از دید من، معنا در زندگی یعنی به گوشهای از این عالم، ارزشی اضافه کنی. از دوران کودکی به این علاقه داشتم که بتونم در آینده به آدمی مهم، با دستاوردهای خیلی باارزش تبدیل بشم. همیشه از تماشای فیلمهای اکشن لذت میبردم. راستش در اون فیلمها یک یا دو قهرمان همیشگی وجود داشتند که شهر رو از دست افراد شرور نجات میدادند و بین مردم محبوبیت خیلی زیادی داشتند...
خیلی به این موضوع فکر میکردم که در بزرگسالی باید یک بازیگر فوقستاره بشم که همه دوستش دارن و همیشه در آثارش میدرخشه، یا شاید هم یک خواننده بینظیر که موسیقیهاش در همه جای دنیا به گوش همه میرسه و قراره مخاطبهای بیشماری رو به خودش جذب کنه. چیزی که در اون افراد میدیدم، تأثیر مثبت و حیرتانگیزی بود که روی دیگران میذاشتند؛ القابی چون «قهرمان شهر»، «نابغه پیروز»، «دختر همیشه موفق» و صدها اسم دیگه...
از بچگی دوست داشتم که من هم در آینده همچین ویژگیهایی داشته باشم؛ مهارتهای بسیاری که من رو از یک آدم فقط معمولی، به زیباترین، موفقترین و شکستناپذیرترین آدم تبدیل کنه. همه این افکار در دوران بچگیِ من دوستداشتنی بودند، اما وقتی پا به دنیای بزرگسالی گذاشتم، رویاهام رنگ دیگهای به خودشون گرفتن و اهداف و آرزوهام تغییرات چشمگیری پیدا کردند.
حالا دیگه فقط محبوبیت نبود که برای من اهمیت داشت. چیزهای دیگهای مثل عشق، احترام و عدالت بودند که من رو در مسیر اهداف و چشماندازهای شخصیم هدایت میکردند. حالا برای منِ بزرگسال، آدمی که یک نفر رو در یک روز سخت تنها نمیذاره، شاید از یک آدم مشهور تأثیرگذارتر باشه. مهارت، موفقیت و جایگاه اجتماعی بدون انسانیت دیگه برای من جذاب نیست.
من فهمیدم چیزی که زمانی از تحسین دیگران میخواستم، حالا از انجام یک کار خوبِ دیدهنشده به دست میارم. اینها یعنی معنای رضایت، معنای زندگی، معنای زیستن.
راستش خیلی وقتها در سریالهای مختلف شاهد این بودم که یک آدم میتونه تحت هر شرایطی مهر و محبت خودش رو نثار آدمهای اطرافش کنه، ولی ذرهای در موردش حرف نزنه و این کار رو در خفا انجام بده. این برای من فقط نشونه یک مهربونی ساده نیست؛ این یعنی قلب رئوف، یعنی بزرگی بیحد و اندازه دل، یعنی گرههایی که بهصورت نامحسوس به دست تو باز میشن و تهش یک لبخند از سر رضایت و خشنودی میزنی که ارزشمندترین چیز در اون موقعیت به حساب میاد.
خیلی اوقات از جانب دوستانم، همنوعان خودم و کسانی که باهاشون ارتباط دارم، این رو میشنوم که فردی بسیار مهربان و دستودلبازم و من هم به چشم یک تعریف ساده و به دور از تعارف اون رو میپذیرفتم. اما طول کشید تا بهطور کامل متوجه بشم معنای اون صفات و تعاریف در حقیقت چیه... من آدمی بودم که تکتک اون مهربونی و عطوفت در وجودم نهادینه شده بود. بعد از اون، خیلی به نحوه تعاملاتم توجه کردم و حواسم به این موضوع بود که بفهمم دقیقا چطور میشه که دیگران من رو فردی متین با قلبی بزرگ خطاب میکنن. و راستش رو بگم، بالاخره دلیلش رو فهمیدم.
من وقتی عشقی به کسی میدم، از صمیم قلبمه. وقتی از کسی تعریف و تمجیدی میکنم، مطمئنم که حرفهام صادقانه است.
من معتقدم هرکدوم از ما آدمها که مسئول شدیم پا به این دنیا بذاریم و زندگی کنیم، باید چیزی از درونمون رو در جهان به جا بگذاریم. از ثروت و چیزهای مادی صحبت نمیکنم. روی سخنم به معناست؛ به ارزشِ، به چیزی که هرگز با هیچ ثروتی برابری نمیکنه، بلکه ارزشمندتر و مهمتره. این معنا میتونه برای من عدالت باشه، برای شما صداقت و برای فرد دیگری محبت. چرا؟ چون ما فقط برای مصرف کردن، کار کردن، پول درآوردن، خریدن و گذروندن عمر نیومدیم.
