آزادی خواه

ᗷOOK`MҽHLα:لادن. زینب صفری

#Part_1

آخرین ملاقاتی امروز بود قلبم برای هزاران بار

خود به خود به تپش در می آید این حس را بارها تجربه کردم اما الان چرا به خودم قول دادم که در این مسائل هیچ دخالتی نکنم فقط نگاه کنم زندگی اینبار زیبا نبود برادرم تنها باقی مانده آن جنگ بود وقتی داستان را، برایم شرح میداد:می دیدم مادرم چرا فرار می‌کند تصور‌ش را می کردم پدرم از منو برادرم مواظبت می‌کرد و فراری از دست تیرهایی که به سمت آدم های بی گناه پرتاب می شد خون هایی که از بدن کودکان می‌چکید و مرگی بی رحمانه در این جنگ برای آدم های بی گناه و ناگهان فقط سکوتی همه جا را فرا گرفت چون کسی تن بلند شدن را نداشت. و دیگری توان حرف زدن به حال خود رها شدن مردم آن قبیله به طرز بی رحمانه ای کشته شدند.

+سولان

#ازادی_خواه

#Part_2

+بله

_وزیر مایک میخوان شمارا ببینن

+درو بازکن

این اواخر بخاطر برادرم که دستگیر شده بود و تحت نظارت قبیله (بیلان) بود خیلی آشوب و سروصدا به وجود آمد وزیر خیلی سختگیر و خیلی زحمت کشیده بود  اما غافل از اینکه برادرم درد می‌کشید او خوشحال میشد بعد از مرگ پدر او خودش را جای من می‌گذارد و تصمیم میگرد و نظر من هیچ ارزشی ندارد

قبیله ما تنها قبیله بود که کم ترین اهمیتی بهش میشد

_شاهدخت سولان وارد می‌شوند

خوشحالم که اکنون من تاج تخت را در برگرفتم

وزیر مایک‌+خیلی خوش امدین فکر کنم خیلی وقته مشتاق این لحظه هستید

سولان_بهتره کارتو بکنی

+بعد از پدر شما تاج و تخت حق برادر شما بود اما برادرت قدر این لطف را ندانست و با دشمنان همدست شد

_برو سراغ اصل مطلب

پوزخند سردی زد و دوباره شروع کرد

+شما تاج و تخت را برعهده نمی گیرید.

_درست شنیدم؟ این قبیله این مردم..

اجازه حرف زدن نداد و شروع کرد به حرف زدن

+بله سولان کاملا درسته اما این چیزی نیست که من میخوام این همه سال منتظر مرگ پدرت بودم و الانم بهترین موقعیت برای منه

_وزیر این یه شوخیه درسته تو همچین کاری نمی کنی

باورم نمیشه اینا همش خواب بودن  تا به خودم امدم دیدم پخش زمینم

_نه نه خواهش میکنم

دستش روی دهانم بود و منو پرت کرد به سمت درب اتاق

+بی صدا از اینجا برو حکومت پدرت به پایان رسید برادرت به این حکومت خیانت کرد به مردمش برادرت هیچ شبیه پدرت نبود

باورم نمیشه که  از خونه  خودم رانده شدم

_این حق من نیست

+میدونم سولان این حق پدرت هم نبود  وقتی 7سالت بود شروع کردی به گفتن چیزهایی که

#ازادی_خواه

#Part_3

وزیر مایک +وقتی 7سالت بود شروع کردی به گفتن چیزهایی که وقتی حکومت به دست تو رسید انجامشون بدی الان این منم که همچیز رو خراب میکنم وتوهم بی سر وصدا از اینجا برو مردم این قبیله اعتراض دارن علیه این حکومت معطمن باش به کسی راجب به این قضیه چیزی نمیگم

فقط میگم  رفتی حال و هوا عوض کنی و اونجا توسط یه خرس بلعیده شدی جالب نیست سولان ؟

شاهزاده سولان ؟

دوباره موش زبونتو خورده هنوز این عادت ترک نکردی فکرشو نمیکردم  اوه پسر گورتو گم کن

°

متوجه هیچی نشدم فقط تا تونستم از اونجا دور شدم  دور شدم پا برهنه اینبار فهمیدم چقدر ترسو هستم

به خودم اجازه ندادم حرفی بزنم دوباره سکوت کردم

این من بودم؟ واقعا من بودم  دوباره شروع کردم به دویدن

_ پام گیر کرد خدایا کمک کسی اینجا نیست اه لعنتی کمکم کنید

مردی از قبیله بیلان+رئیس شماهم این صدا و می‌شنوید؟

سالار _کدوم صدا ابله

+کمکم کنید

-فکر کنم شام امشبمونو پیدا کردیم

برید دنبالش

-رئیس پیداش کردم

+کسی اونجاست بله من پام هاا ایشون که وزیر جنگ قبیله بیلان هستن سریع باش فرار کن

به زور تکونی خوردم و بلند شدم دوباره فقط دویدم فرار کردم پاهام جونی نداشت پشت یه درخت وایستادم

#Part_5

سولان_من چیزی رو اشتباه گفتم

زنها با خنده رفتند حال من ماندم و این جهان بزرگ بسیار روشن و آزاد مگر من چیزی جز آزادی میخواستم الان آزادم رها از دست گذشته رها از دست وزیر رها از دست سالار رها از هرچیزی گاهی این حس خفه کننده منو اذیتت می‌کرد اما الان میتونم نفس بکشم

بلند شدم و با هر قدمی که میزدم پام سردی زمین رو حس می‌کرد  سنگینی نگاه زن و مردو بچه، جوان پیر روی خودم حس میکردم من کجام

_چه بوی خوبی است

به سمت بو حرکت کردم بوی آنطرف که زنها و مردها صف کشیده بودند نان هایی تازه دست به دست میشد با سرعت حرکت کردم

با تندی به جلو رفتم و دستم را دراز کردم

+هی چیکار میکنی برو تو صف نوبت منه

این یعنی چی مثل صف برای گرفتن غذا در قبیله می ماند تاحالا اینکارو نکردم ولی همیشه به این فکر میکردم اگر به یکی غذا نرسد چه می‌شود به خودم امدم

مردی با ریشی بلند و هیکل درشت با صدای بلند داد میزد

+نان تموم شد بهتر برگردین خونتون

رفتم سمت اون مرد به هیچی فکر نکردم و فقط رو به مرد گفتم

_هی مرد من آنجا منتظر نان بودم

پشت سرم زنها و مردها به صدا در آمدند

+راست میگی منم کلی منتظر موندم

مرد نانوا که اینبار صورتش سرخ شده بود شروع کرد به داد زدن

+مگه کر بودی پیرزن..

دستم رو به سمت نان ها بردم و نان را برداشتم اینبار حق خودم را گرفتم نان را به سمت جمعیت بردم و پخش کردم متوجه نانوا پشت سرم شدم که دوباره داد میزد

+وایسا

شروع کردم به دویدن دیگر توان راه رفتن را نداشتم به یه کوچه رسیدم که تهش یه خانه بود بنظر قدیمی می‌امد نظرم رو جلب کرد

نگاهی به خانه انداختم و تیکه نان را جوییدم

دستی روی شانه ام احساس کردم

و چشام رو بستم

_اشتباه کردم نان هاتون رو پس میدم من رو مجازات کنید

مردی با صدای کلفت که اصلا شبیه صدای مرد نانوا نبود شروع کرد به حرف زدن

+سولان تو اینجا چیکار میکنی

#آزادی_خواه

#Part_6

+سولان تو اینجا چیکار میکنی؟

به پشت چرخیدم و مردی قد بلند چشم هایی قهویی و موی طلایی دیدم من همچین کسی را می‌شناختم؟ تاحالا به چشم هایم این مرد را ندیدم

اما او اسمم رامی داند دوباره سکوت کردم و چشم هایش نگاهی به لباسم انداخت لباسی که در جایی که زندگی می‌کردم ارزشی فوق العاده داشت

اما در مقابل  لباس این آدمها فقط یک کهنه پاره بود

دستم را کشید و منو به جلو هدایت کرد

-هی صبر تو اصلا کی هستی من چرا باید به تو اعتماد کنم؟

مرد خنده ای کرد

+منم دلم نمیخواد تورو با خودم اینور و اونور ببرم قبل از اینکه دردسری جدید درست کنی همرام بیا مثل یه دختر خوب.

این مرد رو من ندیدم تا به حال اما او مرا میشناسد بهتر از خودم.

#ازادی_خواه

#Part_7

این مرد رو من ندیدم تا به حال اما او مرا میشناسد بهتر از خودم.

دیگر حرفی نزدم و همراه او به راه افتادم

گرمای دستای او روی دستای من مثل این بود که دستم در کوره ای آتشی قرار گرفته باشد حس عجیبی بود انگار که این سالهاست مرا می‌شناسد ولی من حتی او را تا به حال ندیدم

+هنوز هم مثل بچیگات سکوت را به ایستادگی در برابر ظلم ترجیح میدهی؟

با چشمانی درشت به او نگاه کردم او چگونه میداند سکوت را به مبارزه ترجیح میدهم

چیزی نگفتم سرم را بالا آوردم و به جلو نگاه کردم روبه روی همان خانه ای که توجه مرا جلب کرده بود بودیم

ـ اینجا جایی است که زندگی می‌کنید ؟

لبخندی زد

+با من بیا

با کمی تردید همراه او داخل شدم

اولین قدمی که در آن خانه گذاشتم

احساس کردم نیروی عجیبی دور من به گردش در آمد

این نیرو و این احساس خیلی آشناست درست مثل زمان بچگیم وقتی جلوی آیینه با خود سخن میگفتم

#ازادی_خواه

#Part_8

ان زمان که جلوی آیینه بودم با خودم سخن میگفتم

این مرد مرا متعجب کرده است

این خانه جایی آشنا برای خاطراتت کودکیم است

با آن قدمی که برداشته شد خانه بوی گل و شکوفه میدهد بوی چای تازه و کیکی با طعم پرتقال کل خانه را گرفته بود آتش  هیزم را قورت میداد و آن مرد دستش را به طرف صندلی چوبی که جلوی میزی چوبی گذاشته بود گرفت

+بشین

بدون سخنی نشستم ولی در ذهنم هزاران سوال بود

مرد فنجان چایی را جلویم گذاشت و خودش روی صندلی مقابل من نشست کیک را با چاقو برید و نصفش را در ظرفی دیگر و نصفی در ظرف دیگر گذاشت

+بدون خجالتی بخور

-شما کی هستید

بدون فکر کردن اولین سوال از دهنم پرید

+آشنای آیینه تو

متوجه حرفش نشدم

ـمتوجه نشدم

+من اینجام تا حق خود را بگیری از کسانی که برادرت و زندگیت را نابود کردن از آیینه ای که آرزو هایت را میداند

به کمکت آمدم من کیفر ارس از دره شیاطین برای محافظت از عروسم

-متوجه حرفای شما نمی‌شوم من عروس شما هستم؟

#ازادی_خواه

#Part_9

با کمی اخم به صورتم نگاهی انداخت و لب زد

+بله این شما هستید که از طریق آیینه مرا از خواب ابدی بیدار کردید من از آنسوی دروازه به کمک شما آمده تا قبیله خود را نجات دهید

دوباره سکوت کردم او فنجان را نزدیک لب خود برد و کمی از چای نوشید

به فنجان چای کنار دست خود نگاه کردم صورت پژمرده خود و موهای ژولیده خود را در چای دیدم از دیدن خود در این حال جستی برداشتم و و نگاهی به صورت کیفر انداختم

کیفر متوجه مشکلم شد و بلند شد

+دنبالم بیا

دوباره بدون حرفی به دنبالش رفتم او آیا من بودم که از طریق آیینه کیفر را احضار کردم این خوب است یا بد ؟

من عزیزانم را از دست دادم تو این زندگی چیزی برای از دست دادن ندارم

#ازادی_خواه

#Part_10

از پله های چوبی که نیازی برای خم شدن نبود بالا رفت همچی برایم عجیب بود با اولین قدم پایم را روی پله گذاشتم و بالا رفتم پشت سرش حرکت کردم دوتا اتاق ته راهرو بود در یکی از اتاق ها باز بود بخار آب گرم آیینه را پوشانده بود

+میدونی این چیه چیزیه که توش حمام میکنی یا اینکه این تو بدنتو میشوری وقتی  خودتو شستی اینجا لباس هست میتونی تنت کنی

به بیرون رفت و در را بست  پاهایم را داخل آب گذاشتم

عجیب بود آب نه گرم بود نه سرد  اونقدرام بد نیست این حمام خیلی خوب است

بعد از حمام بیرون آمدم لباسی که توی سبد گذاشت بود را در دستانم گرفتم این لباس لباسی بلند و پر از گل های رنگی بود این برای من است منی که لباس های سنگین  ابریشمی میپوشیدم  الان باید این لباس ساده را بر تن کنم هرچند همچیز عجیب است

با پوشیدن لباس به پایین رفتم دست هایم را روی دیوار میکشیدم

کیفر روی صندلی چوبی نشسته بود و کتابی در دست داشت

با اون گوش ها شبیه جن هاست اونقدرام ترسناک نیست اما

+کتابی که در دست منه کتابی از زندگی نامه پدرت است این کتاب خیانت برادرت به حکومت نوشته شده است تو این کتاب سولان فراری از دست سالار وزیر جنگ قبیله بیلان نوشته شده است تنها راه تغییر این کتاب تو هستی

#ازادی_خواه

#Part_11

با این حرفای کیفر انگار آتش به جانم افتاده است این

سرنوشتی بود که من ساخته ام برای پدرم برادرم مادرم سرزمینم  اگر این بار سکوت نکنم همچی بهتر از قبل میشود

_من میتوانم سرنوشت را تغییر دهم؟

+بله سولان ما برای همین اینجاییم  برای تغییر تو بهتر استراحت کنیم

کیفر به بالا رفت و وارد یکی از اتاق ها شد در را بست اینبار باید محکم وایستم و خودمو ضعیف نکنم   از پله ها بالا رفتم   در اتاق را باز کردم تختی ساده و کمدی کوچک که روی آن گلدان گلی خالی و کنارش کتابی  بود که خاک خورده است

روی تخت دراز کشیدم و  متوجه هیچی نشدم و چشمانم بسته شد و غرق خواب شدم

کیفر_

این سلاح برای نجات سولان به درد میخوره سولان نمیتونست از خودش  دفاع کنه حال باید برای باز کردن دروازه به آن سوی دنیا تلاش کنم

به پایین رفتم و  به اتاقی که درش باز بود خیره شدم  سولان

دختری که یک لحظه آرامش نداشته و برای نجات خودش با آیینه سخن می‌گفت حال راحت خوابید است

این وظیفه من است

در را بستم و از خونه فاصله گرفتم

.

از خواب بلند شدم و چشم هایم آلوده به خواب بود  از پله ها به پایین رفتم و به همان کیک پرتقالی نگاه کردم هنوز هم خوشمزه بنظر می رسد کیک را با دستم برداشتم و خوردم

نگاهی به در دیوار انداختم عجیب بود کیفر هنوز بیدار نشده بود

شروع کردم به راه رفتن کل خونه گشتن وسایل هایی که برایم عجیب بود کلماتی که روی وسایل ها نوشته شده است

همانطور که سرم گرم کارم بود صدایی  شنیدم  از پشت در بود

+ هی در را باز کن

من اجازه در باز کردن داشتم؟ تند تند به بالای پله ها رفتم و در اتاق کیفر را زدم حال منتظر جواب بودم و جوابی نگرفتم

+مگه با تو نیستم درو باز کنن

در اتاق را باز کردم با باز شدن در اتاق در خانه هم  باز شد

از دیدن اتاق تعجب کردم اتاق خالی بود

سرم را چرخاندم

چیزی که پایین دیدم اصلا شبیه یک آدمیزاد نبود

#ازادی_خواه

#Part_12

رو به اون مرد کردم مردی قد کوتاه و تو بغل جا میشد

این مرد بسیار دلنشین بود و با هر بار دیدنش خنده روی لب جاری میشد ریش بلندی داشت کلاهی عجیب به سر داشت شبیه کلاه شعبده‌باز هاا  در دستانش کتاب های بود که نظرم را به خودشان جلب کرد

روبه رویم پایین ایستاده بود نگاهی به سرتا پایم انداخت

+هی زن بیا پایین چرا وایستادی بهم زل زدی  اینجا دیگه شاهدخت نیستی که

عجیب بود اون هم میدونست از من..

به پایین رفتم  روی صندلی نشست و سرش را توی یکی از کتاب ها برد

_تو... تو منو از کجا میشناسی؟

جوابی نگرفتم و نشستم

+هی کی به تو اجازه نشستن داد؟

با این حرفاش چشمانم گرد شد و بلند شدم

دوباره به سرتا پایم نگاهی انداخت

زیر لب با خود سخن می‌گفت

+متعجبم که تو چطوری کیفر رو از خواب ابدی بیدار کردی  تو که اصلا نیروی خاصی نداری چه نیازی به این بود که کیفر رو از خواب بیدار کنی به زندگی عادیت ادامه میدادی البته میدونم چه زندگی سختی داشتی کتاب زندگی سلاحان رو خوندم خودت خوندی شرط میبدنم نخودی

او اجازه حرف زدن نداد و خودش سخن می‌گفت

+من لوکاس اردونست هستم  فقط به کمک کیفر آمدم

میتوانی برایم هیزم بیاری میخوام آتش زنده روشن کنم

_آتش زنده؟

+سولان برو و هیزم بیار

به سمت در رفتم و در را باز کردم اینجا که هیزم نیست اینجا همش سنگه اینجا هیچ اثری از درخت نیست اثری از سبزه یا خزه نیست اینجا آدما فقط برای خودشون زندگی میکنن لباس های زیبا میپوشن و برای خودشون حرف میزنن به همدیگر نگاه میکنند و سخن می‌گویند اینجا شبیه سرزمین من نیست من گمشده ام

این همان ازادی بود که من میخواستم؟

#ازادی_خواه

"𝐿𝑖𝑏𝑟𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎ℎ𝑙𝑙𝑎":

#Part_13

همجارو گشته ام اما حتی یک هیزم پیدا نکردم ناامید از اینکه نتوانستم هیزمی پیدا کنم به سمت در خانه رفتم

روبه روی در ایستادم با خودم فکری کردم اگر به داخل بروم شاید مرا سرزنش کند و از دستم عصبانی شود

چرخیدم و به دیوار کنار در تیکه دادم و نشستم و سرمو بین دوتا زانو ها قرار دادم تا نور آفتاب چشم هایم را اذیت نکند یک لحظه احساس کردم کسی کنارم ایستاده است سرم را بالا آوردم و با دو جفت کفش روبه رو شدم سرم را بالا انداختم و به قیافه خندان کیفر نگاهی کردم

+چرا زانوی غم بغل گرفتی دختر.

-لوکاس به من گفت برای روشن کردن آتش زنده به هیزم نیاز دارد .....

