را ندارند و فرزندانی اصیل و عمیقاندیش پرورش میدهند. در مقابل، آدمهایی را هم دیدهایم که قلبی سنگین دارند. به دنبال چه هستند و چه میخواهند، خدا میداند... اما دل میشکنند و از کنار درد و رنج دیگری میگذرند.
هستند آدمهایی با لبخندهایی بیریا، با ثروتی فراوان اما بخششی بیانتها؛ کسانی که زیبایی را نه در چهره، بلکه در لطافت قلبها، پاکی و صداقت روح میبینند. همانهایی که نادرند و کمیاب؛ همچون دُرّ ارزشمندند. انساناند، اما فرشتهصفت؛ کمککننده و بیحاشیه، آرام و متین و باوقار.
و اما باز دیدهایم آدمهایی با سیاستهای ناسالم؛ کسانی که ضربه میزنند و بیهراس به راه خود ادامه میدهند.
آدمهایی که طمع دارند، زرنگ و باهوش و باذکاوتاند، اما هوش و تواناییشان را در مسیرهایی به کار میگیرند که به دیگران آسیب میرساند.
دست ماست که تعیین کنیم در کدام دسته قرار بگیریم؛
مهربان باشیم و دوست،
یا شکست دهیم؛ نه برای اینکه برنده شویم، برای اینکه اجازه ندهیم دیگران برنده شوند.
ما تصمیم میگیریم بیقضاوت و بیسیاست کنار هم باشیم یا از ناخوشی دیگری خشنودی کنیم.
میتوانیم یاد بگیریم آرامآرام پیوند عشق را محکمتر در دلهایمان بپرورانیم و زیبایی دنیا را با در کنار هم بودن مزه کنیم، یا خوبیهای جهان را تنها برای خودمان بخواهیم.
میتوانیم با محبت به یکدیگر بنگریم؛ در آسانی و سختی، در پایین و بالای زندگی و در روزهای عجیبوغریب، ماندن، تلاش کردن و ساختن را تجربه کنیم؛ یا به وقت نشیب، خودمان را محکم بچسبیم و دیگران را رها کنیم.
ما تصمیم میگیریم و زندگی، سراسر مجموعهای از همین تصمیمهاست.
آیا اجازه میدهیم روی خوش و رایحه زیبای عطوفت در هوا جریان داشته باشد، یا باید آسمانی سیاه و تهی از هرگونه لطف را به آیندگان تقدیم کنیم؟
شاید نتوانیم همیشه انتخاب کنیم که چه کسی باشیم، اما میتوانیم مسئولیت انتخابهای امروزمان را بپذیریم و برای بهتر شدن تلاش کنیم.
این جهان با انتخابهای کوچک انسانها میتواند جای بهتری باشد و بس.

باشد.