بهتره این رو به یاد داشته باشیم که حتی اگر نتونیم جهان رو تغییر بدیم، میتونیم روی چند نفری که با اونها زندگی میکنیم اثر بگذاریم و شاید همینجا باشه که فلسفه شخصی خودمون شکل میگیره. هرچی بیشتر وارد اجتماع شدم، بیشتر دیدم که گاهی قدرت و منفعت چطور میتونه جای همدلی رو بگیره. انگار به یکباره همه اون حس خوب همدلی و صداقت از میانمون برداشته شده و جاش رو به تسلط و تمرکز روی کسب امتیاز بیشتر در جایگاه اجتماعیمون داده.
نمیدونم تا چه اندازه این امر میتونه در زندگی و حرفه کاریمون مؤثر واقع بشه، اما چیزی که همیشه باور داشتم و حالا هم عمیقا بهش پایبند هستم، اینه که همیشه درستی و راستی راه خودش رو به سمت صعود و موفقیت پیدا میکنه.
شاید در پستهای اینستاگراممون همه این موارد رو دیده باشیم؛ اینکه افراد مهم، مثل بازیگران، سیاستمداران و دیگر افراد چطور به هموطنان خودشون کمک میکنن و هوای همدیگه رو دارن. ما هم اون پستها رو لبریز از کامنتهای مثبت، تشکر و لایکهای افراطی میکنیم؛ اما خودمون در زندگی و دنیای واقعی چقدر از این اصل پیروی میکنیم؟
آیا واقعا ما هم در دنیای واقعی حاضریم سی تا چهل درصد از انرژی، وقت، پول و سرمایه، غذا و یا جایگاه خودمون رو ببخشیم و بیتوقع به دیگران کمک برسونیم؟
راستش رو بخواید، در طول زمان کاریم تا الان، افراد زیادی رو دیدم که از درون، قلبی به سیاهی شب داشتن و نقاب ظاهریشون به سفیدی برف بوده. اونها تظاهر به همدلی میکردن، اما نه با خودشون صادق بودن و نه با افراد دیگه. وقتی برای محبوبیت بیشتر در محل کار، اقدام به خراب کردن موقعیت دیگران میکنیم، وقتی برای کسب درآمد بیشتر حاضریم حتی با دروغ و سیاست، بقیه رو نابود کنیم، چطور ممکنه در آینده بتونیم صفات بارز محبت و همراهی رو به فرزندانمون آموزش بدیم؟ چطور وقتی هنوز به دلیل حسادتهای بیجا و افراطیمون، دیگران رو در مقابل چشم بقیه خرد میکنیم، توقع هدایت و موفقیت در مسیر درست داریم؟
از صمیم قلب دوست دارم این جهان، جهانی بشه با قلبهای سرشار از مهر، به دور از ریا؛ و آدمها بتونن با صداقت و افکار راستین در کنار هم زندگی کنن، با محبت به هم نگاه کنن و جایگاه اجتماعی رو ملاک ارتباط با دیگران قرار ندن. دلم میخواد این دنیا جایی زیباتر برای فرزندان ما باشه؛ جایی که بتونیم همگی با عشق به هم لبخند بزنیم و غرور کاذب جایی در بینمون نداشته باشه.
جهانی پر از لطف، پر از حسهای خوب؛ جایی که وقتی موفقیتی نصیب کسی میشه، با خوشحالی در کنارش بمونیم؛ نه برای چاپلوسی، بلکه برای تشویق، برای همراهی.
و من امیدوارم معنای حقیقی خودمون در دنیا رو پیدا کنیم؛ چیزی که باعث میشه به خاطرش زندگی کنیم و زنده بمونیم. همون جوهر ارزشمندی که باید سرلوحه خودمون در مسیر تحقق اهدافمون قرار بدیم و همهجوره ازش محافظت کنیم.
دارم از چیزی حرف میزنم که قابل قیاس با مادیات نیست، بلکه در وجود ماست و اونقدر ارزشمند و زیباست که با هدیه دادنش به دیگران، لذت و سرور مهمون دلهامون میشه. من از قهرمان بودن گفتم و حالا به نظرم... شاید قهرمان بودن اون چیزی نبود که اون زمان فکر میکردم. شاید قهرمان کسی نیست که یک شهر رو نجات میده. شاید کسیه که در یک روز سخت، یک نفر رو تنها نمیذاره. شاید کسیه که میتونه دیگری رو زمین بزنه، اما این کار رو نمیکنه. شاید کسیه که موفقیت دیگری رو میبینه و به جای حسادت، لبخند میزنه. شاید کسیه که کاری خوب انجام میده و حتی منتظر دیده شدنش نمیمونه.
من هم یکی از همین آدمها هستم و دارم تلاش میکنم چیزی رو که برای خودم ارزشمند میدونم، زندگی کنم.
شاید معنا همین باشه؛ چیزی از خودت به این جهان اضافه کنی که اگر تو نبودی، این گوشه از دنیا کمی متفاوت بود.

د.