حرف هایم را قطع کرد و دستانم را گرفت از روی زمین مرا بلند کرد به سمت در ایستاد و در خود به خود باز شد من را به سمت در هل داد  قبل از اینکه کامل وارد خانه شوم نگاهم به سمت جعبه ای رفت که پر از هیزم بود کیفر به سمت آن جعبه رفت و با یک حرکت انگشت خود جعبه را بلند کرد و جلوی لوکاس گذاشت

لوکاس با آن کلاه عجیب غریب خود  شروع کرد به حرف زدن

+ هی سولان فکر نکن همیشه کیفر هست و کارها راحت انجام میشود تو همیشه آنقدر تنبلی و همهٔ کارهایت را باید دیگران برایت انجام دهند

کیفر به سمت پله ها رفت و وارد آن اتاق خالی شد

به حرفای لوکاس که هیچ معنی برایم نداشت اهمیت ندادم و به سمت پله ها رفتم و وارد اتاق خود شدم و گلدان خالی توی میز را برداشتم و به پایین رفتم به سمت لوکاس رفتم گلدان را به سمتش گرفتم

-من میخواهم یک گل بکارم همین حالاا

#آزادی_خواه

#Part_14

لوکاس با تعجب به من  خیره شد

+گل؟

_ بله گل

+ خودت بکار من کار مهم تری دارم

_از کجا دانه بیارم؟

+ از پس هیزم بر نیامدی از پس یک دانه هم بر نمیای

_این طور نیست من میتونم

به بیرون رفتم و در را محکم پشت سر خود بستم حال باید  با این شهر آشنا شوم به اولین مغازه  رسیدم که روی در آن مغازه  نمادهای از شیرینی و شکلات بود وارد شدم نگاهی به دور و انداختم قفس ها پراز شکلات های مختلف بودن و کیک های مختلف در جای جای مغازه گذاشته بود  خوشمزه بنظر می‌رسید

خانومی با لطافت جلو آمد

+خوش آمدید خانوم کمک میخوایید

_اینجا کجاست؟

+شیرینی فروشی  خانوم چیزی نیاز دارید

پس اینجا شیرینی فروشیه جایی که شیرینی و کیک میفروشن

_نه ممنونم

به بیرون رفتم و کمی جلوتر رفتم آن سمت خیابان مغازه ای که لباس داشت رفتم پس حتما اون هم لباس فروشیه پس من باید جایی رو پیدا کنم که دانه میفروشن  دوباره به آن سمت خیابان رفتم و جایی رو پیدا نکردم و نشستم ارابه هایی رو دنبال میکردم که اصلا اسب نداشتن چشمم به یک آقایی خورد که دست گل دستش بود  به سمتش رفتم

‌_سلام دانه این گل هارا از کجا آوردید

+این گل هارو از گلخونه خریدم خانوم

       _گلخونه؟

مرد نگاهی بهم کرد

+میخوای همراهم بیای تا به گلخونه بریم

بدون مکثی جواب دادم

_بله

همراهش رفتم و کنار جاده ای ایستاد و دستش را به آن ارابه ها تکان می‌داد

از کارهایش تعجب کردم اون مرد دیوانس

بعد چند بار حرکت دست آن مرد ارابه ای ایستاد

+سلام آقا به سمت گلخونه برین

در ارابه را  برایم باز کرد

+بشین

داخل شدم  و در را بست مرد هم جلو نشست و ارابه به حرکت در امد بعد چند دقیقه توقف کرد مرد پیاده شد و در را برایم باز کرد هر دو پیاده شدیم و مرد دستش را در جیب خود کرد و اسکناسی در آمد

و دستش را به طرف مرد برد

+این هم پول شما  روز بخیر

مرد دستش را به پشتم برد و مرا به جلو هدایت کرد

_اون چه بود

+همیشه اینقدر رسمی حرف میزنی؟

_اون چه بود

+منظورت چیه

_ان ارابه ای که مارا تا اینجا اورد

با این حرفم مرد خندید و تعجبی نکردم چون این  دفعه اولی نیست  که این

اتفاق برایم افتاده است

+اون که تاکسی بود اگه نمیدونی تاکسی چیه یه  ماشینه  که برای حمل نقل ازش استفاده میشه جابه جایی آسان تر

پس حالا این ها ارابه نیستن ماشین هستن 

سرم را چرخاندم و جلویم یک مغازه ای که هرطرفش گل هایی زیبا بودن به سمت جلو رفتم و وارد مغازه شدم مردی جلو آمد

+خوش آمدید خانوم چه گلی مد نظر دارین؟

_دانه

+دانه؟ دانه چه گلی رو میخوایین؟

_رز

هنگامی که مرد پاکت هایی را جابه جا می‌کرد مرد وارد گلخونه شد به گل هایی که دور و بر گذاشته بود نگاهی کردم گل های زیبا و دیدنی بودن

#ازادی_خواه

#Part_15

امروز به لوکاس و کیفر نشون میدم که اونقدرام ضعیف نیستم درست قبلا سکوت میکردم و الان متوجه هم سکوت چقدر زندگیمو به گند کشیده و زندگیم تبدیل به آشوب شده است پس تصمیمو گرفته ام من باید قوی بمانم تا حق خودمو بگیرم

فروشنده دانه هارا در یک پاکت ریخت و روی میز گذاشت +بفرمایید

مرد کنارم آمد و به شانه ام زد و در گوشم پچ زد

+ میخوای اینم من حساب کنم یا خودت همراه خودت کیف پولاتو آوردی؟

نگاهی به فروشنده کردم و یک نگاه به آن مرد سرم را تکان دادم فروشنده پاکت را جلویم گرفت

+به دلیل اینکه امروز روزی هستش که این مغازه را تأسیس کردیم تصمیم گرفتیم به اولین مشتری که وارد مغازه میشه رایگان گل بدیم اما شما دانه می‌خواستید پس میتونید حساب نکیند 

با خوشحالی لبخندی زدم و پاکت را از دست فروشنده گرفتم و به سمت در رفتیم

با لبخند به پاکت دانه ها نگاه میکردم  به خودم آمدم و دیدم آن مرد خیره بهم نگاه می‌کند

+میتونم اسمتو بدونم؟

_من. من..

حرفم تموم نشده بود که دستی دور کمرم حلقه شد و  منو طرف خودش کشید. صورتم  رو چرخوندم متوجه کیفر که صورتی سرخ شده از اعصبانیت دیدم خودم رو جمع و جور کردم

کیفر رو به مرد کرد و با تندی

کیفر- ایشون زن من هستند به کمک شما نیازی ندارند الان میتونید برید

+اما این زن در به در دنبال یه گلخونه می‌گشت نمی‌دونست ماشین چیه تازه من پول آمدنشو دادم چیزی نمونده بود من پول خریداشو بدم

-پولتونو بهتون پس میدم

+نیازی نیست فقط. مواظبش باشین اون هنوز هیچی نمیدونه مثل بچه هاست

مرد بدون اینکه پشت سر خودش رو نگاه کنه رفت

کیفر دستم را محکم گرفت و منو با خودش می‌کشید

_من فقط میخواستم بهت بفهمونم که اونقدرام ضعیف نیستم

+تو تو با این کارت بیشتر به دردسر انداختیم هیچکس نباید بفهمه تو کی هستی هیچکس نباید متوجه این بشه تو فقط شبیه یه دردسری سولان نیازی به این نیست که تو بیای بیرون خودم هرچی نیاز داری رو میارم واست دفعه بعدی نیا بیرون حالا باید برگردیم خونه

پشت سرش به قدم های بزرگی که برمی داشت قدم های کوچک من رد پاهایش را دنبال می‌کرد تا اینکه به خانه رسیدیم کیفر در را باز کرد و داخل شد پشت سرش به داخل رفتم و در را بست و خودش به بالا رفت در همان اتاق خالی

لوکاس   با خروپف های آزاردهنده خود  روی مبل خوابیده بود به  روبه روی در اتاق کیفر رفتم و در زدم جوابی نگرفتم و دوباره در زدم و دستگیره در را کشیدم در باز شد اتاق کیفر تبدیل به یک راه روی بزرگ شده بود برایم عجیب بود این  اتاق هردفعه تغییر می‌کند وارد راه رو شدم و در را بستم  انتهای راه رو یک در قرمز رنگ وجود داشت روبه روی در رفتم و از گوشه در نگاهی به داخل انداختم  اتاق پر از آدم های عجیب بود و صدا هایی که کلفت و نازک بودن را می‌شنیدم اینجا کجاست چرخیدم تا به سمت در برگردم و مردی قد دراز که موهای بلندی داشت پشت سرم ایستاده بود با دیدنش جیغ کوچیکی زدم و دستام رو روی دهانم بردم

+کی هستی

_من. من فقط از اون در آمدم داخل الان برمیگردم

+کدوم در؟

به پشت مرد اشاره کردم و مرد کنار رفت ولی اثری از در نبود

در اتاق کیفر همین الان اینجا بود

دستم را محکم  فشار داد و  مرا همراه خودش کشید

_ولم کن من که کاری نکردم

#ازادی_خواه

#Part_16

در را باز کرد  به داخل پرتم کرد چشم هایم کفش های مختلفی را می‌دید سرم را بالا آوردم و متوجه دو زن و سه مرد شدم مرد از پشت موهایم را کشید

+بگو کی هستی

حرفی نزدم با باز شدن در مرد موهایم  را رها کرد حالا موقع فرار است به پشت چرخیدم و کیفر را دیدم با دیدن کیفر خیالم راحت شد

+اینجا چیکار میکنی

_من؟

+اینجا جای تو نیست سولان

مردی شروع کرد به حرف زدن مرد قد بلند و موهای قهویی رنگ داشت

-پس این همون سولانی بود که درموردش حرف میزدی رئیس

مگه نگفت کسی نباید راجب من چیزی بدونه

زن ها نزدیکم آمدند،

_بهت میخوره بازیگر باشی تا یه دختری که باید از قبیله خودش محافظت‌ کنه

کیفر دستی زد

+بشینین کمتر حرف بزنین

همه نشستن و این اتاق دقیقا عین اتاق کیفر خالی و سفید بود و تنها چندتا صندلی چوبی داشت کیفر ایستاد و دستاش را به طرف صندلی خودش دراز کرد

+بشین سولان میخوام دوستامو بهت معرفی کنم اینها بهت کمک میکنن

نشستم و نگاهی به همه انداختم دو زن و سه مرد

کیفر به طرف مردی که موهایم را در دستاش گرفته بود رفت کسی که منو به داخل اتاق پرت کرد

+ایشون جک سالتون هستن، جک آشپزیش حرف نداره

به طرف مردی دیگری که  انگار تمایل به حرف زدن نداشت رفت اون مرد موهای بلند طلایی رنگ داشت چشم هایش آبی بود

کیفر دست هایش را روی شانهٔ مرد گذاشت

+ایشون مارتین سولاز هستن، یه جنگجوی بسیار ماهر

#ازادی_خواه

"𝐿𝑖𝑏𝑟𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎ℎ𝑙𝑙𝑎":

#Part_17

       کیفر به طرف مرد بعدی رفت و دستش را به بازوی مرد زد

+و ایشون هنری زاتان هستن، پادشاه یخ یجورایی قراره بازی با اب و یخ داشته باشیم

مرد بسیارهیکلی بود و موهای سفید بلندی داشت او یه الف بود   

     کیفر به طرف زنی رفت که موهایش قرمز  تا روی شانه

چشم هایش قهویی و گونه ای همرنگ موهایش داشت

+ایشون آرینا هستن، ملکه آتش قبلا یجورایی باهم مبارزه میکردیم مگه نه آرینا

آرینا_ شوخی میکنی دیگه

کیفر به طرف زن بعدی رفت زن موهایش سبز بودو و صورتی گرد زن میان سال بود لبخندی زیبا نازک و کوچکی داشت چشم هایش سبز رنگ بود

+و ایشون  آرن گل، محافظ روح جنگل،  ملکه تینکر بل ها

آرن گل به سمتم آمد و دستش را به سرم کشید و لب زد

+خوش آمدی سولان  به عنوان یه بزرگتر تا حد توانم از تو مراقبت خواهیم کرد

جک - اوه آرن گل زیادی لوسش نکن ولی جدا ازت معذرت میخوام آخه موهاتو کشیدم

هنری + جک اینکارا بهت نمیاد

کیفر+خوب سولان حرف بزن ما گوش میدیم ‌

‌  سکوت کردن و همه چشم هاییشان به سمت من بود

_ من سولان هستم 

جک+ایبابا سولان اینو که خودمونم میدونیم 

_خوب من به کمک شما نیاز دارم تا  قبلیه خودم رو پس بگیرم و  به مردم بفهمونم برادرم  خیانت کار نیست و  حکومت خودمو به دست بگیرم

هنری+پس یعنی میگی ما با تو یه سفر پیش رو داریم 

آرینا+حدس می‌زنم  جنگ پیش رو داریم

کیفر دوباره دستی زد

+اینبار باید با پادشاه های کشور های دیگر ملاقات کنیم تا سولان را به رسمیت بشناسند از چند  دروازه عبور میکنیم و تا به پادشاهان برسیم در طی این مسیر با خطرات زیادی قرار است مواجه شویم پس مراقب باشید.

#ازادی_خواه

#Part_18

    بعد از حرفای کیفر همه بلند شدن و طرف در اتاق کیفر رفتن  یعنی قرار است با چند دفتر تو یه خونه زندگی کنیم تعجب کردم و راه افتادم وارد خانهٔ کیفر شدیم و لوکاس مثل آدم های جن زده بلند شد و به طرف هنری امد

+اوه پسر خیلی وقته شما رو ندیدم هنوزهم مبارزه میکنی وای آرینا تو چی هنوزم با شیاطین عهد میبندی آرن گل تو هم هنوز توی درخت زندگی میکنی مارتین تو چطوری جک عاشق وقتایی هم که شیرینی میپزی من گشنمه واقعا

لوکاس همیشه اینقدر حرف می‌زد یا امروز اینقدر عجیب بود هرچند اون همیشه پر حرفه

هیچ اهمیتی به لوکاس ندادن و نشستن  روی پله ی آخری نشستم نگاهی به پنجره انداختم، فکرم طرف دانه رفت و به طرف اتاقم رفتم صدای لوکاس که فرقه و هنر های جدید خودش به بچها یاد میداد به اتاق می‌رسید گلدان را برداشتم به داخلش نگاهی کردم و دیدم که خاک قدیمی و بسیار خشک بود

یعنی این خاک مناسب این گل زیبا بود خاک را روی میز ریختم و  به آبی که روی میز بود خیره شدم کمی خاک را با مشتم برداشتم و توی گلدان ریختم دو دانه در خاک انداختم و کمی آب ریختم دوباره خاک ریختم و کمی آب ریختم خاک حالا نفس می‌کشد و آب می‌خورد خاک خیس شد و بوی خاک کهنه به مشامم می‌خورد و حالا این گل کنار پنجره جای دارد تا نور خورشید دوباره جان را به این خاک بدهد

کیفر+ بنظرت رشد میکنه؟

_حتما رشد میکنه

کیفر+قراره که از طریق چند  دروازه به چند دوران بریم و معلوم نیست این دروازه ها به چه زمان  پادشاهی باز بشن و از تو میخوام که از خودت دفاع کنی نباید هیچ آسیبی ببینی یا اثر زخمی روی بدنت باشه

_باشه سعی خودمو میکنم

+لوکاس چند تا راه پیدا کرده که میتونیم دروازه هارو باز کنیم فقط باید بهش ایمان داشته باشی سولان زود همچی تموم میشه

_گل هم رشد میکنه

+دقیقا

دستمو رو گرفت و به سمت پایین رفتیم

همه نشسته بودن

لوکاس+سولان ما به خون تو نیاز داریم

کیفر - هی هی اون نباید زخمی بشه

+پس این نمیشه باید بریم سراغ روش بعدی اینجا نوشته که ازطریق جادو یا همان نیرو هم میشه دروازه رو باز کرد سولان که نیرو خاصی نداره

آرینا-نیرو ما چی؟

+بیاین سعی کنیم مراسم رو اجرا کنیم و سولان با اینکه توهم نیرو یا جادو خاصی نداری ولی باید امتحان کنی یعنی تو مراسم حضور داشته باشی

جک-خوب حالا شیطون بلا بگو که این مراسم چجوری اجرا میشه

+برای شروع باید یه حلقه ایجاد کنیم و دستان هم را بگیریم و از جادو در برابر این دروازه استفاده کنیم دروازه که ایجاد شد اولین نفری که وارد دوازه خواهد شد سولان است.

#ازادی_خواه

#Part_19

حلقه ای زدیم و دستان هم را گرفتیم دست چپم در دست کیفر و دست راستم در دست آرینا بعد از آرینا هنری و بعد از هنری آرن گل و بعد از آرن گل جک و بعد از جک مارتین دستان گرم کیفر را سفت گرفتم نگاهی به بقیه انداختم همگی چشمانشان را بستن من هم به تبعیت از آنها چشمان خود را بستم چند دقیقه که گذشت مقداری زیادی از انرژی را در دو دستانم احساس کردم و بعد از چند لحظه احساس کردم کل وجودم سرشار از انرژی است

"𝐿𝑖𝑏𝑟𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎ℎ𝑙𝑙𝑎":

لوکاس-

متوجه  دو حلقهٔ انرژی متفاوت‌ دور سولان شدم که به حرکت در می آمدن توجهی نکردم ادامه ورد را خواندم

ورد را که کامل خواندم دروازه باز شد بود

+تمام شد دوازه باز شده حلقه دستانتان را جدا کنید وحالا وقتش است که  وارد دروازه شویم

وارد دوازه شدیم و دروازه بسته شد

همه جا تاریک بود و تا به پشت خود نگاه کردم همگی به سولان خیره شدیم سولان مثل قطعه از خورشید درحال درخشیدن بود وقتی درست متوجه صورت سولان شدم تارهایی از موهایش سفید و طلایی چشم سمت راستش طلایی شده و چشم سمت چپش قرمز

#ازادی_خواه

#Part_20

به مانند خون

-سولان

زمانی که لوکاس ورد را خواند وقتی دست های کیفر و آرینا رو گرفته بود انرژی خیلی زیادی احساس کردم و قبل از اینکه لوکاس بگویید تمام شده است و یه  انرژی گرم و سوزان و یک انرژی خنک و بوی لطیف وارد قلبم شد و انرژی زیادی در کل وجودم احساس کردم وقتی وارد دوازه شدیم  همه به من خیره شدند یلحضه نسیم خنکی لای پاهایم حس کردم وقتی به پایین نگاه کردم لباس هایم تغییر کردند یک لباس کوتاه سفید با حریر پردار و بالا تنهٔ ابریشمی با رگه های طلایی از تعجب به بقیه نگاهی انداختم

آرن گل+چشم هایت چقدر زیبا شدن سولان

_مگر چشم هایم چگونه شده؟

+یکی به رنگ طلایی و دیگری به رنگ قرمز

جک+سولان موهایت خیلی قشنگه شده ها

کیفر+ حالا باید به راهمان ادامه بدیم

بقیه سری تکون دادند و راه افتادن.

_صبر کنین موهایم چی شده

آرینا+بهتره بیای وگرنه یکی می‌دزدتت چون خیلی خوشگل شدی 

کنجکاو بودم و به راهم ادامه دادم

#ازادی_خواه

#Part_21

به وسطای راه که رسید بودیم از تشنگی نفس نفس میزدیم و جلوتر دودی به چشم می‌خورد و جک با صدای بلند داد میزد

+این بوی غذا است معطمنم جلوتر چراغ میبینم

به پشت سرم نگاهی انداختم و احساس می‌کردم کسی لای درخت های است کیفر دستانم را گرفت و مرا به جلو هدایت کرد

+هنوزم باید مراقبت باشم چون تو با چهرهٔ جدید هیچ تغییری نکردی

دستانم را گرفت و به راه ادامه دادیم جلوتر کلبه ای دیده می‌شد که آتش خانه روشن بود و بوی غذا می‌آمد

جک+بوی گوشته باید بریم داخل

آرن گل-معلوم نیست که  صاحب کلبه کی هست باید دور بمونیم

هنری-حق با آرن گل است

پشت گیاهان درازی که جلوی دیده شدنمان را گرفته بودن بودیم و صدای پارس کردن سگی را شنیدم اما آنجا هیچ سگی دیده نمیشد بعد از چند دقیقه بوته ها تکون خوردند و از لای بوته ها یه موجود که اصلا شباهتی به سگ نداشت ولی صدایش شبیه صدای سگ بود بیرون آمد سرش شبیه شیر بود با یال های مشکی بلند دمی بلند و نوکی شبیه نیزه داشت و فقط پارس می‌کرد انگار داشت وجود مارا به کسی خبر می‌داد بعد چند لحظه صدای باز شدن در کلبه به گوش رسید مردی پشمالو و عضلانی و قد بلند  از چهار چوب در

#ازادی_خواه

#Part_22

کلبه همراه با تیر و کمان بیرون آمد و صدا زد

+ماکسیم کی اونجاست؟

آرن گل از ترس جیغ کوچیکی زد و دستش را روی دهن خود گذاشت مرد که داشت به سمت ما حرکت می‌کرد ازشوک صدای آرن گل ایستادو من با جرعت به جلو رفتم نمیدونم این همه شجاعت را از کجا به دست آوردم و به جلو رفتم

_ما دشمن نیستم در راه رفتن به پایتخت هستیم که به کلبه ی شما رسیدیم

مرد از میان درختان به جلو آمد

چهرهٔ مردانه اش را دیدم و به ما خیره شد و کمان خود را کنار گذاشت و روبه من کرد و لب زد

+همراهم بیاین حتما گرسنه هستین من معمولا در جنگل هستم و اندک کسی را در جنگل میبینم که آنها هم یا مسافر هستن یا کاشف یاهم که شکارچی

به جلو رفت و پشت سرش رفتم و جک جلو تر از من رفت

کیفر و هنری انگار قصدی برای داخل شدن نداشتن و جک با اصرار به آنها رو میزد

+ناز نکنین بیاین بریم من گشنمه

داخل شدیم و بوی خوب غذا و نان به مشامم می‌خورد میز کوچک و شیک وسط کلبه بود و گلدانی با گل آفتاب گردان وسط میز بود دور تا دور خانه شاخه های برگ دار زیبا بودند و شمع هایی که خانه را روشن نگه داشته اند مشخصا آرن گل از دیدن این منظره لذت می‌برد

آرن گل+خیلی خوشگله راستش تا قبل از اینکه وارد کلبه بشیم فکر می‌کرد مرد خشن و سردی باشید اصلا انتظار نداشتم

#ازادی_خواه

#Part_23

جک پاهایش را روی میز گذاشته بود و درحال خوردن

میوه بود

روبه جک کردم

_جک این کارت درست نیست

+ایبابا اینقدر سخت نگیر گشنمه خوب

هنری هنوز داخل نشده بود و گلایه می‌کرد

+این هیچوقت بزرگ نمیشه

نگاهی به پشت خود انداختم و با دیدن یهویی کیفر پشت سرم شوکه شدم و دستم را روی قلبم گذاشتم و لبخند ریزی گوشه لب کیفر دیدم که به ثانیه نکشید که به حالت اول برگشت ولی چشم هایش هنوز خندان بودند  لوکاس جلوی مرد رفته است و کلی سوال وجواب می‌کند

نگاهی به مارتین انداختم مثل همیشه گوشه ای ایستاده بود و نزاره گر ما بود به سمت مارتین رفتم و  دستش را گرفتم اولش هیچ حرکتی نکرد و خودش را تکان داد و همراهم آمد و پشت میز نشستیم مارتین زیاد باکسی صبحت نمی‌کرد و خجالتی بود به او نمی‌خورد که جنگجو باشد و خون زیادی ریخته باشد

هنری+این سگ همیشه به دیگران اینجوری زل میزنه

همگی به هنری و آن سگ خیره شدیم و از دیدن این صحنه خندیدم

مرد همراه با غذا به سوی میز آمد و به سمت هنری رفت و دعوتش کرد داخل روبه ان سگ که اسمش ماکسیم بود کرد

+مهمان را اذیتت نکن اگر شام میخوای بیا داخل

سگ نالهٔ ریزی از سر ناامیدی سر داد و به بیرون کلبه رفت هنری و مرد داخل شدن و سر میز نشستن

مرد غذا را که بیشتر شبیه سوپ بود در بشقاب های چوبی می‌کشید دست به دست می‌کرد  همه درحال خوردن غذا بودن که

مرد+ من هم قرار است فردا شکار هایم را به پایتخت ببرم و مدتی یه جنگل نمی‌آیم اگر موافق هستین فردا همراهم بیاین 

#ازادی_خواه

"𝐿𝑖𝑏𝑟𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎ℎ𝑙𝑙𝑎":

#Part_24

کیفر+ممنون میشم راه رو نشونمون بدین

کمی از نان را برداشتم و در سوپ زدم و جوییدم بقیه غذا را با سکوت به سر رساندن بعد از شام همه یکجا برای خواب پیدا کردن از پنجره به بیرون نگاهی انداختم متوجه کیفر که روی یک سنگ نشسته بود به بیرون رفتم  و در کلبه را بستم به سمت کیفر رفتم و دستم را روی شانه اش گذاشتم کنارش نشستم

به جنگل خیره شده بود

_من چرا اینگونه شدم کیفر؟

کیفر جوابی نداد بلند شدم که به سمت کلبه برم

دستم را گرفت

+شاید چون مادرت یک فرشته بود پدرت  یکی از قبلیه های شیاطین بود که عاشق مادرت شد ولی هیچکدوم از این قبیله ها این عشق رو قبول نداشتن ولی پدرت با عشقی که به مادرت داشت با جادو و مبارزه مادرت رو به قبیله خودش برد قبیله که پدرت آنجا بزرگ شده بود  دیگر هیچکدام پدرت را قبول نداشتن مادرت و پدرت راهی جنگل شدن و به فکر ساختن یک سر پناه برای خودشون بودن تا اینکه پدرت

#ازادی_خواه

#Part_25

فهمید مادرت جادو دارد یا یک انسان خاص است با جادو مادرت و قبلیه برای خودشون ساختن  مادرت مردمی که توی آواره ها زندگی می‌کرد رو به قبیله خودش می آورد و در آخر وقتی تو و برادرت به دنیا آمدین بعد چند سال   قبیله ای که مادرت آنجا بزرگ شده بود به  دنبال مادرت آمدن و جنگ بزرگی رخ داد پدرت در آن جنگ مرد و مادرت برای همیشه به قبیله خودش رفت مادرت دقیقا عین تو بود وقتی فهمید که جادوی خاصی دارد فقط میخواست همچیز رو خودش اداره کند

_یعنی مادرم زندست

+بله سولان

به سمت کلبه رفتم و  دستانم میلرزد سرم را به دیوار تیکه دادم و چشمانم را بستم

کیفر-

سولان بسیار زیبا تر ‌شده است  من مجبور بودم حقیقت را بگم چون اون مایک بود که از دروغ ساخته شده بود حال فقط باید منتظر نیروی سولان باشم که خودش رو نشون بده

_سولان

با چکه کردن آب روی صورتم بیدار شدم و متوجه مرد شدم که به بیرون رفت  هوا روشن شده است همه خواب بودن کیفر به داخل کلبه امد

کیفر‌+بیدارشید وقت رفتنه

همگی یک خمیازه ای کشیدن و بیدارشدن

هنری که اصلا نخوابیده بود کلاهش رو از سرش برداشت و به بیرون رفت آرن گل به سمت مرد رفت

+این گلا به اب نیاز دارن شما که چند وقت نیستین میخواین

حرف آرن گل تموم نشده بود که یادم آمد الان نباید کسی بفهمه که نیرو یا جادو خاصی دارن

_آرن گل دیر شده باید بریم

+آخه سولان

هنری سرش را داخل کرد و لب زد

+حق با سولانه باید بریم

#ازادی_خواه

پارت جدید︧︪︠

  ࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛ 𖹭𑩓 ࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛

#Part_26

آرن گل

ناامید از کلبه بیرون رفت پشت سرش به

بیرون رفتم

مرد و ماکسیم جلو رفتن جنگل آرام و فقط صدای پرندها در جنگل پیچیده بود هوا نم بود و انگار هیچی واقعی نبود به راهمان ادامه دادیم کمی بعد به یک پل رسیدم که دو سرباز هیکلی با سلاح های خود کنار در دری  بزرگ ایستاده بودن

مرد جلو رفت و با دو سرباز حرف زد سرباز نگاهی به همه انداخت و بعد سرش رو به عنوان تایید بالا پایین کرد در باز شد و مرد داخل شد ماهم پشت سرش داخل شدیم  اینجا خود  قبیله بود مردم شاد بودن و زنها با وقار راه میرفتن بعضیا الف بودن و بعضی ظاهری وحشتناک داشتن اما کنار هم زندگی می‌کنند

کیفر+ بهتر خودمون یک فکری کنیم تا بریم پیش پادشاه این قلمرو

لوکاس-من اینجا ورد می‌خوانم منتظر شما میمونم تا وقتی که دروازه باز نشده نیاین بیرون به وقتی که دروازه را باز کردم علامت میدهم و باید برای پادشاهی بعدی آماده باشیم

  کیفر دستانم را گرفت و نگاهی به چهرم انداخت

+نباید بترسی سولان فقط راست به بایست و سرت را بالا بگیر از خودت قبیلت و مردمت دفاع کن ما پشتتیم

قدم های بلندی برداشتم و به سوی در قلمرو رفتم دو مرد با سلاح ایستاده بودن

مرد +کی هستی اینجا چی میخوای

_من سولان هستم برای مشکلی که سر قبیلم آمده اینجام میخوام پادشاهتونو ببینم

+به هیچ وجه همچین چیزی اتفاق نمی افتد از اینجا برو حتما دزدی

بحث کردن با اینها فایده نداشت به عقب برگشتم

_نمی توانم وارد شم

آرینا +منم بودم نمیتونستم برم مگر اینکه یه اتفاقی رخ بده که اسمت به گوش پادشاه بخوره یا اینکه یکاری انجام بدی که ببینه

هنری+ما اونقدر وقت نداریم لوکاس همین الانشم شروع کرده

جک_نیاز داریم به یک آشپز خونه من مهارتمو نشون میدم  و پادشاهم نوش جان میکنن البته تو میبریش سولان

آرن گل _این هم فکر خوبیه میتونی کیک بپزیو و بعدش من روش نعنا میزارم

آرینا +منم میتونم آتیش بزنم بهش

برای اینکارها نیاز بود به یک آشپز خونه

_باید با یکی از این مردم رو بزنیم

کیفر+هرکدوم به سمتی برین و با اولین کسی که برخوردین گرم بگیرین

#ازادی_خواه

پارت جدید.       

 ࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛ 𖹭𑩓 ࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛࿙⃛‌࿚⃛

#Part_27

پخش شدیم هر کدام به یک طرف رفتیم به طرف مردی که اسطبل داشت رفتم مرد قد بلند و گوش های عجیب وهیکل گنده ای داشت به طرفش رفتم و با قدم هایم صورتش را به طرفم کرد و اخم کرد انگار از دیدنم چندان خوشحال نشد و بیشتر عصبی شد

_ببخشید؟ کمک میخواستم

مرد به طرفم آمد و دستانم را گرفت و سفت فشار داد

+بهتره از اینجا بری موش کثیف تا زیر پای این اسب ها له نشی

مرد آب دهنش را روی زمین ریخت و دستام را رها کرد با رها شدن دستانم  فرار کردم و به سمت لوکاس رفتم

نفس نفس کنان نشستم

_این.. چه کشوری است لوکاس

لوکاس +لتونی هستیم اینجا هم پایتخت لتونی یعنی ریگا هستش

نگاهی به دورم انداختم هیچ رحمی نبود به خودم به امدم آرن گل و هنری برگشتن

آرن گل+اینجا حتی نمی‌شود احوال پرسی کرد زبانشان خیلی سخت است کم  متوجه میشوم

من خیلی خوب متوجه میشم  تعجب کردم. و آرینا و جک هم برگشتن با این تفاوت که جک زیر چشمانش کبود شده بود تنها کسی که مونده بود کیفر و مارتین بودند منتظر نشستیم

_چند ساعت گذشته است هنوز کسی نیومده است باید به دنبالشون بریم

از جایم پاشدم و حرکت کردم

بدون توجه به بقیه راه افتادم و به سمت یک چادر رفتم که یک پرچم عجیب داشت نگاهی انداختم و رفتم

همهٔ مردم سرشان توی کار خودشون بود دوباره برگشتم و به اون پرچم نگاهی انداختم بنظرم خیلی آشنا بود به نزدیک چادر رفتم و نگاهی به داخل چادر از دور انداختم ولی چیزی معلوم نبود جلو تر رفتم و پر چادر رو گرفتم کمی کشیدم و دستی روی شانه ام آمد چادر رو ول کردم و چرخیدم

آرینا+ کلی دنبالت گشتم میدونی  چقدر دور شدی

نفس عمیقی کشیدم و دستم رو روی سینم گذاشتم

_کیفر هنوز نیومده اگه بلایی سرشون بیاد چی

آرینا +نترس اونا مواظب خودشون هستن بیا بریم پیش لوکاس

دستش رو رد کردم و از این کارم تعجب کرد

_میخوام برم دیدن پادشاه این قلمرو  باید حداقل یه راهی برای رفتن  به داخل باشه

به سمت در راه افتادم

آرینا +صبر کن سولان. منم میام

هردو به طرف در رفتیم و هنوز دو سرباز ایستاده بودن نفس عمیقی کشیدم و آماده حرف زدن شدم

_باید با پادشاهتون حرف بزنیم ما برای قبیله خودمون از پاد‌شاهتون کمک می‌خواهیم

سرباز ها نگاهی بهم انداختن سربازی روبه من کردن وخندیدن،

گمان میکردن که دروغی گفته ام بدنم سرد شد و دستانم گرم نمی‌دانستم چه اتفاقی قرار است رخ دهد دستانم رو مشتت کردم و متوجه  هیچی نشدم

آرینا-

سولان دوباره مثل یک ماه می‌درخشید . و دستانش را مشت کرد با مشت شدن دست های سولان سرباز ها دادی سر دادن و افتادن سولان هنوز می‌درخشد دوباره مشت کرد و در را باز کرد و داخل شد سولان قدرتش را به دست آورده بود و درخشان بود داخل شدم و نگاهی به داخل انداختیم پادشاهی در تخت پادشاهی خود نشسته بود و چند زن دورش جمع شده بودن با وارد شدن سولان خودش را جمع کرد و زنها به کنار رفتن

#ازادی_خواه

سولان خودش را جمع کرد و زنها به کنار رفتن

سولان_

متوجه نیروی خودم بودم یه حس عجیبی بهم میداد پادشاه ریش بلند و قد کوتاهی داشت لباس های زیبا بر تن داشت جواهراتی که در دست داشت

روبه او کردم و لب زدم

_نزد شما آمدم،تا با کمک شما قبیله خودم را به قدرت برسانم

پادشاه مشغول سروکله زدن با زنها بود این مرد پادشاه بود اما غروری نداشت قابل پذیرش‌ نبود دوباره سرد و گرم شدم دلم نمیخواست به کسی آسیب بزنم مشت کردم و زنها به یکطرف افتادن

اینبار با جدیت روبه پادشاه کردم و جلوتر رفتم

_نزد شما آمدم، تا با کمک شما قبیله خودم را به قدرت برسانم

پادشاه _

این زن چقدر نیرویش آشناست چقدر برایم آشنا میاید بلند شدم و به سمت او رفتم سرش را بالا گرفته بود آن زمان که زنها هیچ قدرتی برای حرف زدن نداشتن یک زن بین زن ها بود که سرش را بالا گرفته بود و با چشم هایش مرا تهدید به مرگ می‌کرد این زن شبیه آن زن است  دستم را به طرف موهایش بردم و به عقب رفت

متعجب نگاهی کردم ولی او از عصبانیت زیاد سرخ شده بود

+متوجه نشدم تو قبیله داری ولی هنوز به رسمیت شناخته نشدی؟

_نه به کمک دوستانم به اینجا آمده ام تا شمارا ملاقات کنم

این زن شبیه آنائل بود همانقدر شجاع و جسور

+شاید بهتر است شام میل کنیم و بعد درموردش حرف بزنیم

_من زیاد وقت ندارم باید لرد های زیادی رو  ملاقات کنم

به طرفش رفتم و دستش را گرفتم به صورتش خیره شدم دستش را محکم گرفتم

+برو و مادرت را ملاقات کن اون سال هاست منتظر توست

اشک هایی که در چشمان زیبای دختر جمع شده بودن قلبم را به درد آورد بنظر میرسد درد دارد یه نامه به دستانش دادم

+یه چادر در قلمرو من هست اونجا میتونید استراحت کنید یکیو میفرستم که بهتون کمک کنه

#ازادی_خواه

#Part_30

سولان_

پادشاه مشغول حرف زدن بود اما با شنیدن اسمم مادرم فقط سکوت کردم و به اون فکر میکردم یعنی میتونم دوباره ببینمش بغلش کنم و بهش بگم که چقدر این مدت خسته بودم و درد داشتم از بقیه کمک خواستم وخودمو سرزنش کردم آرینا دستانم را گرفت و به  بیرون رفتیم

پیش لوکاس رفتم و نشستم

_پادشاه بهم گفت باید برم دیدن مادرم اون میتونه کمکم کنه بهم گفت یه چادر هست که میتونیم امشبو اونجا بمونیم بعدش یکیو می‌فرسته که همراهمون بیاد

هنری+چگونه به دیدن مادرت بریم؟ کیفر و مارتین هنوز برنگشتن

جک+اگه ما اینجا نبودیم توهم نبودی سولان

نفسم بند آمده بود و سکوت کردم بلند شدم و به سمت آن چادر رفتم به نزدیکای آن چادر که رسیدم چادر را کشیدم اما چیزی نبود به داخل رفتم و نگاهی به دورم انداختم یک تکه پارچه و یک شمشیر بود انگاری کسی تازگی از چادر بیرون رفته بود

دست به کمر شدم و چند لحظه به این فکر کردم که آخرین بار  کیفر به کدام سمت رفت به سمت این چادر رفت این آخرین لحظه ای بود که دیدمش نفس عمیقی کشیدم و چرخیدم روبه روی من مردی قد بلند و هیکلی خوش فرم  چشم هایش آبی و موهایش طلایی اخمی کرده بود و به چشم هایم خیره شده بود

+نمیخوای بگی اینجا چیکار میکنی

نگاهم رو از چشم هایش گرفتم و دستانم را انداختم

_دنبال شخصی میگشتم فکر کردم اینجاست متاسفم به بیرون رفتم

+منظورت اون مرد عجیب بود

برگشتم  مرد شمشیرش را غلاف کرد  و از کنارم به بیرون چادر رفت

پشت سرش به بیرون رفتم

_هی هی صبر کن اون کجاست

مرد افسار اسبش را آزاد کرد و نگاهی به اطرافش انداخت 

‌

#ازادی_خواه

     +من نمی‌توانم اطلاعاتی به کسی غیر از فرمانده و پادشاه بدهم من یک شوالیه در حال خدمت هستم

_خوب پس اگر میتوانی به پادشاه اطلاعات بدهی به پیش پادشاه می‌رویم

شوالیه‌ با حرف من جا خورد و تکانی خورد و افسار اسبش را به درخت بست

+همراهت می ایم

دوباره به دروازه قصر رفتیم  نگهبانان با دیدن من ترسیدن و فوری در را باز کردن وخم شدن تا رد شوم سرم را بالا گرفتم نیم رخ به ‌شوالیه نگاهی انداختم  پیش کار اعظم ورود ما را به پادشاه اطلاع داد و پادشاه فوری دستور داد که وارد شویم

وقتی وارد شدیم پادشاه روبه شوالیه کرد

پادشاه+ تو اینجا چه کار میکنی؟ از وقتی که حرفای من را نادیده گرفتی حالم ازت بهم می‌خورد بهت گفتم بیا کنار من با ایست و رفتی شوالیه شدی آن هام خواهر زاده عزیز من که خودم او را از کودکی زمانی که هیچکس را نداشت بزرگ کردم مثل پسر نداشته ام تورو بزرگت کردم

شوالیه _ کسی که قرار است پادشاه شود باید حداقل یه دستاوردی داشته باشد به همین خاطر به شوالیه ها پیوستم که خودم را به مردم ثابت کنم از این که شمارا  رنجاندم پوزش میطلبم سرورم

پادشاه+ تو هیچ وقت منو سرورم صدا نزدی بدم می‌آید اینگونه منو صدا میکنی

شوالیه -مقام من الان خیلی پایین است

پادشاه+ مهم نیست کل کشور می دانند که تو خواهر زاده من  هستی

شوالیه _باشه باشه تمومش کن پابلو جان

پادشاه جامی برداشت و به سمت شوالیه پرتاب کرد متوجه جام شدم و دستانم را مشت کردم و جام را در هوا گرفتم

شوالیه با تعجب نگاهم کرد و بعد رو به پادشاه کرد

شوالیه _ دیوید پابلو می خواهی پادشاه آیندت را ناقص کنی

پادشاه هم یه چشم غره توپی به او کرد و نگاهی به من کرد

پادشاه _  بگویید برای چه آمدید

          شروع کردم به توضیح دادن به پادشاه و رو به مردی کردم که تازه فهمیدم خواهر زاده پادشاه است

_خوب میتوانی بگی اونا کجا رفته اند

او هم سری تکان داد

+ من آنها رادیدم که به سمت جنگل رفتن پس پشت

سرشان حرکت  کردم بعد انگار آنها متوجه چیزی شده باشند پشت درختی پناه گرفتن انگار چند نفر دیگر هم آنجا بودند بعد چند لحظه اونا از پشت درخت بیرون اومدند و با هم بحث کردند دیدم که تعدادی مرد قوی هیکل آنها را دوره کردند و آنها را به زور گرفتند و باخود بردند منم با احتیاط پشت آنها رفتم تا اینکه رسیدم به قبیله بیلان منم سریع اومدم که به شما گزارش بدم که دیدم این دختر رفت توی چادر آن دو مرد که گرفتار قبیله بیلان شده بودند به او گفتم دنبال آنها می‌گردی اونم گفت بله منم که به کسی جز مافوقم و شما نمی‌توانم به کسی  اطلاعات بدم پس همراه او به اینجا آمدم تا به شما گزارش بدهم

با شنیدن اسم قبیله بیلان از نفرتی که بهشون داشتم دستام را مشت کردم و روبه پادشاه کردم

_من برای پیدا کردن آنها به کمک این شوالیه نیاز دارم

پادشاه +تام شوارتز همراه این بانوی جوان برو

پس از تعظیم به بیرون رفتیم و دستم را طرفش بردم

_من سولان هستم

تام تعجب کرده بود و دستم را گرفتم

+تام هستم

_من به همراه دوستانم اینجا آمدم اونها هم کمک می‌کند که راحتر پیداشون کنیم

به طرف اسب هایش رفت و دستی به سر اسب هایش کشید

+بهشون خبر بده

به طرف دروازه رفتم و دیدم بادیدن لوکاس خیالم راحت شد

نفس نفس کنان به لوکاس رسیدم

_باید بریم کیفر و مارتینو پیدا کنیم

هنری+خوشبختانه پیدات شد و به این مسئله رسیدی

_وقت نداریم باید بریم

آرن گل+سولان معلوم هست چیکار میکنی چرا. هیچیز را توضیح نمیدهی

با نفس عمیقی که به بیرون فوتش کردم ادامه داد

-اگر برای کمک با من هستین پس چرا نشستین مردی را پیدا کردم که انها را دیده است چگونه با خیال اسوده بشینم به نزد پادشاه رفتم و همچیز را در محضر ایشان گفتم انقدر مشتاقانه گوش دادند که شوالیه و خواهر زاده خود عزیزترین کس خود را با ما همراه کرده است

ارن گل بعد از کمی درنگ جلو امد و دستان گرم خود را دستان ظریف سرد من فشرود دستی به بازویم زد به ارامی لب زد

- سولان ما نگران حال خودت هستیم اگر اینجاییم به خاطر تو اینجا هستیم

  #Part-31

تام با اسب هایش به طرفمان امد با یه حرکت سوار بر اسبش شد و گفت:« باید حرکت کنیم اگر میخوای زودتر بهشون برسیم باید عجله کنیم

نفسی عمیق سر میدهم و به فکر این که چقدر راه در پیش روی من است پا به جلو میگذارم راهی جنگل میشویم پاهایم حسی ندارد باد سوزانی موهایم را نوازش میکند و لرزشی بر تنم می اندازد

تام:« اینجوری که پیش میروی تا صبح هم به مقصد نمیرسیم

حرفش از روی نگرانی بود یا لرزش بدنم را دیده بود به جلو نگاهی انداختم جنگل تاریک بود، از لا به لای درختان وزش باد صداهایی گوش خراش و ترسناک ایجاد میکند اینبار به اسمان بالای سرم چشم دوخته ام صدای تام اینبار نگاهم را به طرف جمعیت میبرد

تام:«سولان سوار شو اینجوری دیر میرسیم»

حرفایش تند بود او شبیه زورگوها بود اما قیافه مهربانی دارد

لوکاس:« انجا را ببین انگار کسی انجاس»

مشتاقانه برگشتم از تاریکی های جنگل هیچیز معلوم نبود اما حالا انگار صدای قدم های یکنفر به گوش میرسد قلبم باز به تپش در می اید دستانم گرم میشوند انگار اماده یه اتفاق هستم مردی از لای تاریکی ها به جلو می اید هیکل درشت و قد بلند انگار او اشناست کمی که نزدیک شد صورتش را روشنایی گرفت او شکارچی بود ارن گل که انگار مشتاق همین لحظه بود با دست زدن روبه شکارچی کرد

ارن گل:« وای شما اینجا چه میکنین، حتما راه شما هم با ما یکی است»

شکارچی که انگار با دیدن ما خیالش راحت شد بود تک خنده ای کرد و گفت:« نه، اما از دیدن شما و جانشین اینده کشورمان خیلی خوشحال شدم»

و بعد به عنوان تعظیم سر خم میکند

شکارچی که انگار قرار است یچیز دیگه به زبان بیاورد روبه من میکند اما در همین حین تام به سخن می اید:« تو کیستی در این راه کسی را ندیدی؟»

شکارچی با خونسردی جواب میدهد:« من توماس رادوین هستم در این مسیر شاهد درگیری ساختگی کیفر‌ و مارتین بودم اما کس دیگری ندیدم»

جلو رفتم و با سردرگمی گفتم:« درگیری ساختگی؟ انها کجان؟»

#Part_33

شکارچی کف دستانش را بر هم میمالید با لبخند نگاهی به پشت سرش انداخت وگفت:« انها در همین منطقه هستن جای نگرانی نیست فقط درگیری را برای کمک به شما انجام دادند»

کیفر درگیری را به خاطر ما انجام داد سکوتی چند لحظه مهمان جمع ما شد ارینا از اسبش پایین امد به سمت شکارچی رفت آرینا که انگار فهمیده بود در ذهنم چه چیزی میگذرد گفت:« تو انجا چه میکردی ایا راهی که در پیش داریم درست است؟»

تام که اینبار دندان هایش را بهم از شدت عصبانیت می فشارد گفت:« اگر جای این همه سوال های بیهود به راهتان ادامه میدادین قطعا میرسید»

به جای فکر کردن روی حرف هایم روبه تام کردم

:« چطور به راهمان ادامه میدادیم وقتی مقصد ما دشمن خونی من است ان قیبله بدترین چیزیست که میتوانم بگم بدون کیفر چگونه به ان قبیله بروم حتی نمیدانم چه کنم اگر تو بودی چه میکردی؟»

حرفایم را بدون ذره ای فکر گفته ام سکوت باز مهمان ما شد و تام اینبار از اسبش پایین امد روبه رویم ایستاد نفس بلندی سر داد و گفت:« تو ان چیزی نیستی که فکرش را میکردم حتی نمیتوانی از پس مشکلات کوچیکی مثل این حتی برنیامدی چطور انتظار داری یک قبیله را نجات دهی» پوزخند سردش پایان حرفایش را علام کرد دستانم باز گرم میشوند این حس اشنایی دارد سرزنش های دیگران یادم می اید که مایک چطور به راحتی مرا از قبیله خودم راند از بی رحمی های قبیله بیلان دستانم اینبار میلرزد با دستانم تام را به عقب هل میدهم هیکل درشتش پخش زمین میشود نگاه گیج بقیه را روی خودم حس میکنم با صدایی محکم روبه رویش گفتم:« من انقدر ضعیف نیستم از پس خود برمیایم نیازی به شوالیه مثل تو که از جانشینی فرار میکند ندارم بهتر است به فکر خودت باشی از مسؤلیت های سنگین میترسی نه؟»

تام از زمین بلند میشود و لباسش را میتکاند اینبار بدون توجهی به جمع به جلو میروم حتی نگاهی به پشت خود نکردم جلو رفتم انقدر جلو که حس میکنم مقصد را گم کردم لحظه ای مکث میکنم و از تاریکی ترسی به جانم میوفتد به پشت سر خود برمیگردم هیچ راهی برایم اشنایی ندارد به راهم ادامه دادم صداهایی عجیب مانند ناله به گوشم میرسد بادی سوزان دوباره سر میگیرد پاهایم سرد شده است جلوتر نوری به چشمانم میخورد نوری از سر برجک قبیله بیلان حال ترس بیشتری برجانم میوفتد دستی به شانه ام میخورد لرزی برتنم میوفتد و جستی برمیدارم دستانم گرم میشود و پاهایم سردی دارد حس عجیبی دارم اما با دیدن چهره ارن گل و لبخند زیباش لرزش دستانم متوقف شد کمی بعد ارینا و تام و لوکاس و هنری را در کنار ارن گل دیدم

#Part_33

شکارچی کف دستانش را بر هم میمالید با لبخند نگاهی به پشت سرش انداخت وگفت:« انها در همین منطقه هستن جای نگرانی نیست فقط درگیری را برای کمک به شما انجام دادند»

کیفر درگیری را به خاطر ما انجام داد سکوتی چند لحظه مهمان جمع ما شد ارینا از اسبش پایین امد به سمت شکارچی رفت آرینا که انگار فهمیده بود در ذهنم چه چیزی میگذرد گفت:« تو انجا چه میکردی ایا راهی که در پیش داریم درست است؟»

تام که اینبار دندان هایش را بهم از شدت عصبانیت می فشارد گفت:« اگر جای این همه سوال های بیهود به راهتان ادامه میدادین قطعا میرسید»

به جای فکر کردن روی حرف هایم روبه تام کردم

:« چطور به راهمان ادامه میدادیم وقتی مقصد ما دشمن خونی من است ان قیبله بدترین چیزیست که میتوانم بگم بدون کیفر چگونه به ان قبیله بروم حتی نمیدانم چه کنم اگر تو بودی چه میکردی؟»

حرفایم را بدون ذره ای فکر گفته ام سکوت باز مهمان ما شد و تام اینبار از اسبش پایین امد روبه رویم ایستاد نفس بلندی سر داد و گفت:« تو ان چیزی نیستی که فکرش را میکردم حتی نمیتوانی از پس مشکلات کوچیکی مثل این برنمیادی چطور انتظار داری یک قبیله را نجات دهی» پوزخند سردش پایان حرفایش را اعلام کرد دستانم باز گرم میشوند این حس اشنایی دارد سرزنش های دیگران یادم می اید که مایک چطور به راحتی مرا از قبیله خودم راند از بی رحمی های قبیله بیلان دستانم اینبار میلرزد با دستانم تام را به عقب هل میدهم هیکل درشتش پخش زمین میشود نگاه گیج بقیه را روی خودم حس میکنم با صدایی محکم روبه رویش گفتم:« من انقدر ضعیف نیستم از پس خود برمیایم نیازی به شوالیه مثل تو که از جانشینی فرار میکند ندارم بهتر است به فکر خودت باشی از مسؤلیت های سنگین میترسی نه؟»

تام از زمین بلند میشود و لباسش را میتکاند اینبار بدون توجهی به جمع به جلو میروم حتی نگاهی به پشت خود نکردم جلو رفتم انقدر جلو که حس میکنم مقصد را گم کردم لحظه ای مکث میکنم و از تاریکی ترسی به جانم میوفتد به پشت سر خود برمیگردم هیچ راهی برایم اشنایی ندارد به راهم ادامه دادم صداهایی عجیب مانند ناله به گوشم میرسد بادی سوزان دوباره سر میگیرد پاهایم سرد شده است جلوتر نوری به چشمانم میخورد نوری از سر برجک قبیله بیلان حال ترس بیشتری برجانم میوفتد دستی به شانه ام میخورد لرزی برتنم میوفتد و جستی برمیدارم دستانم گرم میشود و پاهایم سردی دارد حس عجیبی دارم اما با دیدن چهره ارن گل و لبخند زیباش لرزش دستانم متوقف شد کمی بعد ارینا و تام و لوکاس و هنری را در کنار ارن گل دیدم.

جک با قدم های ارام خود در کنار درختی تیکه میدهد نگاهی به وردی قصر انداختم قصری زیبا وعظیم برج بزرگی که دور تا دور ان اتش ها روشن بودند اما چرا کیفر و مارتین پیدایشان نیست ذهنم مشغول است هزاران فکر در سرم مثل ریسمان کیشده میشوند در این جنگل تاریک با درختانی سربه فلک کشیده که در تاریکی شب وحشتناک بودند به پشت درختی تیکه زدم و اهسته نشستم ارن گل با همان لبخند کنارم جای خوش میکند دستان گرم خود را به دستان سردم می‌فشارد تام که در حال نوازش اسبش بود روبه رویم ایستاد

تام:« پس امشب قرار است اینجا بمانیم، یا شاید تمام شب نگهبانانی ان هارا بدهیم؟»

برایم مهم نبود چه در مغزش میگذشت مهم این بود که معطمن بودم کیفر میتواند از خود دفاع کند بدون هیچ حرفی به تام زل زده بودم ارینا بلند شد و کم کم به پشت بوته هایی که حظور مارا از دید خارج میکرد به قصر خیره شده بود هر لحظه ابروهایش درهم میشد متوجه به پشتش رفتم مایک را دیدم که با وزیر جنگ قبیله بیلان دست میدهد با استرس و دستان لرزان

:«او انجا چه میکند مگر نباید سر تاج و تخت باشد چگونه است که او اینجاست» جمع متوجه ترس و نفرت در چشمانم شدند مایک خودخواه او با اینکه شجاع بود واقعا نفرت انگیز بود دردی در سینه خود حس کردم دو زانو به زمین نشسته ام نفس نفس میزنم

جمعی نگران را میبینم که صدایم میکند اما چشمانم دیگر تحمل درک اتفاقات اطراف را نداشت و همجا یه دفعه تار شد

«لوکاس»

سولان انقدر غم را در خود نگه داشته بود که دیگر توانش را نداشت او در خواب هم زیبا بود سردرد نمیاورم چگونه ممکنه است او عروس شاه شیاطین باشد او با چه قدرتی کیفر را از خواب ابدی بیدار کرده است او شبیه دیگر ساحره‌ها نیست اون در دروان خود چیزی را پنهان میکند خشمی درونش دارد چیزی وجود سولان را سنگین کرده است کیفر حتی اورا برای ازمون هایی که نیرویش را متوجه شویم نیاورد، خوب یادم است که کسانی که با یک نیروی خاصی پا به زمین میگذارند را حس میکنم حتی اگر در چند کیلومتری او باشم طولی نکشید که جمعی بزرگتر به پیوست شب و روز تمرین را در کنار کیفر میگذارندیم تک به تک به جنگ های در هر دور و هر دنیا میرفتیم نام‌مان به گوش خدایان الهی رسید انها تصمیم گرفتن با کیفر ملاقاتی داشته باشند.

روزها گذشت و الهه انتقام کیفر را برگزید تا برای او به جنگی برود. او دو خواسته داشت مرگ را در اغوش بگیرد یا انتقام الهه را بگیرید

کیفر از مبارزه با گورگون ها می امد زخمی بال های شکسته و تنی سوخته از ان شب خدایان الهی او را به غاری در کوه های بلند در جایی دور فرستاند، هیچکس جای او را نمیدانست و فقط کسی میتوانست نفرین را بشکند که کیفر را صدا بزند

شب را در جنگل ماندیم تا لحظه‌ای که چشمانم بسته شد تام ایستاده به درخت تیکه داشت

«سولان»

پاهانم از سردی یخ زد‌ه‌اند در دل خود هزاران لعنت بر این لباس گفته ام چشمانم را باز کردم جمعی که بر خواب بودند را دیدم به وردی قصر چشم دوخته ام سپیده دم است پاهایم را روی سنگی کنار بوته ها گذاشتم و روی ان رد شدم به وردی قصر که نزدیک شدم نگاه سنگین کسی را در اطراف خود احساس کردم به پشت چرخیدم اما کسی نبود به روبه رویم ایستادم مردی اشنا و ترسناک دستانم را گرفت و با لحن چندش اوری گفت

:« نکند سولان خیال باف قصد مرگ را دارد، تو خیال کرد‌ه‌ای که هستی با من می‌آیی»

سالار بود اون لعنتی دستانم را دستان بزرگ خود کشیده بود و مرا دنبال خود میکشاند سعی میکردم را نیرویی که هربار سراغم میاد و از من دفاع میکند را دوباره به یاد بیاروم ولی چگونه کار میکند چرا به سراغم نمی اید صدایم را بلند کردم

:« ولم کن،.... من کاری... نکردم»

مچ دستانم را بیشتر فشارد من را به اتاقکی انتهای یک کوچه باریک برد درب سیاه اهنی که کنار در دو مرد با هیکل های درشت، قیافه های ترستانک با سلاح های خود کنار در ایستاده بودند سالار مرا داخل برد خونسرد به پنجره سالار مرا به داخل هل داد کمرم به دیوار اتاق خورد و صدای جیغی از درد سر میدهم دستانم را سفت به سکوی وسط اتاقک بست روبه رویم نشست و دستانی که برای من از مدفوع حیوان کثیف تر بود را نوازش بار روی صورتم میکشد موهایم را کنار گوشم میزند و با صدای عذاب اوری در گوشم

:« سولان مواظب خودت باش چون تازه پیدات کردم» دستانش را به نشانه خداحافظی روی سرش میگذارد و در خارج میشود با رفتن او تقلا به باز شدن دستانم میکنم دستانم

تام»

چند لحظه‌ای چشمانم را برهم گذاشته‌ام صدای قدم زدن پاهای یکنفر به گوشم میرسد و چشمانم را بلافاصله باز میکنم اینبار سولانی را میبینم که از سنگ کنار بوته ها عبور میکند به ورودی قصر میرود دستی به صورتم میکشم باز چشمانم را ورودی قصر میبرم اما اثری از سولان نبود اینبار بلند شدم و از لای بوته ها نگاهی انداختم انگار سولان اب شده است پاهایم را روی سنگ میگذارم که دستم کشیده میشود و روی زمین میوفته ام از بالای سرم بادی حس میکنم و چشمانم را به سمت چیزی که از روی سرم رد شد میبرم تیر کمانی که به تنه درخت خورده از زمین بلند شدم که ارینا باز دستانم را میگیرد و با صدای بلندی میگوید:« بیدارشیدفرار کنید..... بلند شید»

بعد از این حرف همه به سمت جنگل دویدیم هیچ نگاهی به پشت خود نکرده ام اما صدای اسب های زخم خورده ام به گوشم میرسد بهترین اسب های من بودند نفس نفس زنان ایستاده تیکه به درخت کردم ارینا به من نگاه میکند اما نمی دانم رنگ موهایش تغییر کرده است قرمز بسیار تیره تار تار موهایش قرمز روشن صورتش به سفیدی بی روح میزند، لحظه‌ای فکر میکنم تغییر کرده است یک لحظه بعد هنری صدایش را بالا میبرد انگار از چیزی عصبی است:«سولان باز به دردسر افتاده لعنتی کجا رفته»

ارینا نگاهی به جمع میکند و می گوید:« حتما باز سر خود تصمیمی گرفته حالا کارمان سخت شد»

بهتر بود واقعیت را برایشان شرح دهم دستانم را بر موهای خود میکشم

:« سولان را در اخرین لحظه ورودی در قصر دیدم»

#Part‌36

ازادی خواه

جک به وردی قصر که حالا کمی از دید دور تر بود نگاهی میکند میگوید:« باید سولان رو نجات بدیم»

سکوتی جمع را در بر میگیرد لوکاس کتابی را باز میکند خط هایی را دنبال میکند صفحاتی ورق میزند نگاهی به جک میکند

میگوید:« او برگزیده است»

جمع با تعجب به لوکاس نگاه میکنند از این حرف لوکاس جا خوردند ارن گل دستی به دامن سبز کوتاه خود میکشد

-:« سولان برگزیده است اما نمیداند چگونه نیرویش را کنترل کند از هم مهم تر کیفر هیچ ازمونی را برای سولان در نظر نگرفت‌، او حتی به جنگی هم نرفته است»

از صحبت هایشان حتی یک کلمه هم متوجه نمیشوم هیچ علاقه ای به دانستن ندارم صدای قدم زدن به گوشم میخورد اطراف را مینگرم فردی نزدیک میشود بلافاصله بعد از نزدیک شدن به ما ارن گل دستانش را بر هم گره میزند و شاخه های درختی بر پای مردی میپیچد  که شمیشری با خطوط عجیب در دست دارد شاخه های درختان سبز نو رسیده مرد را به جلو میکشند جمعی با دیدن مرد خوشحال میشوند هنری دستی بر شانه مرد میزند

میگوید:« مارتین کیفر کجاست؟»

کمی بعد پاهایش ازاد میشوند و مردی با هیکل درشتی کنار مارتین قرار میگیرد اگر کیفر و مارتین امدند پس کاری برایم نمانده است یادم باشد زودتر به قصر بروم

«کیفر ارس»

بعد از انکه درگیری کوچیکی بین سربازان رخ داد متوجه قبیله سلاحان شده ایم مایک ثروت عظیمی از ان قبیله را از طریق کشتی ها به جزیره کالابرا میبرد اگر سولان از این اتفاق  بویی ببرد قطعا ناراحت میشود جمعی را زیر چشمانم دارم اما اثری از سولان نیست

:«سولان...»

جوابی نگرفته ام عصبی دستانم را می‌فشارم روبه جمع با صدای بلندی میگویم:« این بود محافظت از ان دختر»

هنری عصبی به جلو می‌اید

می گوید:« هیچکدام از ما حتی نیرویی نشان نداده است تا این لحظه ان دختر برگزیده تو بود اما حرفی نزدی سرخود کاری کرده است و الان مقابل دشمن خونی خود است»

با این حرف هنری خشمی درونم زبانه میکشد اطرافم نیرویی پر میزند که مانند جرقه است به سمت وردی قصر راه میروم قدم های بلندی برمیدارم ارن گل شاخه ها را به دنبال رد پاهایم میپیچد اما ناخن های تیز از پاهایم عبور میکند و شاخه هارا جدا میکند ارن گل کمی بعد کنارم است و با خوش رویی

میگوید:« کیفر با کمک هم میروم پس کمی ارام تر قدم بردار سالهاست که کسی تورو ندیده است اگر اینگونه بروی معطمن باش نفرین بدتری در راه است»

به حرف هایش ذره‌ای اهمیت نمیدهم و قدم برمیدارم با هر قدم بدنم گرم تر میشود به در وردی رسیده ام حس میکنم گروهی که سالهاست به جنگ نرفته است و تشنه به خون است مشتاقانه برای جنگ جنب‌وجوش دارن حس میکنم ان نیرویی که در اطرافمان پرسه میزند سربازانی که از دیدن ما ترسیده در جای خود سلاحان خود را جلو راهمان گرفته اند را میبینم ایا انها هم سیاهی درون من را میبینند ارینا دستکشش را از دستانش در می اورد حالا دستانی که سالهاست منتظر این لحظه است اتش را بر نیزهاشان میخورد نیزهای گرم شده از دستان سربازان می افتند ارینا داخل میشود قصر باشکوه است اما همچنین قصری از ریشه نابود خواهد شد در باغ کنار قصر زن جوانی قدم میزند لباس ابریشمی او را باد تکان میدهد به سمت او میروم دستان ظریفش را میگیرم و به سمت دراصلی  وردی قصر میروم زن جیغ های نازک میزند و تقلا برای فرار کردن میکند وارد قصر میشویم سربازان زیادی جلویمان ایستاده اند پشت سرشان مردی

            ࿙⃛که پادشاه ان قصر بود ایستاده بود و با دیدن زن که دستانش در دستان من بود اخمی میکند لبخند تلخی به رویش میزنم وزیر پادشاه جلو می اید و سربازانش دو قدم از او جلوتر با صدای بلند و گرفته

میگوید:« چه میخواهید دستان ملکه‌من را رها کنید وگرنه دستور قتل شما را میدهم»

خنده‌ای بلند میزنم و دستان زن را می‌فشارم‌ روبه پادشاه

میگویم:« اگر ملکه‌تان را میخواهید ما هم ملکه اینده قبیله سلاحان را میخواهیم»

پادشاه که انگار سردرنمیاورد میگوید:« از چه حرف میزنی ان دختر خیلی وقت است که مرده است»

عصبی تر زن را به جلو هل میدهم و موهای سرش را میگیرم سربازان فریاد میکشند‌ کمی جلوتر می‌ایند

پادشاه نگاهی به زن جوان میکند با حسرت به چشمانم زل زده است او نمیداند که درون من چه چیزی میگذرد ارن گل جیغی میکشد و ملخ هایی دسته به دسته بر سر سربازان فرود می ایند  سرباز های درگیر لباس هایشان شده اند و تک تک فرار میکند فاصله دیگر بین ما نماند است پادشاه فهمیده است که شاه شیاطین برگشته است به سمتم می اید و روبه رویم ایستاده است

پادشاه:« چه میخواهی چگونه یک مرده را برایت زنده کنم»

با اعصبانیت دستی به بازویش میزنم میگویم:« ان زن زنده است دستور بده تمام قصر را بگردند»

کمی بعد تمام قصر را گشته‌اند اما سولان نیست اشراف زادگان نگاهی به ما میکنند برخی حضور ما را بعد از سالها معجزه میداند و بعضی شوم سربازان برگشتند و روبه پادشاه سرشان را به معنی خبری نیست تکان میدهند موهای زن را رها میکنم زن ترسیده به پادشاه هجوم می اورد چند لحظه‌ای گذشت اماده رفتن شده‌ایم از کوچه تنگی که سمت چب در اصلی قصر بود دو سرباز پرت شده اند جمعی تعجب بار نگاهی به..

«سولان الیزا»

ساعتی گذشت به یاد می اورم حرفای پادشاه حرفای کیفر درباره مادرم حرفای تام که برای سرزنش کردن من یا واقعیت داشته به یاد می‌اورم شب سردی که باران شروع به باریدن کرد مایک به سراغم امد و خواست که به مهمان هایی که برای دیدن من امدند به پایین بروم زن ها و مرد ها با دیدن من تعظیم کوتاهی میکردند مایک تمام وقت حرف میزد وقتی که مهمان ها رفتند مایک به اتاقم امد روبه مایک کردم و با حالت اعتراض میگویم

:«مایک قرار نیست که تمام اوقات حرف بزنی من اینجا...»

ادامه حرفایم را شکست

-«سولان تو تمام وقتت رو صرف بازی با کلمات میکنی هیچی از وضعیت مردم و کشور حالیت نیست پس من اینجام چون اگر توهم مانند برادرت رفتار کنی میدونی که پس تا فردا»

او تمام وقت مرا بازی داده است من چگونه هیچی متوجه نشده ام دستانم گرم میشوند پاهایم سرد انقدر سرد که پاهایم را حس نمیکنم بدنم گرم میشود چشمانم شاهد موجودات عجیب روبه رویم میشود موجوداتت سیاه غول پیکر انها برای دستور من اینجا هستند نیرویی که منتظرشان بودم به انها خیره هستم کمی بعد از سقف از دیدم ناپدید میشوند نه نه در جستجوی اطراف خود هستم نا امید اشک هایم به گونه ام میرسد تمام اتفاقات زندگیم را یکبار دیگر مرور میکنم جنگ و خونریزی زیاد کشته شدن پدرم، از دست دادن بردارم به جرم خیانت، از دست دادن قلمرو و زندگی خود، به از دست دادن ها فکر میکنم به اینده فکر میکنم به اینکه نکند سیاهی باشد و تمام سوزشی در دستانم حس میکنم با تمام قدرتم به دستانم فشاری می‌اورم دستانم باز میشوند جلوی در می‌رسم نیرویی درونم را میگیرد از دستانم خونی طلایی می‌چکد وجودم اطرافم را نوری طلایی میگیرد چشمانم را باز میکنم با سربازانی که هیکلشان پخش زمین است چند قدمی جلو میروم سربازان زیادی را میبینم جلوتر میروم باورم نمیشود کیفر مارتین برگشته اند به سمتشان قدم برمیدارم کیفر جلوتر می‌اید و مرا در اغوش میگیرد تنش بوی دود میدهد..

#Part_38

سالار:« چگونه توانستی از دست سربازان فرار کنی؟»

هرحرفی که از دهن سالار بیرون امد کسی که باعث مرگ پدرم بود او باعث شد که برادرم را از دست بدهم حالا نگاهی به دستانم میکنم خونی که از دستانم می امد حالا قرمز تیره شده است حس گرما تمام وجودم را میگیرد خشمی اتشین در درونم حس میکنم یک لحظه خودم را در اینه های چینی ورودی قصر میبینم چشم هایم به رنگ قرمز با رگه های طلایی که در داخل چشم هایم در حال حرکت هستن چیزی درونم ارام ندارد با چشم هایم به چشم های سالار زل زده ام سالار کمی بعد دستانش را در گلویش حلقه میکند و قرمز شده است نفس ها و فریاد های کوچک از نفس تنگی میزد

سالار به زانو در امد است

در همین لحظه فقط هدفم انتقام خوانواده‌ام بود و صدایی در گوشم میپیچد

:«سولان لطفا تمومش کن»

اشنایی دارد ان صدا صدای‌است که از بچگی در گوشم است برادرم است ان صدای برادرم است بله درست است به پشت میچرخم

لئو انجاست کسی که بیشتر از همه به اغوشش و خودش نیاز داشتم با ترید جلوتر میروم درکنار او مردانی سفید پوش ایستاده‌اند لئو دستانش را باز میکند و در اغوشش فرو میروم

دستانش را بر سرم نوازش بار میکشد ‌لحظاتی که در اغوش برادرم بودم بهترین لحظات عمرم بود او بوی پدر را میدهد کسی که بیشتر از همه دلم برایش تنگ شده است ناگهان از اغوش برادرم کشیده شده ام دستم در دست کسی بود به پشت نگاهی کردم کیفر است از قیافش معلوم بود که عصبی است اخر برای چه عصبی است با هیجان و لبخند به او میگویم:« میبینی برادرم است او لئو است»

گرهایی که بین ابروهای کیفر بود ناگهان باز میشوند جایش لبخند زیبایی به لب های کیفر می‌نشیند

کیفر دستانش را به سمت لئو میگیرد و میگوید:« خوشبختم من کیفر ارس هستم یکی از سربازان که در خدمت خداوند نور هستم»

برادر لبخندی میزند و دستش را در دست کیفر میگذارد و میگوید:« از دیدن شما خوشوقتم من لئوالویر الیزا هستم برادر سولان»

ناگهان مردی قد بلند از لای مردان سفید پوش بیرون می‌ایدو با لبخند روبه کیفر میگوید:« کیفر نیروی شیطانی اشنایی حس میکردم با خود میگفتم کیفر که در خواب ابدی است»

ظربه ای به بازوی کیفر میزند

:«پسر تو بیدار شدی»

کیفر لبخند میزند و میگوید:« دوست شریف من ساموئل خیلی وقت است تورو ملاقات نکردم»

ساموئل روبه گروه کیفر میکند و میگوید:« اخرین جنگ شما خیلی وقت پیش بود اما تک تک شمارا به خوبی یادم است»

نگاهی به هنری میکند و لبخند شیطانی میزند و سمتش میرود هنری دستانش را به نشانه ایست بالا میگیرد و میگوید:« لطفا نزدیک من نشو همین الان قصد تورو میخوانم»

اما ساموئل اهمیتی نمیدهد و او را در اغوش میکشد

ساموئل هنگامی که هنری را در اغوش داشت پادشاه و وزیرش را میبینند و میگوید:« مثل اینکه یک کارفوری برای عزرائیل پیش امده است باید یک سر به اینجا سر بزند به زودی قرار است اینجا جنگی رخ دهد»

پادشاه و سالار تنظیم میکنند و میگویند:« خدایان الهی مارا عفو بفرمایند»

ساموئل سرش را تکان میدهد و خونسرد میگوید:« ببخشد ببخشد. بروید به درگاه خدایتان طلب ببخشش کنید تا شاید خدایتان شمارا ببخشد که حتما میبخشد زیرا او بخشنده مهربان است»

روبه مامیکند و میگوید:« خوب وقت رفتن به خانه است کیفر وشما همه تان باما می‌ایید‌ کیفر فکر فرار به سرت نزند الهه شخصا تورا دعوت کرده است»

کیفر سرش را تکان میدهد و ساموئل روبه دیوار خالی میکند و دو فرشته روبه روی هم می ایستند و اعصای خود را به زمین میکوبند دروازه نورانی که نور اول چشم گیر بود و ساموئل بعد تک تک وارد میشوند ایستاده به لئو نگاهی میکنم با ترید سر تکان میدهم لئو دستانم را میگیرد و به جلو میرویم لحظه ای سکوت و بعد نورهایی عجیب به رنگ قرمز سبز گاهی بادی به پوستم میخورد

#Part_39

نور زیاد است طوری که قادر به باز کردن چشمانم نیستم باد تندی به پوستم میخورد پوستم سرد میشود،لحظه ‌ای یعد دری سفید جلوی راهمان است به پشتم میچرخم هیچکس نیست در لحظه‌ای ترس تمام وجودم را میگیرد از این اتاقک سفید رنگ با یک در ترسی دارم در اتاق میزی سفید و تختی با لحاف های سفید رنگ کنار تخت کمد کوچک سفید رنگ روی میز 3 کتاب میببنم قرمز زرد و قهویی جلدهایشان زیبا هستند کمی نزدیک در میشوم دستگیره را لمس میکنم و فشار کوچکی میدهم در باز میشود روبه رویم چهار ستون سفید با خط های ابی کمرنگ که روی رنگ سفید امده اند کاملا بیرون می‌ایم و در را میبیندم کنار در چهارتا در دیگر به رنگ سفید بود سنگ های مرمر سفید گوشه های دیوار بودند با انگشتانم شروع به شمردن اتاق ها میکنم، 2،4،8 روبه روی 8 اتاق 8 اتاق دیگر قرار داشت روبه روی چهارستون چهار ستون دیگر قرار داشت جلوتر راهروی است با تابلو نقاشی های کوچک بزرگ دستی به رنگ های نقاشی که انگار چندلحظه پیش نقاشی شده است میزنم در تصویر فرشته هایی میبینم که برای نجات خود با دیو ها میجنگند راهرو را طی میکنم جلویم دیواری بلند است اما رویش تابلویی از کسانی بودند که تابحال ندیده بودم اما کمی به تابلو خیره میشوم زنی را در تصویر میبینم زنی با موهای بلند مشکی چشمان سبز رنگ دستان ظریفش را به هم چسپانده است دستی به صورت گرد و کوچکش میکشم او اشنا است او مادر است کسی است که برای نجات من جان خود را داد اما این نقاشی را چه کسی کشیده است کنار مادر دختری خندان با موهای ابی و لباس سفید

در کنار دختر مردی با غرور و زیبا با موهای بلند مشکی و لباس قرمز با رده های مشکی به تن دارد

دستی به نقاشی میکشم رنگ هایش آنقدر قدیمی بودند که رویش غبار هایی نشسته است دستی به تصویر میکشم پشت مرد زنی ایستاده است پوست او عجیب است به رنگ رنگین کمان است موهایش قهویی است اما همچنان زیبا و عجیب است در نزدیکی زن مردی که امروز دیدم یعنی ساموئل بود رنگ او اینجا فرق میکند او بفنش است چطور ممکنه است مادر من در کنار ان مرد چه میکند انگار

تازه متوجه شده ام برادرم پیدایش شده بود اما من. نپرسیدم کجا بود و چگونه امد حتی بدون فکر از ان اتاق بیرون امده ام به پشت میچرخم هنوز هم کسی نیامده است به تابلو نگاهی میکنم اینبار مرد دیگری کنار ساموئل است با تعجب به تابلو خیره میشوم نکند این تابلو تغییر کرد سرم را تکان میدهم چشمانم را میبندم بلکه این یک خواب باشد دوباره باز میکنم چیزی تغییر نکرده است به مرد کنار ساموئل چشم دوخته ام رنگ پوستش خاکستری روشن است او هم با غرور ایستاده است

تابلو رو در جایش تکان میدهم تا شاید بتوانم ان را بردارم تابلو کج میشود انگار کسی او را به زور نگه داشته است تندی میکنم اما تابلو فقط کج شده است و تغییری نکرده است به پشت میچرخم صدای قدم زدن شخصی به گوشم میرسد برای لحظه‌ای به فکر فرو میروم کمی بعد ساموئل و مردانی که کنارش ایستاده بودند را میبینم جلوتر میروم ساموئل با دیدن من می ایستد و سوالی نگاهی به من میکند صدایش را صاف میکند

میگوید:« بانوی جوان شما نباید اینجا باشید»

نگاهی به دستانش میکنم او اینجا سفید است اما در ان قاب بنفش بود چگونه با شک و تردید نگاهی به صورتش میکنم

:« تو چه هستی؟..... بردارم کجاست»

ساموئل لبخند کوتاهی میزند

میگوید:« من هم همین را میگویم بانوی جوان شما اکنون باید کنار برادرتان باشید»

نگاهش را از من میگیرد در نگاهش چیزی را میبینم انگار که او حقیقت بسیار قدیمی را مخفی میکند لحظه‌ای به چشمانش نگاهی میکنم او حتی نگاهی به چشمانم نمیکند نگاهش را بالا و پایین میبرد

#Part_40

او قادر به حرف زدن نیست کمی بعد لب هایم را خیس میکنم و میگویم:« تابلو ها را دیدم.... در ان نقاشی مادر من چه میکند؟»

نگاه ساموئل لحظه‌ای به چشمانم خیره ماند انگار که ترس تمام وجودش را گرفته است نگاهش را راهروی میکشد میگوید:« انچه در..»

لحظه ای مکث میکند نه از ترس بلکه نمیداند چه بگوید چه چیزی است که انقدر گفتنش سخت است سرش را پایین میندازد و دستانش را در هوا میچرخاند ان مردان سفید پوش یکدفعه غیب میشوند پاهایم سرد میشود نگاهی به صورتش میکنم لبخند کمرنگی میزند

میگوید:« باید کمی.. صبر کنی»

متوجه حرفایش نمیشوم شاکی روبه رویش

میگویم:« منظورت چیست؟»

ساموئل پشت میکند و میرود در جای خود بدون حرکت ایستاده ام پاهایم قفل شده است ساموئل در سفیدی این

مکان گمشده است زانوهایم سست میشود به زمین مینشینم از سردی سنگ های کف زمین پاهایم بی حس میشوند حس گمشدگی در این مکان دارم احساس خفگی میکنم اینبار با فکر هایی که ذره ذره وجودم را در بر میگیرند سر بر سنگ ها میگذارم طولی نمیکشد که همجا تاریک میشود.

..... ـ...

ساموئل، پس از چند هفته‌ای که سولان را تحت نظر داشت و پيش خود نگه داشته بود، او را برای شرکت در مراسم آماده کرد. روز موعود فرا رسید و سولان، که پیش از این تنها در قاب‌های عکس با چهره‌ها آشنا شده بود، اکنون در میان انبوهی از آن‌ها قرار گرفت. حضور کیفر و گروهش نیز بر پیچیدگی صحنه می‌افزود. در بحبوحه‌ی این جمع، چشم سولان به چهره‌ی آشنای مادر و برادرش افتاد؛ دیداری که تلخی و شیرینی سال‌ها دوری را همزمان به جانش نشاند.

این مواجهه، کنجکاویِ نهفته‌ی سولان را برای کشف حقایق پنهان شعله‌ور ساخت.

او حس می‌کرد که سرنخ‌های اصلی در سه کتابِ کهن و مرموز نهفته است که به شکلی غیرمنتظره در گوشه‌ای از محل برگزاری مراسم خودنمایی می‌کردند. با گشودن این کتاب‌ها، پرده از واقعیت‌هایی سترگ برداشته شد: ساموئل، کسی که او را این‌چنین در دنیای خود درگیر کرده بود، کسی نبود جز دایی‌اش. همچنین، مشخص گردید که جنگی ویرانگر، ریشه در وقایعی داشت که مستقیماً به مادر او مرتبط بود؛ جنگی که سایه‌ی شومش بر سرنوشت تک‌تک افراد حاضر در آن مراسم سنگینی می‌کرد.

«سولان الیزا»

به سختی متوجه ادمای اطرافم میشوم متوجه کیفر هستم اما او مرا نادیده میگیرد انگار که اصلا موجود نداشته ام قلبم اتش میگیرد در این چند هفته فهمیدم ساموئل دایی من است و مادر من عامل جنگی بود که پدرم را از دست دادم لحظه ای میگذرد عرق های روی دستانم دستکش هایم را خیس کرده است دستانم را میفشارم

#Part_41

عرقِ دستانم زیر دستکش‌ها جمع شده است. نفس عمیق می‌کشم، اما هوا سنگین‌تر از آن است که به سینه‌ام برسد. صدای همهمه در تالار می‌پیچد؛ کلماتِ نامفهوم، خنده‌های کنترل‌شده، نجواهایی که انگار نام مرا با خود حمل می‌کنند.

کیفر چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده است. نگاهش از من عبور می‌کند؛ بی‌آنکه مکثی کند، بی‌آنکه نشانی از شناخت در چشمانش برق بزند. انگار نه انگار که هفته‌ها کنار هم نفس کشیده‌ایم. انگار نه انگار که حقیقت، زندگی‌ام را زیرورو کرده است.

قلبم می‌تپد. تند. بی‌قرار.

می‌خواهم چیزی بشکند.

می‌خواهم سکوت فروبریزد.

می‌خواهم این انتظارِ لعنتی تمام شود.

چشمم به سه کتاب کهن می‌افتد؛ همان‌هایی که رازها را آشکار کردند. جلدهای چرمی‌شان زیر نور چلچراغ‌ها برق می‌زند، اما انگار سایه‌ای نامرئی بر آن‌ها افتاده است. حس می‌کنم چیزی درونشان هنوز ناگفته مانده. چیزی که قرار است همه‌چیز را تغییر دهد.

قدم برمی‌دارم.

زمینِ سرد زیر پاهایم یادآور آن سفیدیِ خفه‌کننده است؛ همان جایی که ساموئل گفت «باید کمی صبر کنی».

برای چه؟

برای دیدن حقیقت؟

یا برای قربانی شدن؟

دستم را روی جلد کتاب اول می‌گذارم.

همان لحظه، چراغ‌های تالار سوسو می‌زنند.

همهمه خاموش می‌شود.

سکوتی سنگین فرو می‌افتد.

صدایی—آشنا و لرزان—در فضا می‌پیچد:

«زمانش رسیده، سولان.»

سرم را بالا می‌آورم.

ساموئل در انتهای تالار ایستاده است، اما دیگر آن لبخندِ کمرنگ را ندارد. نگاهش پر از چیزی است که نمی‌توانم نام ببرم—ترس؟ پشیمانی؟ یا اعتراف؟

ناگهان کتاب زیر دستم می‌لرزد.

خطوط طلایی روی جلد جان می‌گیرند و نوری از میان صفحات به بیرون می‌تابد. جمعیت یک‌قدم عقب می‌رود. کیفر بالاخره نگاهم می‌کند—این‌بار با وحشتی آشکار.

صفحات خودبه‌خود ورق می‌خورند.

تصویری شکل می‌گیرد…

مادرم.

اما نه آن‌گونه که در خاطرم مانده بود.

او در میان شعله‌ها ایستاده است، دست‌هایش رو به آسمان، و پشت سرش نمادی که روی گردنبند ساموئل دیده بودم می‌درخشد.

صدای کتاب—نه، صدای خودِ گذشته—در گوشم طنین می‌اندازد:

«جنگ آغاز نشد… بیدار شد.»

نفسم بند می‌آید.

یعنی…

مادرم آغازگر نبود؟

یا فقط کلید چیزی بزرگ‌تر بود؟

زمین می‌لرزد. چلچراغ‌ها ترک می‌خورند.

و من میفهمم

اتفاقی که می‌خواستم بیفتد، همین است.

چلچراغ ها ترک میخورد تالار و مراسم به تدریج رنگ میبازد سقف تالار ناپدید میشود و به جای ان اسمانی از ستاره های بیگانه ظاهر میشود در همین لحظه خدایان الهی از طریقه سایه وارد میشوند

#Part_42

مرد، گویی که بخواهد تمامِ فضای سالن را در آغوش بگیرد، دستانش را به آرامی گشود. نگاهش با گرمایی خاص بر تک‌تک چهره‌ها نشست و صدایش، نرم و رسا، در سکوتِ تالار طنین‌انداز شد:

«مهمانانِ عزیزم، به قصرِ “پردایس انجلس” خوش آمدید. امشب، آسمان با ستاره‌هایش مهمانِ ماست و چه سعادتی بالاتر از این که ما نیز در چنین شبِ زیبایی، دورِ هم جمع شده‌ایم تا پیوندهایمان را جشن بگیریم. این شب، متعلق به شماست.»

بلافاصله بعد از رفتن ان مرد، زنانی با لباس های عجیب و زیبا از تاریکی فاصله میگیرند انچه در کتاب ها نوشته بود رو مرور میکنم

آرس،

خدای جنگ خشونت و خونریزی او برخلاف خواهرش اتنا که نماد خواهان جنگ استراتژیک و عادلانه است،

ارس، از جنگ های خشن، وحشیانه را میطلبد

او ظاهری سرد و خونسرد دارد لباسی که برتن داشت فقط نیمی از بدن او را پوشانده بود

ارتمیس

الهه شکار، حیات وحش، با طبیعت وحشی بکارت مرتبط است او زنی زیبا با موهای بلند موج دار است لباس سفیدی برتن دارد

انچه در ان کتاب ها بود واقعا حقیقت داشتند

آفرودیته

الهه عشق، زیبایی در کتاب نوشته بود که او زیباترین و جذاب ترین از خدایان است آفرودیته از کف دریا زاده شده است

هادس

خدای جهان و مردگان است او به عنوان خدای تاریکی و مرموز، و شرور است در کتاب نوشته بود، او در ارتباط برقرار کردن ضعیف است ظاهری خشک، و سرد دارد

پوزیدون

خدای دریا، زلزله اسب ها و چشمه ها، او بر دریا ها و اقیانوس ها حکومت میکند، در کتاب نوشته بود، او هم مانند دریا ارام است همه دوست دارند با او ارتباط برقرار کنند، او بسیار دوست داشتنی است

لحظاتی را با دست زدن و تعظیم در برابر خدایان میگذرد فضا سنگین است یچیزی در درونم میگوید این سنگینی نشانه طوفان است کمی بعد نگاهم را به گروه کیفر میچرخانم با سکوت، سنگین ایستاده اند، کیفر را نمیبینم

خدایان به پشت میزی که رویشان را با پارچه ابریشمی شفاف ابی ، شمع، گل ،غذا تزیین شده بود، مینشینند

ان چیزی که این میز را قشنگ تر میکرد خالی بودن بعضی از صندلی ها بودند امید داشتم که مادرم را اینجا میبینم،

در همین لحظه صدای تپل می اید در گوشم اوازی میپیچد

به اسمان بالای سرم خیره میشوم منتظر روی صندلی های پشت ستون که از همه دید ها مخفی است مینشینم ملایمت اواز گوشم را نوازش میکند

نکند من مشکلی دارم که اینگونه از همه دید ها مخفی هستم.

کیفر مگر برای نجات قبیله من نیامده بود، او برای کمک به من امده است باید امشب با او حرف بزنم

،ساموئل را هم میبینم،

در ذهن اشفته خود هزاران تصمیم میگیرم و با خود میگویم که من ان دختر ساده در قصر سلاحان نیستم باید برای امنیت خود کارایی میکردم که اکنون اینجا نبودم نفس کوتاه سر میدهم، سرم را به پشت ستون میچرخانم، مردی کنار کیفر قرار دارد با لباس مشکی و خطوط عجیب با رنگ قرمز موهای سیاه بلندی دارد. او زیبا است بسیار زییا،

متوجه نگاهی از من میشود و روبه من لبخندی میزند، این حرکت او باعث میشود نگاهم یک لحظه به چشمانش خیره بماند، به خود می ایم باز به پشت ستون برمیگردم..چهره او در نگاهم اشنا به نظر می اید، کمی فکر میکنم

. او، لوسفیر است، برادر کیفر فرشته حسادت، انتقام، و خودخواه، او فرزنده سپیده دم است

قلبم تند تند میزند من حتی نمیتوانم با ارینا مواجه شوم اما من، الان در کنار جمعی از قدرتمند ترین ها هستم،

#Part_43

اسمان بالای سرم تیره و شوم است، حس میکنم گلویم زخم شده است،

از سایه ها نشانه‌ای میاد، شخضی در حال قدم زدن است،

اهسته راه میرود،

روشنایی چهره ‌اش را میگیرد،

ساموئل است، کنار او زنی جوان، با صورت کوچک گردی، موهای بلند مشکی، در دستان گره خورده ساموئل قدم بر میدارد، ساموئل دست در دستان مادرم حرکت میکند،تلاش میکنم احساس اضطراب، ترس را خاموش کنم

ساموئل صندلی، را برای مادر کنار میکشد

مادرم دیگر آن لبخند را ندارد،

یادم است ان شب بهاری در قصر سلاحان

مادر به اتاق من می اید، او مرا در اغوش میکشد، موهایم را نوازش میکند، اوازی سر میدهد تا خوابم ببرد

سرم را تکان میدهم، تا به واقعیت برسم

این لحظه حس عجیبی دارم

دستی به صورتم میکشم، حالا خیس است

ساموئل چند قدمی به زئوس نزدیک میشود

این شب چه شبی است، ساموئل میخواهد چه بگویید؟

چرا مرا به همچنین مراسمی اورده است؟

میتوانم بگوییم، امشب بدترین شب است

ساموئل روبه مهمان ها میکند، هزاران چهره منتظر ساموئل هستند ساموئل چهره هارا تک به تک مینگرد،

در مرکز تالار جایی بین ستون، نگاهش خیره می‌ماند

لرزش تنم را شخصی که روی صندلی کناری من است، حس میکند

ساموئل میگوید:« خدایان الهی شخصی را در این جمع برگزیده‌اند، الهه انتقام منتظر نامه ای از خدایان الهی است،»

اسمان هرلحظه تیره تر میشود، لباسم را چنگ میزنم تا لرزش بدنم دیده نشود،

ساموئل بعد از کمی معطلی

میگوید:« خدایان ان را برگزیده‌اند، نه فقط به خاطر قدرت و فراوانی که در وجودش موج می‌زد، بلکه به دلیل همین دو گانگی؛ او میتوانست آینه تاریکی باشد و هم نماینده‌ی عدالت انتقام جویانه.»

ساموئل درمورد چه کسی میگوید؟

کیفر را میبینم، نگاهم روی او لحظه‌ای ثابت مانده است

پلک های کوچک میزنم،

او هم به من خیره شده است،

در نگاهش منتظر جواب هستم شاید او خودش هم منتظر چیزی است،

صدایی در فضای سنگین تالار میپیچد نامی اشنا در لب‌ها به زمزمه می اید،

ساموئل میگوید:« سولان الیزا برگزیده خدایان است»

تشویق میکنند به جمعیت نگاه میکنم، خوشحال کف میزنند

اما انها از تاریکی وجود من خبر ندارند، خبر ندارند که چگونه به خون بعضی از ادما تشنه ام،

ساموئل به سمتم می‌اید

لرزش بدنم بیشتر و بیشتر میشود

متوجه نگاهی از من میشود و روبه من لبخندی میزند، این حرکت او باعث میشود نگاهم یک لحظه به چشمانش خیره بماند، به خود می ایم باز به پشت ستون برمیگردم..چهره او در نگاهم اشنا به نظر می اید، کمی فکر میکنم

. او، لوسفیر است، برادر کیفر فرشته حسادت، انتقام، و خودخواه، او فرزنده سپیده دم است

قلبم تند تند میزند من حتی نمیتوانم با ارینا مواجه شوم اما من، الان در کنار جمعی از قدرتمند ترین ها هستم،

#Part_43

اسمان بالای سرم تیره و شوم است، حس میکنم گلویم زخم شده است،

از سایه ها نشانه‌ای میاد، شخضی در حال قدم زدن است،

اهسته راه میرود،

روشنایی چهره ‌اش را میگیرد،

ساموئل است، کنار او زنی جوان، با صورت کوچک گردی، موهای بلند مشکی، در دستان گره خورده ساموئل قدم بر میدارد، ساموئل دست در دستان مادرم حرکت میکند،تلاش میکنم احساس اضطراب، ترس را خاموش کنم

ساموئل صندلی، را برای مادر کنار میکشد

مادرم دیگر آن لبخند را ندارد،

یادم است ان شب بهاری در قصر سلاحان

مادر به اتاق من می اید، او مرا در اغوش میکشد، موهایم را نوازش میکند، اوازی سر میدهد تا خوابم ببرد

سرم را تکان میدهم، تا به واقعیت برسم

این لحظه حس عجیبی دارم

دستی به صورتم میکشم، حالا خیس است

ساموئل چند قدمی به زئوس نزدیک میشود

این شب چه شبی است، ساموئل میخواهد چه بگویید؟

چرا مرا به همچنین مراسمی اورده است؟

میتوانم بگوییم، امشب بدترین شب است

ساموئل روبه مهمان ها میکند، هزاران چهره منتظر ساموئل هستند ساموئل چهره هارا تک به تک مینگرد،

در مرکز تالار جایی بین ستون، نگاهش خیره می‌ماند

لرزش تنم را شخصی که روی صندلی کناری من است، حس میکند

ساموئل میگوید:« خدایان الهی شخصی را در این جمع برگزیده‌اند، الهه انتقام منتظر نامه ای از خدایان الهی است،»

اسمان هرلحظه تیره تر میشود، لباسم را چنگ میزنم تا لرزش بدنم دیده نشود،

ساموئل بعد از کمی معطلی

میگوید:« خدایان ان را برگزیده‌اند، نه فقط به خاطر قدرت و فراوانی که در وجودش موج می‌زد، بلکه به دلیل همین دو گانگی؛ او میتوانست آینه تاریکی باشد و هم نماینده‌ی عدالت انتقام جویانه.»

ساموئل درمورد چه کسی میگوید؟

کیفر را میبینم، نگاهم روی او لحظه‌ای ثابت مانده است

پلک های کوچک میزنم،

او هم به من خیره شده است،

در نگاهش منتظر جواب هستم شاید او خودش هم منتظر چیزی است،

صدایی در فضای سنگین تالار میپیچد نامی اشنا در لب‌ها به زمزمه می اید،

ساموئل میگوید:« سولان الیزا برگزیده خدایان است»

تشویق میکنند به جمعیت نگاه میکنم، خوشحال کف میزنند

اما انها از تاریکی وجود من خبر ندارند، خبر ندارند که چگونه به خون بعضی از ادما تشنه ام،

ساموئل به سمتم می‌اید

لرزش بدنم بیشتر و بیشتر میشود

ساموئل به سمتم می‌اید

لرزش بدنم بیشتر و بیشتر میشود

#Part_44

زئوس از ساموئل می‌پرسد:« بانوی جوان برگزیده اکنون اینجاست؟»

عرق های سرد دستانم دستکشم را خیس کرده است.

لرزش بدنم تا پاهایم سرازیری میکند،

ساموئل میگوید:« بله سرورم او، اکنون میان این جمعیت است»

چهرها یکدیگر را زیر نظر دارن تا شخص برگزیده را ببینند

درمیان جمعیت چیزهایی زمزمه میشود،

مادرم را میبینم، او با حسرت به چشمانم نگاهی دوخته است.

در چشمان سبزش اندوهی میبینم

پس او، متوجه حضور من است

تصویرِ مادرِ مهربانم در ذهنم با آن زنِ در شعله‌ها در هم می‌پیچید. کدام یک حقیقت داشت؟ کدامشان کابوس؟ آیا تمامِ خاطراتم، تمامِ دردِ پدرم، فقط یک بازیِ بزرگ بود

ضربان قلبم چنان در سینه‌ام می‌کوبید که حس می‌کردم از پشتِ یقه لباس بیرون خواهد زد. لرزشِ خفیفی از کفِ پا تا نوکِ انگشتانم کشیده می‌شد، انگار تمامِ وجودم داشت فریاد می‌زد؛ اما حنجره‌ام بسته بود.»

ساموئل به انتظارِ من نگاه نکرد.

فقط انگار جایش را با سکوت پر کرد و آن سکوت را به سمتِ جمعیت پرتاب کرد.

من از جا بلند شدم.

اولین لرزش از ساق پاهایم شروع شد—مثل موجی که می‌خواست راه پیدا کند—اما من موج را با فشارِ آرامِ کفِ دست‌هایم روی پارچه‌ی لباس خفه کردم.

نفس کشیدم؛ کوتاه.

بازدم را طولانی سر میدهم ـ

مثل بستنِ یک در قبل از اینکه آتش وارد شود.

قدم اول به سمت مرکز تالار

نورها روی صورتم لغزیدند، نتوانستند عمقِ چشم‌هایم را کامل بگیرند.

شبحِ سایه‌ها در اطرافم جمع شد، درست آن‌قدر که بفهمند من هستم… و درست آن‌قدر که نفهمند می‌توانند از من عبور کنند.

صدای تشویق، از دور نزدیک‌تر شد.

اما من آن را مثل صدای باران پشت دیوار شنیدم—نه مثل حقیقت.

دو قدم دیگر… و حالا پاهایم روی سنگِ وسط تالار ثابت بود.

دستم بی‌اختیار به لبه‌ی لباس چنگ زد؛ نه از ترس—از تنظیمِ بدن، از کنترلِ چیزی که در سینه‌ام می‌جوشید و راه خروج پیدا نمی‌کرد.

من سرم را بالا گرفتم.

لب‌هایم بی‌آنکه بخواهد لرزید، بی‌صدا خونسرد شدند.

برای لحظه‌ای دیدم که چرا “آینه‌ی تاریکی” خطرناک است:

چون وقتی نگاه می‌کند، واقعیت را به تو پس می‌دهد.

پس من به جمعیت نگاه کردم… و چیزی را پس ندادم.

فقط گفتم—آهسته، اما واضح:

«پس این شب، برای دیدنِ من آماده شده… نه برای فهمیدنِ من.»

هوا سنگین‌تر شد

نگاهی به جمعیت میکنم و می‌گویم:«از بینِ این همه نگاه… یکی هم کافی‌ست که بفهمم چرا صدا می‌زنید.»

«می‌دانم چرا آمده‌ام. اما شما نمی‌دانید چه چیزی را بیدار کرده‌اید.»

«من آینه‌ی تاریکی نیستم… من راهش را می‌بندم»

صدای کف‌زدن‌ها هنوز در گوشم بود، اما برای من، همه چیز در حالِ یخ زدن بود.

قدم‌هایم را طوری برمی‌داشتم که انگار زمین زیر پایم، سنگِ قبرِ خاطراتم است.

وقتی به مرکزِ تالار رسیدم، دیگر لرزشی در کار نبود.

حالا لرزش به دست‌های جمعیت منتقل شده بود.

نگاهشان کردم؛ نه با خشم، نه با ترس. با هیچ.

انگار چشم‌هایم دو حفره‌ی عمیق از تاریکی بود که هیچ بازتابی از نورِ قصرِ «پردایس انجلس» را پس نمی‌داد.

سردیِ وجودم، مثلِ مهِ غلیظی از روی پوستم سر خورد و روی کفِ سنگی تالار جاری شد.

شمع‌های دورِ تالار ناگهان لرزیدند، فتیله‌هایشان سیاه شد و شعله‌هایشان به رنگِ کبودِ سردی درآمد؛ انگار از حضورِ من، هوا هم داشت یخ می‌زد.

کسی چیزی نگفت. سکوتِ سنگینی که به جایِ صدایِ کف‌زدن‌ها نشست، از هر فریادی بلندتر بود.

ساموئل، فقط چند قدم با من فاصله داشت؛ نگاهش را می‌دیدم که بینِ تعجب و ترس می‌چرخید.

#Part_45

من نه تعظیم کردم، نه لبخندی زدم.

فقط با صدایی که مثلِ کشیده شدنِ سنگ روی یخ بود، گفتم:

«شما به دنبالِ عدالتِ انتقام‌جو می‌گشتید… و حالا، همان چیزی هستم که فراخواندید.»

تاریکیِ زیر پوستم می‌خواست بیرون بزند، می‌خواست تالار را در آغوشِ سردش بگیرد، اما من با تمامِ وجودم غلافش کردم

نگاهم روی کیفر قفل شد.

او تنها کسی بود که از تاریکیِ درونم، شوکه نشده بود.

انگار منتظر بود ببیند آیا «سولانِ ساده» می‌تواند این بارِ سنگین را حمل کند یا زیرش خرد می‌شود.

هوا به قدری سرد شده بود که بخارِ سردِ نفسم، فضای بین من و جمعیت را پر کرد.

من دیگر سولانِ دخترِ قصر سلاحان نبودم.

من آینه‌ای بودم که هیچ‌کس دوست نداشت خودش را در آن ببیند.

هوا مثلِ سرب در ریه‌هایم گیر می‌کرد؛ هر نفس، ناله‌ای بود که در گلو خفه می‌شد.

نگاه زئوس باعث میشود ترس، تمام وجودم را فرا گیرد

کیفر یک قدم جلو آمد، اما همان‌جا متوقف شد؛ انگار کفِ تالار می‌خواست پاهایش را به یادِ هشدارهای قدیمی بیندازد.

نگرانی در چشمانش نشست؛ نه از جنس ترسِ ساده. از جنسِ دانستنِ دیرهنگام.

سولان بی‌احساس میان نورهای کبود ایستاده بود.

دست‌ها به اندازه‌ای در جای خود بودند که آدم خیال می‌کرد اختیار، کاملاً در اختیار است—اما تاریکیِ سردی که دورش خزیده بود، به هیچ‌کس اجازه نمی‌داد باور کند این کنترل، از سر آرامش است.

زئوس بالا رفت؛ یا شاید پایین آمد—در برابر او فاصله معنا نداشت.

صدا از میان سقفِ بلند تالار عبور کرد و به شکل یک حکم فرود آمد:

«امروز، مردم حقیقت را می‌شنوند. نه آن‌چه باید… آن‌چه سزاوار است.»

کلماتش مثل سنگی بودند که در آب نمی‌افتند؛ در هوا ترک می‌خورند.

مادر—همانی که تا پیش از این میان نظمِ الهی گم می‌شد—این‌بار جلو آمد.

دستش را بالا گرفت، نه برای قسم، نه برای خواهش. برای مخالفت.

«نه، زئوس.»

صدایش طوری بود که انگار از زیرِ ستون های مراسم بیرون زده باشد، نه در دلش.

زئوس میگوید:«سزاوارِ سولان چیزی است که قبل از این روز باید می‌گفتید. حالا اگر دیر شده، حقیقت را به تعویق نینداز.»

کیفر در نگاه مادر گیر کرد؛ تعجب نکرد، فقط فهمید “موضوع” همان چیزی است که او هم نصفه‌نیمه حدس زده بود

زئوس مکث کوتاهی کرد.

زئوس میگوید:«تو چه می‌دانی حقیقت است؟»

مادر لبخند نزد. فقط می‌گوید:

«این‌که او از چه چیزها محروم شده این‌که قدرتش از کدام زنجیر می‌آید.این‌که نجاتش... اگر قرار است نجاتی باشد.... با قربانی کردنِ آگاهی شروع نشده است.»

#Part_46

همان مکث، زئوس صدا را بالا کشید.

نه بلند—بلکه طوری که سقفِ تالار خودش مجبور شد گوش کند

زئوس میگوید«امروز، انتخاب عمومی است.»

کلماتش به جای سنگ، روی هوا می‌نشستند.

ادامه میدهد:

«امروز، مردم حقیقت را می‌شنوند.»

مادر یه قدم جلو می‌اید.

نگاهش نه به زئوس بود، نه به من.

به خودِ مراسم بود؛ به این طناب‌های مقدسِ پنهان‌کاری که همه با لباسِ خدا پوشیده بودند.

با احترامِ خشک میگوید:

«حقیقت؟ زئوس… حقیقت همیشه یک ساعت دیر می‌رسد، وقتی پای قدرت در میان باشد.»

زئوس اخم میکند و میگوید: «تو چه می‌پنداری حقیقت است، الهه؟«

مادرلبخند نمیزند و میگوید:

«آن‌چه باید قبل از مراسم به سولان می‌گفتید.»

زئوس، با خشکیِ بی‌رحمانه‌ای میگوید:«تو این حق را از کجا می‌آوری که زمانِ حقیقت را تغییر دهی؟»

مادز نگاهش را بالا برد؛ و میگوید: «از جایی که جنگ را از کودکیِ پسرم شروع کردند.»

اسم «کودکی» در هوا پیچید.

و ناگهان، سالن فهمید که پشتِ این انتخابِ خدایان یک داستانی پر پیچ و خم وجود دارد

مادر میگوید «می‌گویید جنگ برای نجات بود.»

صدای مادر محکم‌تر شد.و میگوید:«اما جنگ برای جایگاه بود. برای پایه‌ای که همسرم… پدرِ سولان را از زمین کندند و از قبیله بیرون انداختند، چون آدمِ معمولی بود؛ چون نمی‌توانست قدرتِ همسرِ الهه را به حکومت بزرگ‌تر وصل کند»

مادر بعد از کمی معطلی میگوید: «مایک.»

اسم وزیر، مثل تیغی از بین دندان‌هایم رد شد.

مادر میگوید:«همان کسی که برادر سولان را به تله انداخت، و دروغ را با شرمِ مردم فروخت. گفت شب کنار قبیله بیلان گذرانده. گفت خیانت کرده. گفت تا مردم باور کنند، تا دربار آرام بماند.»

درب‌های جانبی تالار تکان خورد.

با صدایی که به گوشِ بد می‌نشیند.

مثل اینکه خودِ تالار، راه را باز کرده باشد

سایه‌ای وارد شد.

برادرِ سولان، چهره‌ای که سال‌ها با یک داستانِ جعلی زندگی کرده بود، قدم گذاشت و نگاهش را به سولان دوخت.

در نگاهش، خشم نبود. بیشتر از خشم، یک جورِ درماندگیِ دیرهنگام بود

همان که آدم بفهمد نجات داده شده، اما هنوز به خودش باور نکرده

زئوس لحظه‌ای مکث کرد.دوباره ادامه میگوید: «بس است.»

الوا ادنا رو به جمعیت برگشت.

و این بار، نه فقط به زئوس؛ به خودِ تماشاگرانِ الهی

میگوید:«امروز باید گفته شود سولان در جنگی که برای جایگاه همسرِ الهه شروع شد، چه چیزی را از دست داد و برادرش برای چه دروغی قربانی شد. حقیقت اگر دیر برسد، مردم فقط حقیقت را نمی‌شنوند… حقیقت را می‌سازند.»

کیفر در همان لحظه حس کرد تصمیم‌های آینده، دیگر مالِ او نیست

برادر نگاهش را از جمعیت برید و فقط روی من نگه داشت.

نه خشم در آن بود، نه خواهش.

فقط یک دردِ دیررس.

پشت سر او، لوسفیر وارد شد.

حضورش مثل فرو رفتنِ سایه‌ای تازه زیر نور بود؛

نه آن‌قدر بلند که همه را بترساند، نه آن‌قدر خاموش که دیده نشود

#Part_47

زئوس ابرو درهم کشید.و میگوید: «این دیگر چه صحنه‌ای است؟»

اما قبل از اینکه کسی فرصت جواب‌دادن پیدا کند، مادر میگوید:«صحنه؟ نه.

این همان جایی است که دروغ، بالاخره شکلِ واقعی‌اش را پیدا می‌کند.»

پلک نمیزنم سرد شده ام

مادر چند قدم جلو آمد.

صدایش به محض باز شدن، سنگین و شکسته بود میگوید:

«به من گفتند تو مرده‌ای.»

نگاهش روی من میخ شد پس همان دروغ

مادر میگوید:«به من گفتند تو را از ما گرفتند.»

کیفر نفسش را حبس کرد.همه‌چیز داشت به همان لبه‌ای می‌رسید که بعد از آن، دیگر برگشتی وجود ندارد.

لوسفیر با صدایی آرام اما نافذ میگوید:«دروغ فقط این نبود که برادر را خیانتکار جلوه دادند.دروغِ بزرگ‌تر این بود که از همان ابتدا، سولان را طوری ساختند که خودش را ناقص بفهمد.»

زئوس یک قدم پیش آمد. و میگوید: «احتیاط کن، لوسفیر.»

لوسفیربا نیشخند میگوید:«اگر احتیاط می‌خواستید، باید حقیقت را زودتر می‌گفتید.»

خود خواه تر از اون ندیده‌ام

مادر این بار به‌سوی من برگشت

مادر میگوید:«قدرت تو از خونِ من آمد، سولان.»

سکوت، زودتر از حرفش مرده بود.

ادامه میدهد:«اما خونِ من… دو پاره شد.بخشی‌از ان نور بود، بخشی‌اش تاریکی.و آن تاریکی، اگر مهار نشود، تو را به جایی می‌برد که همه را قربانی کنی حتی خودت را.»

مادر بعد از کمی مکث:«اما همان خون، همان ریشه، نور هم دارد.همان نوری که از من به تو رسیده، همان آرامشی که گاهی ناگهان در تو بیدار می‌شود وقتی هنوز به تاریکی اجازه نداده‌ای همه‌چیز را ببلعد.»

شمع‌ها یک‌لحظه روشن‌تر شدند

مادر چشمانش را بست و دستانش را روی سینه اش میگذارد و میگوید:«برای اینکه مایک حقیقت را دزدید.

و پدرت را از داستان بیرون کشیدند تا حکومت، با داستان ناقص، تمیز بماند.»

ساموئل یک قدم جلو گذاشت.و میگوید: «و من، لئوالویر‌الیزا را از مرگ بیرون کشیدم چون می‌دانستم اگر او بمیرد، آخرین شاهدِ زنده‌ی این دروغ هم دفن می‌شود.»

زئوس نگاهش را بین همه چرخاند.

و با صدای بلند میگوید:«حال چه میخواهید؟»

مادر میگوید:«بگذار بداند آن تاریکی که در او می‌جنگد، هیولا نیست میراث است و آن نوری که گاهی از او بیرون می‌زند، تصادف نیست خونِ من است.»

برای نخستین بار، سرم را کمی بالا می‌آورم.

مادر فقط… دست‌هایش را باز کرد.

، انگار تصمیمم از درونِ خودم صادر شده باشد، قدم کوتاهی برداشتم و سپس با خشونتی که از گریه بهتر می‌دانست پنهان شودمادرم را در آغوش میکشم،

بغلِم محکم بود، ولی نه از جنسِ تهدید.

از جنسِ چیزی که مدت‌ها در گلو گیر کرده بود

ناخوداگاه شروع کردم به حرف زدن:«پس زنده‌ای…؟پس دروغ نبود…؟پس من… تنها نماندم…؟»

، دستان مادر روی پشتم نشست؛ همان‌جا که همیشه باید می‌نشست.

#Part_48

زئوس، با صدایی که هنوز رسمی بود اما کمتر سخت، فرمان را ریخت روی تالار:

«به نامِ خدایانِ حاضر در این قصر…

سولان اجازه دارد تا هنگامِ پس گرفتنِ قبیله‌اش، درونِ دیوارهای ما آموزش ببیند.»

کلمات روی سنگِ کف تالار نشستند و ماندند.

زئوس ادامه داد:«پیوستگیِ آموزش با حقیقتِ خون تضمین می‌شود.دستِ تاریکی را مهار می‌کنند، اما برای خاموش کردنش نه برای شناختنش.»

مادر ، هنوز در آغوشِ من بود، فقط نگاهش را بالا آورد و میگوید:«و ما… کنار او خواهیم ماند.»

یک هفته‌ی دیگر: اما نه برای آرامشِ کیفر

یک هفته سپری شد.

برای سولان، قصر مثل یک جهانِ تازه بود؛

اما تازه بودنش از جنسِ تر و تازه شدنِ یک زخم بود، نه از جنسِ نجات ساده.

سولان در کنار مادرش می‌رفت و می‌نشست

در باغِ گاهی، جایی که سایه‌ها از شاخه‌ها آویزان بودند و آفتاب مثل پودرِ عسل روی سنگ‌های راه می‌ریخت.

هر روز، چای می‌آمد، نه داغ و تیزِ مراسم.

آرام، خوش‌بو، با طعمِ گیاه‌هایی که فقط در همین باغ رشد می‌کردند.

و میوه‌ها'دانه‌هایشان مثل رازهای رنگی کنار هم می‌درخشید.

سولان بعضی وقت‌ها می‌خندید؛ کوتاه، مثل اینکه از خنده می‌ترسد.

بعد همان لحظه، نگاهش برمی‌گشت به دست‌های مادرش، انگار فقط در آن نگاه مطمئن می‌شد که هنوز حق دارد

در این یک هفته، مادرش به سولان لباس‌های زیبا داد

لباس‌هایی که با وجودِ رنگ و ظرافت، بوی قدرت می‌دادند قدرتی که قرار نبود قربانی کند، قرار بود آموزش ببیند

کیفر…

دیده نمی‌شد.

در این یک هفته، او نه در باغ حاضر می‌شد، نه در راهروهای قصر که عطر چای هنوز در هوا مانده بود.

اگر هم گاهی صدای چیزی از دور می‌آمد، برای کیفر فقط مثل یک توهم بود

نگاه کردن از پشت شیشه، بدون اینکه اجازه داشته باشد پنجره را باز کند

#Part_49

سولان الیزا'قصر پردایس انجلس

من و مادر، روی لبه‌ی سنگیِ گرمِ باغ نشستیم. سایه‌ی درخت چنان آرام روی انگشت‌هایم می‌افتاد که انگار خودِ تاریکی هم یاد گرفته بود دیگر عجله نکند

چای می‌اید، بوی خوبی دارد

مادر از آن فاصله‌های عجیب عبور کرده بود. نه با کلمات؛ با دست.

وقتی انگشتانش روی موهایم نشست، تمام دنیا برای چند نفس، ساده شد. فقط این‌که من این‌جا هستم. فقط این‌که او زنده است.

صدایش را که شنیدم، که میگوید:«زئوس دستور داد.»

مادرم تارهای موهایم را نوازش میکند و ادامه میدهد:«گفت تا وقتی قبیله‌ات را پس می‌گیری، زیر نظرِ الهه‌های آسمانی آموزش می‌بینی. نه برای شکست دادنِ تو… برای فهمیدنِ تو.»

من به چای نگاه کردم. بخارِ نازکش بالا رفت و در هوا پخش شد، مثل چیزی که می‌شود نامش را حقیقت گذاشت

«پس امروز… قرار نیست مثل همیشه از خودم فرار کنم؟»

این را آهسته گفتم؛ بیشتر برای خودم، نه برای مادر.

آفتاب روی گونه‌هایم گرم شد. خندیدم. کوتاه. نه از خوشیِ ساده از همان نوع خوشی که آدم وقتی دیر فهمیده، بیشتر قدرش را می‌داند

سمتِ ما صدای پا آمد.

ساموئل بود؛ نه با هیبتِ نگهبان‌های مراسم، نه با جدیتِ . فقط با حضورِ یک کسی که این بار نمی‌خواهد از جایی دور مراقب باشد می‌خواهد کنار ما باشد و مطمئن شود دنیا دوباره روی زخم‌هایمان نمی‌افتد.

چای را دید و کاسه را کمی جلوتر آورد، مثل کسی که می‌خواهد “راحت” را هم بخشی از درمان حساب کند.

بعد، نگاهش لحظه‌ای روی من ماند. در آن نگاه، چیزی شبیه اطمینان بود. انگار می‌گفت: «این بار درستش می‌کنیم.»

و درست بعد از ساموئل، صدای دیگری هم آمد—آرام و دقیق.

لئوالویر‌الیزا روی چهارچوبِ سایه نشست، مثل اینکه جای خودش را روی همین خوشی‌های کوتاه پیدا کرده باشد

به مادر که نگاه کردم، دیدم مادر لبخندِ ریز دارد. لبخندی که فقط برای آرام کردنِ من نبود؛ برای آزاد کردنِ لئو هم بود. انگار مادر می‌خواست ثابت کند این باغ، فقط پناه نیست می‌تواند آغاز هم باشد

لئو دستش را به سمت میوه‌ها برد. انتخاب کرد، خورد، و بعد رو به من می گوید:«شنیده‌ام فردا هم آموزش دارند. مثل اینکه قرار نیست فقط زنده بمانیم… قراره یاد بگیریم زندگی چطور دوام می‌آورد.»

من یک جرعه چای خوردم و بی‌اختیار گفتم:«مادر، این چای چرا مزه‌اش این‌قدر “قانونِ آسمانی” می‌ده؟ یعنی قرار بود من بعدِ دستور زئوس، از لحاظ روحی هم چای بخورم؟»

مادر ابرویش را بالا برد؛ نگاهش گفت: دقیقاً

ساموئل مثل همیشه خیلی جدی بود، اما این‌بار جدیتش شبیه سپر نبود شبیه کسی بود که می‌خواهد مطمئن شود کسی توی باغ غش نمی‌کند.

روبه ساموئل میگویم: «ساموئل… تو اگر اجازه بدی، من فکر می‌کنم مأموریت جدیدت اینه که روزی چند بار به ما ثابت کنی هنوز آدم‌ها “می‌تونن نجات پیدا کنن”.

ساموئل با لبخند خیلی ریز جواب داد:

«من ثابت می‌کنم، نه اینکه تضمین بفروشم.»

من با خودم گفتم: پس تو هم از قانون‌های آسمانی متنفر نیستی، فقط فروشنده نیستی.

بعد رو کردم به لئو که کنار ما میوه می‌خورد، طوری که انگار میوه‌ها دشمن‌های قدیمی‌اش بودند و باید یکی یکی تحویل می‌گرفتشان.

روبه لئو می‌گویم:«لئو، تو چرا این میوه رو می‌خوری انگار بهش بدهکاری داری؟ بیا… برای تغییر، امشب فقط “لذت” ببر. قرار نیست هر چیزی رو با جنگ تحویل بگیری.»

لئومکث کرد، بعد می گوید:«من لذت می‌برم. فقط لذتِ من شکلِ خاص خودش رو داره.»

من خندیدم. کوتاه، اما واقعی‌تر از قبل.

همین‌که داشتم می‌خندیدم، دوباره آن تاریکیِ آزاردهنده مثل همیشه از تهِ نگاه، دم درِ درونم سرک کشید.

مادر دستش را روی مچم گذاشت؛ نه محکم، نه بستنِ راه فقط یادآوری اینکه من تنها نیستم.

میگویم(برای اینکه فضا دوباره نفس بکشد):

«مادر… تو همیشه می‌گی زئوس دستور داده. اما من هنوز نفهمیدم اون “زئوس” واقعاً چطور تصمیم می‌گیره. یعنی کاغذ می‌نویسه؟ با رعد امضا می‌کنه؟ یا با چنگالِ آسمان، روی سنگ‌ها مهر می‌زنه؟»

مادر آرام می گوید:«زئوس معمولاً با صدای خودش مهر می‌زند. تو هم معمولاً با حرف‌هایت دنبال دردسر می‌گردی.»

من با همان لبخند تلخِ کوچک می گویم:«پس ما هر دو داریم وظیفه‌مون رو انجام می‌دیم.»

ساموئل ناگهان می گوید:«اگر امروز وظیفه‌ات خوردن است، انجام بده.»

نگاهش کردم و میگویم: «پس فردا وظیفه‌م برای تمرینِ قدرت هم می‌شه “خوردنِ دستورهای الهه‌ها”؟ یعنی از این به بعد باید صبح‌ها چای بخورم، بعد هم تمرین قربانی…؟ نه!»

لئو با قاطعیتِ بی‌دردسرِ خودش پرید وسط:

«نه. این‌بار تمرین مهار است. قربانی… کنار گذاشته می‌شود. چون تو قربانیِ داستان نیستی.»

من آهسته میگویم:

«اینو کی به من می‌گه؟ چون من تا حالا فقط داستان دیدم.»

بعد انگار برای اینکه فضای باغ بیش از این “سنگینِ حقیقت” نشود، من از جایش بلند شدم نه برای دعوا، فقط برای یک شوخی دیگر.میگویم:««باشه. من قول می‌دم این هفته مثل آدمِ معمولی رفتار کنم.»

#Part_50

مادر با کنایه خیلی نرم پرسید:«آدمِ معمولی یعنی چی؟»

من رو به باغ کردم، انگار جواب را از گل‌ها می‌گیرم می گویم:«یعنی… لبخند می‌زنم، چای می‌خورم، میوه انتخاب می‌کنم، و اگر دیدم تاریکی می‌خواد بیا‌ِه توی مغزم، بهش می‌گم: “عزیزم، الان وقت آموزش نیست. بعداً بیا.”»

لئوخندید. ساموئل هم لبش را تکان داد؛ نیمه‌خنده.

حتی مادرآن آدمِ جدیِ همیشه چشم‌هایش برق زد.

لئوخندید میگوید:

«تو حتی برای تلخیِ چای هم دنبال توطئه می‌گردی.»

من با همان اخمِ ساختگی (که همیشه نصفش واقعیه) میگویم:

«توطئه؟ نه. من فقط… استعدادِ تشخیصِ سخت‌گیری دارم.»

مادر نگاهش را از من برداشت و به آسمان خیره شد؛ انگار داشت قبل از افتادن هر اتفاقی، پیش‌نویسش را می‌خوند.

صدای بارون بود که از آسمان شروع شد، اما نه بارونِ معمولی. بارونِ ریز و خشمگین، دقیقاً روی میز ما، روی کاسه‌های چای و میوه‌هاطوری که انگار هدفش این بود که همه چیز “به موقع” خیس شود

من بی‌اختیار دستم را جلو آوردم، اما دیر شده بود.

چای از لبه‌ی کاسه چکه کرد و قطره‌ها روی انگشت‌های من نشست.

لئو با صدای بلند میگوید

«نه! این تمرینِ الهه‌هاست؟ آب‌درمانیِ اجباری؟!»

چشم‌هایم برق زد و مستقیم به آسمان اشاره کردم—طوری که انگار زئوس در حال تماشای ماست و باید سریع جواب بگیرد.

گفتم:«دیدید؟ گفتم. حتماً کارِ زئوس بوده.»

لئوالویر‌الیزا با خنده گفت:

«کارِ زئوس؟ چون چای خیس شد؟»

من با جدیت ادامه دادم:

«نه. چون بارون دقیقاً همون جا می‌خواد بیاد که من باید درباره‌ی آموزشِ مهار حرف بزنم.

زئوس وقتی حوصله‌اش سر میره، دستورِ “آبِ نمایشی” می‌ده.»

ساموئل عین دیالوگِ یک داورِ بی‌رحم، میگوید:

«دلایلِ منطقی‌ات همیشه… عجیب است.»

ساموئل از جایش بلند شد و خیلی سریع یک پارچه جلوی ما انداخت؛ با جدیتِ یک نفر که انگار اگر یک قطره بیشتر برسد، جنگ شروع می‌شود.

مادر زیر لب می گوید:«یا یک الهه… می‌خواهد تو را از جدی‌گرفتنِ خودت جدا کند.»

من ناگهان مکث کردم.

یک قطره دیگر از برگ‌های بالای سر روی کتفم چکید.

و من بدون اینکه بتوانم جلوی خودم را بگیرم با صدای بلند خندیدم.میگویم: «مادر… شما می‌گی الهه‌ها می‌خوان من “از جدی‌گرفتنِ خودم” جدا شم؟پس این بارون، کلاسِ مهارِ من بوده. فقط مدرسش زئوسه چون وقت‌شناس نیست.»

لئوبلندتر خندید و میگوید:

«پس فردا هم احتمالاً آسمان می‌پرسه: “سولان آماده‌ است؟” بعد می‌ریزه روش…»

وقتی بارونِ بی‌موقع زئوس (یا هرکه بود) شروع شد، مادر فوراً می گوید:

«سولان، . بیا برویم داخل. این‌جا دیگر حوصله‌ی آب‌بازی با الهه‌ها را نداریم.»

ان روزحس عجیبی داشت ازته دل خنده، و اینکه کنار خوانواده ام بودم کسی را نمیدیدم که مرا سرزنش کند

من فهمیدم:

گاهی خانواده یعنی همین.

نه اینکه همه چیز حل شود؛ اینکه تو اجازه پیدا کنی انسان باشی، حتی وقتی دوگانه‌ای.

#Part_51

"قصر پردایس انجلس"

شب در قصر تاریک و ساکت بود. در حالی که سولان به آرامی به اتاقش می‌رفت، صدای قدم‌هایش بر روی سنگ‌های سرد زمین طنین انداز می‌شد. نور شمع‌ها سایه‌های غمگینی را در اطراف دیوارها می‌رقصاند و او را به فکر فرو برد.

سولان روی تختش نشست و به تاریکی اطرافش خیره شد. دلش پر از ناامیدی و دل‌نگرانی بود. «چرا از من دوری می‌کنی؟» این سوال مانند زنجیری در ذهنش می‌چرخید. یادش آمد که چگونه روزها در کنار هم می‌خندیدند و شب‌ها با هم رازهایی را در دل هم فاش می‌کردند، اما حالا هر لحظه او را به سمت تنهایی بیشتر سوق می‌داد.

کیفر، دوستی که فدای هر قید و بندی می‌شد، حالا به نظر می‌رسید که فاصله‌اش با سولان هر روز بیشتر می‌شود. «آیا من چیزی گفتم که دلش را شکسته؟» این اما نه یک سوال ساده، که یک بحران درونی برای سولان شده بود.

نگاهش به پنجره افتاد؛ آسمان پر از ستاره‌های درخشان بود، اما او جز تاریکی را نمی‌دید. به این فکر می‌کرد که آیا کیفر هم همانند او به او فکر می‌کند؟ آیا احساس غم و دلتنگی می‌کند یا که او فقط در دنیای خود غرق شده است؟

سولان در حسرت لحظات شیرینی که با هم داشتند، ادعای قوی‌تری از قربانی شدن در قلبش زنده می‌کرد. با دلی پر از پرسش، به آینه‌ای که در گوشه اتاقش بود خیره شد و ناگهان صدایی در دلش به او گفت: «شاید وقتش است که به او نشان دهم که با وجود همه چیز، هنوز هم برایم مهم است.»

نفس عمیق کشید و تصمیمش را گرفت. امشب، باید با کیفر روبرو می‌شد. باید می‌فهمید که فاصله‌ها تنها برای جدایی نیست، بلکه گاهی برای نزدیک‌تر شدن به یکدیگر نیاز به شجاعت است.

آسمان تاریک قصر اگر چه بی‌رحم به نظر می‌رسید، اما سولان امیدی تازه در دل داشت. او آماده بود تا در این شب تار، سرنوشتش را تغییر دهد.

Part_52

"کیفر ارس"

در گوشه‌ای از باغ قصر ایستاده بودم و به تاریکی شب خیره شده بودم دلم برای سولان، آن دختر با قلبی بزرگ و نازک، تنگ شده بود. احساس می‌کردم که بخشی از وجودم گم شده، بخشی که هر روز بیشتر از آن احساس کمبود می‌کردم اما محدودیت‌هایی که ساموئل برایش تعیین کرده است من را در بند کرده است آن قید و بندها همچون زنجیر در دستانم سنگینی می‌کنند.

بودند. به گل‌های پژمرده‌ای افتاد که در زیر نور کم‌سوی ماه در حال زوال بودند.

«چرا نمی‌توانم به او نزدیک شوم؟»

این سوال بارها در ذهنم طنین انداز شده بود. حتی متوجه شده‌امکه فاصله‌ام با سولان بیشتر از آن چیزی است که می‌خواهم

در این لحظه، لوسفیر، برادرم ، با قدم‌های خودخواهانه‌اش به من نزدیک شد و با نگاهی شیطنت‌آمیز می گوید: «دخترکی که دیوانه‌اش بودی، تو را رها کرده است. چه تلخی.»

نگاهی خشمگین می اندازم و میگویم: «برو گمشو. این وقت شب زمان شوخی‌های تو نیست.»

لوسفیر بی‌توجه به خشم‌ من، روی صورتش لبخند زد و ادامه داد: «تو باید بفهمی که وقتی یک پسر نتواند دختری را حفظ کند، نتیجه‌اش همین است. سولان بر اساس احساسات خود عمل کرد و تو در بند محدودیت‌هایت بودی. در حالی که من، می‌توانم به راحتي به دستش بیاورم.»

در دلم آتشی شعله‌ور شد.

میگویم: «این طور نیست. او مهم‌تر از هر چیز دیگری در زندگی‌ام است.»

لوسفیر به خود مطمئن در برابرم ایستاده بود. میگوید:«خودت را گول نزن. تو فکر می‌کنی که در این دورانی که به خاطر قیود ساموئل در عذاب هستی، می‌توانی او را نگه‌داری؟ او دختریست آزاد و تو به او اجازه نمی‌دهی آزادانه به قلبت نزدیک شود.»

در دلم احساس ناامیدی یخ بسته‌ است . میگویم: «اما من نمی‌توانم قوانین را بشکنم. ساموئل…»

لوسفیر با تمسخر حرف من را قطع کرد

: «ساموئل چه؟ تو باید خودت را رها کنی. گاهی برای به دست آوردن، باید از قوانین دست کشید. سولان هم اگر خودش را آزاد می‌دید، هرگز تو را رها نمی‌کرد. او به جذابیت‌های دیگر نیز توجه دارد.»

لبخندی تلخ بر لب می آورم. میدانستم که برادرم درست می‌گوید، اما می‌ترسیدم که با رها کردن محدودیت‌ها، از سطح دوستی‌ام با سولان به چیزی فراتر برود و در عین حال در سایه برادرش قرار بگیرم

فکر به سولان، به تصویر چهره‌اش در ذهنم رونق می‌بخشید: لبخندش، صدای لطیفش، و آن جذابیت خاصی که در چشمانش نهفته بود. میگویم: «من تسلیم نخواهم شد. باید راهی پیدا کنم تا به او نزدیک شوم، حتی اگر ساموئل خوشش نیاید.»

اما آیا این به‌معنای شکست نبود؟ من با دل تنگ و مغشوشی که داشتم، تنها یک چیز را می‌دانستم؛ هرگز نمی‌توانم سولان را فراموش کنم.

#Part_53

صبح روز بعد، قصر پردایس انجلس نور خورشید را به آغوش می‌کشید و بوی طراوت صبحگاهی در فضا پیچیده بود. ساموئل بر روی صندلی‌اش در باغ نشسته بود و با نگاهی عمیق به گل‌های رنگارنگ اطرافش خیره شده بود. او به فکر قدرت سولان و آینده او بود. اینجا، در این باغ بزرگ که تاریخ و آینده در آن تنیده شده بود، نیرویی خاص در حال ظهور بود.

هنوز چند دقیقه‌ای از آن صبح نگذشته بود که هانیل، الهه خندان و پرانرژی با موهای آبی مانند آسمان و لباسی سفید که همانند نور خورشید درخشان بود، وارد باغ شد. او با نگاهی شاداب و روحیه‌ای مثبت، به سمت ساموئل رفت و گفت: «سلام! منتظر سولان هستید؟»

ساموئل با لبخندی از او استقبال کرد و گفت: «بله، فقط منتظر او هستم. امیدوارم که او برای یادگیری آماده باشد.»

چند لحظه بعد، سولان با قدم‌های تردیدآمیزش از دور ظاهر شد. زمانی که به باغ رسید و نگاهش به هانیل افتاد، حیرت‌زده ماند. هانیل با قدرتی خالص و پر از عشق به او نگاه کرد. «خوشحالم که تو را می‌بینم، سولان!»

سولان کمی فشرده و خجالت زده به نظر می‌رسید، اما شجاعتش را جمع کرد و به هانیل نزدیک شد. «سلام. من آماده‌ام. چه چیزی را باید یاد بگیرم؟»

هانیل با خوشرویی پاسخ داد: «امروز روزی است که باید به سلامت خود اهمیت بدهی. قدرت واقعی تو در شناخت و مراقبت از خودت نهفته است. همراه من، بیاموز که چگونه باید روح و جسم خود را تقویت کنی.»

سولان به‌دنبال هانیل حرکت کرد و در آن روز، هرچیزی که این الهه زیبا به او آموخت، در دلش حک می‌شد. هانیل با توضیحاتی جامع، او را با تمرینات و تکنیک‌هایی آشنا کرد که به او کمک می‌کرد تا انرژی خود را کنترل کند و احساساتش را به سوی مثبت هدایت کند.

«سولان، مهم است که به خودت احترام بگذاری و احساسات خود را بشناسی. اگر می‌خواهی قدرت تو افزایش یابد، باید ابتدا خودت را بشناسی و به سلامت خود اهمیت بدهی. این خودخواهی نیست، بلکه یک انتخاب ضروری است.»

سولان با دقت به او گوش می‌داد و سعی می‌کرد هر نکته‌ای را در ذهنش حفظ کند. هانیل به او آموخت که چگونه می‌تواند با تمرین‌های تنفسی، ذهنش را آرام کند و انرژی منفی را دور کند. همچنین، از او خواست تا به جای افکار منفی درباره خود، به نقاط قوتش توجه کند و این نقاط را تقویت کند.

سولان تنفس عمیق انجام داد و احساس آرامش بیشتری کرد. او کم‌کم احساس می‌کرد که قدرتی در درونش در حال بیداری است.

روز با یادگیری و تقویت روحیه سولان سپری شد و او بیشتر به خود باوری رسید؛ آموخته‌های هانیل مانند گنجینه‌ای در قلبش ماند.

در پایان روز، با لبخند به هانیل نگاه کرد و گفت: «متشکرم. امروز برای من خیلی مهم بود. احساس می‌کنم آماده‌ترین برای شناخت قدرت‌هایم هستم.»

هانیل سرش را به علامت تأیید تکان داد و گفت: «یادت باشد، سولان، قدرت همیشه در توست. فقط به خودت باور داشته باش و سلامت خود را در اولویت قرار ده. با این کار، می‌توانی هر چیزی را به دست آوری.»

سولان با آتش درونش و اعتقاد به خود، در آن باغ خوش‌بو و پر از زندگی به فکر آینده و ظرفیت‌های پنهانش بود.

#Part_54

شب بود و نور ملایم چراغ‌ها در قصر پردایس انجلس نقش و نگارهای شگفت‌انگیزی را بر دیوارها انداخته بود. سولان در کنار مادرش و ساموئل نشسته بود و به آرامی صحبت می‌کردند. مادرش با نگاهی نگرانی به او گفت: «چطور روزت گذشت، دخترم؟»

سولان لبخندی به لب آورد، اما خستگی در چهره‌اش نمایان بود. «خوب بود، مادر. امروز خیلی چیزها یاد گرفتم، اما حقیقت این است که خسته‌ام. می‌خواهم به اتاقم بروم.»

ساموئل با نگاهی تیزبین به او گفت: «نگران نباش، سولان. تو سریعاً در حال رشد هستی. مراقب خودت باش.»

اما در ذهن سولان افکار دیگری می‌گذشت. از زمانی که با هانیل ملاقات کرده بود، حس عجیبی در دلش وجود داشت. احساسی که نمی‌توانست به راحتی توضیح دهد. بعد از کمی مکث، اجازه گرفت و به اتاقش رفت.

در اتاق، در تاریکی، به پنجره خیره شد و به آسمان پرستاره نگاه کرد. در ذهنش تصویر کیفر نقش بسته بود. به یاد حرف‌های لوسفیر و احساس عمیقی که نسبت به کیفر داشت، غرق در فکر شد. «چرا اینقدر به او فکر می‌کنم؟» در همان لحظه، قلبش به شدت تپید. «آیا این احساس عشق است؟»

فردای آن روز هنوز به خواب و خیال شب قبل می‌نگریست که ناگهان حس کرد باید کیفر را ببیند. نه تنها به دلیل تکلیفی که بر دوش داشت، بلکه بخاطر احساسی که در وجودش جوانه زده بود. وقتی به فکرش فرو می‌رفت، ناگهان دری را باز کرد و به باغ سرسبز قصر رفت.

حالا در آستانه روشنایی، الهه دیگری به نام اسرانجائیل، فرشته عشق و روابط، به پیشواز او آمد. دختری زیبا و خوش‌رو با چشمان درخشان و لبخندی دلنشین. در کنار او، رگویل، مردی با لباس آبی و ظاهری شیک ایستاده بود. او لیدر فرشتگان و متخصص در ایجاد بهبود روابط بود.

اسرانجائیل با صدایی ملایم و دلنشین گفت: «سلام، سولان! من اینجا هستم که بتوانی عشق و ارتباطات را به خوبی درک کنی. امروز روزی مهم است. می‌خواهیم به تو کمک کنیم تا روابطت را بهبود بخشی و احساساتت را به درستی بشناسی.»

سولان با چشمانش شادی و امید را می‌دید.

رگویل خود را پیش کشید و گفت: «عشق و روابط به نوعی با قدرت درونی تو نیز گره خورده است. اگر احساس می‌کنی که نسبت به او علاقه داری، پس باید از این احساس پیروی کنی. هر رابطه‌ای که تشکیل می‌دهی، نتیجه آن بر دوام احساساتت تأثیرگذار است.»

با کلام آنها، سولان احساس قدرت بیشتری می‌کرد. او خود را آماده کرد تا برای دیدار با کیفر به سمت او برود و با اعتمادی تازه، احساساتش را با او به اشتراک بگذارد. «این روز می‌تواند آغاز یک داستان زیبا باشد. باید به سمت کیفر بروم.»

#Part_55

روز طوری گذشت که سولان در کنار اسرانجائیل و رگویل، احساساتی شگرف درونش را کشف کرد، اما در بیان آنها به کسی جز خود نمی‌توانست. او فقط در ذهنش با افکار و احساساتش مبارزه می‌کرد و هرچقدر هم که می‌کوشید، نمی‌توانست به افراد دیگر درباره کیفر و احساسی که نسبت به او داشت، صحبت کند.

بعد از روزی پر از ماجراهای تازه و یادگیری‌های عمیق، او باز هم به اتاقش برگشت. در آنجا خاموش و آرام، شروع به فکر کردن کرد. تمام روز در کنار الهه‌ها گذشت و آن دو با آموختن روش‌های جدید برای بهبود روابط و عاشق شدن، تنها به او مشاوره می‌دادند.

به دیوار اتاقش نگاه کرد و به یاد کلمات الهه‌ها افتاد، اما قلبش را با افکار کیفر پر کرده بود. «چرا نمی‌توانم احساساتم را بیان کنم؟» بی‌تاب در اتاق قدم می‌زد و به کیفر فکر می‌کرد. چشمانش به یاد لحظات خاصشان ولع کرده بود و قلبش به شدت می‌تپید.

سولان به پنجره نزدیک شد و به آسمان نگاه کرد. دلتنگی در وجودش زنده شد و به یاد می‌آورد که کیفر چقدر او را تحت تأثیر قرار داده است. او به یاد تمام لحظاتی می‌افتاد که با هم بودند و آن احساسات عمیق، همچون یک شعله زیبا در قلبش می‌سوخت. «چرا نمی‌توانم به او بگویم که چه احساسی دارم؟ چه چیزی مانع من است؟»

سولان سرش را به عقب خم کرد و به سقف اتاق خیره شد. «اینکه اجزای وجودم را به کیفر نشان دهم، دشوار است. اما آیا واقعاً می‌توانم این احساسات را پنهان کنم؟»

آواز الهه‌ها هنوز در گوشش می‌پیچید. «برای بیان احساساتت باید شجاعت داشته باشی. عشق حقیقی به دلایل مختلف پیش می‌آید و ممکن است غیرمنتظره باشد.»

او در همین فکرها بود که تصمیم گرفت کمی دیگر وقت بگذارد تا در آرامش آن را در ذهنش شکل بدهد. او نمی‌توانست احساساتش را بی‌وزن کند اما قدرتش را در درک آن‌ها به دست آورد. او به تدریج احساس می‌کرد که باید در قلبش قرار گیرد و تصمیمات مهم‌تری بگیرد.

سولان به خود وعده داد که به دلش گوش کند و روز بعد، ممکن است برای ملاقات با کیفر از فرسنگ‌ها دورتر برود؛ چون او می‌خواست با عشقش رو در رو شود و تمام احساساتی را که در دلش نشسته بودند، به اشتراک بگذارد. «هر چیزی که به دنبال آن هستم، باید از من به سمت کیفر برود.»

به پشتش تکیه داد و از پنجره بیرون نگریست. تصویر کیفر در ذهنش واضح‌تر از همیشه بود و یک حس عمیق به او می‌گفت که فردا، وقت آن است که تصمیم بگیرد. در چشم‌اندازش، زنگوله‌های قلبش برای دیدار با کیفر به صدا درآمدند و او آرامش را در این افکار پیدا کرد

و به خوابی ارام رفت

روز بعد، وقتی خورشید هنوز نایِ بالا آمدن نداشت، لوسفیر رسید. نامش برای من همیشه یادآورِ تاریکی بود؛ الهه‌ی خودخواهی، فرزندِ سرکشِ سپیده‌دم. وقتی واردِ قصرِ «پردایس انجلس» شد، سنگینیِ وجودش چنان بود که انگار دیوارهایِ مرمرینِ قصر زیرِ فشارِ حضورش ناله می‌کردند. ساموئل با احترامی که مرا آزار می‌داد به او خوش‌آمد گفت، اما من… من فقط می‌توانستم نگاهش کنم. جذاب بود، آری، اما جذابیتی که مثلِ یک سیاهچاله، نور را می‌بلعید.

او به سمتِ من آمد، بی‌آنکه حتی نیم‌نگاهی به ساموئل بیندازد. مستقیماً در چشمانم خیره شد؛ انگار داشت با کالبدم بازی می‌کرد. صدایش… آن صدایِ سرد و برنده در فضایِ باغ پیچید: «فرزندِ سپیده‌دم برای یاد دادنِ انتقام به تو آمده، سولان. اما من شک دارم تو اصلاً بدانی انتقام چیست، وقتی در هر رگت فقط ضعفِ یک بازنده جاریست.»

تلاش کردم آرام بمانم، اما او درست دست گذاشته بود رویِ زخم‌های قدیمی‌ام. لوسفیر چرخید و با تکبر در باغ قدم زد. هر جا که گام می‌گذاشت، گلبرگ‌هایِ سفیدِ قصر، سیاه و پژمرده می‌شدند. او شروع کرد به تمسخرِ تمامِ تلاش‌هایم، تمامِ سوگواری‌هایم برایِ کسانی که از دست داده بودم. هر کلمه‌اش مثلِ خنجری بود که در عمقِ وجودم می‌چرخید.

او بازگشت و به صورتم نزدیک شد. حس کردم نفس‌هایِ سردش رویِ پوستم می‌خزد. گفت: «تو فقط یک عروسکی که بندهایش پاره شده. اگر می‌خواهی انتقام بگیری، باید آن زشتیِ درونت را که مثلِ یک موشِ ترسو مخفی کرده‌ای، آزاد کنی.»

سوزشی را در اعماقِ سینه‌ام حس کردم. حس کردم چیزی، نه یک حسِ عادی، بلکه یک سیلابِ خروشان و سیاه، از بندهایِ روحم رها شد. ناگهان دستش را دورِ گلویم حس کردم، فشاری سرد که می‌خواست مرا خفه کند، اما هدفش این نبود؛ او داشت با آن فشار، آن نیرویِ لعنتیِ درونم را «بیرون» می‌کشید.

فریادی کشیدم که از اعماقِ گلویم نیامد، از اعماقِ روحم برخاست. زمین زیر پایم دهان باز کرد. شعله‌هایِ سیاه و بنفش، وحشیانه از پوستِ دست‌هایم بیرون زدند و باغ را در بر گرفتند. دیدم که چطور لوسفیر، آن الهه‌ی مغرور، برای اولین بار قدمی عقب رفت. چشمانش… دیگر آن برقِ تحقیر در آن‌ها نبود. او با بهت به دستانِ من نگاه می‌کرد، به آن سیاهیِ مطلقی که داشت خودش را هم تهدید می‌کرد. در چشمانش ترس را دیدم؛ هراسی از اینکه او، الهه‌ی خودخواهی، حالا با هیولایی روبه‌رو شده که حتی خودش هم نمی‌تواند کنترلش کند.»

#Part_56

همین که اولین شعله‌هایِ سیاه و بنفش، باغِ «پردایس انجلس» را در آغوش کشیدند، صدایِ پایِ مضطربی از ایوانِ قصر به گوش رسید. اول «ساموئل» بود، با چشمانی گرد شده از بهت، انگار داشت نمایشِ قدرتِ غیرمنتظره‌ای را می‌دید که هیچ‌کس انتظارش را نداشت. اما پشتِ سرِ او، «لئو»، مادرِ سولان، با رنگی پریده و دستانی که به سمتِ دهانش رفته بود، ظاهر شد. نگرانی در تمامِ وجودش موج می‌زد؛ نگرانی‌ای که فراتر از دیدنِ فورانِ انرژیِ عجیب بود. او می‌دانست این قدرت، «هدیه‌ای» نیست که خدایان به راحتی ببخشند.

لوسفیر، که هنوز از شوکِ اولیه بیرون نیامده بود، به سمتی عقب رفت. «ترس» برای اولین بار در چشمانِ الهه‌یِ تاریکی نقش بسته بود. او به سولان نگاه می‌کرد، نه با تحقیر، بلکه با حواسی جمع‌تر، انگار داشت موجودی را می‌دید که از کنترلِ خودش هم خارج است. «من شک دارم تو بتوانی آن را کنترل کنی، فرزندِ سپیده‌دم. این قدرت… این تاریکی… نه در خورِ توست، نه در خورِ این قصر.» صدایِ لوسفیر، دیگر آن سردیِ سابق را نداشت؛ آمیخته بود با نوعی احتیاط و شاید… ترس.

«مادر…» صدایِ لئو لرزان بود، اما قاطعیتِ عجیبی در آن حس می‌شد. «اینجا دیگر امن نیست. اگر خدایان بفهمند… اگر آن ها بفهمند که چه نیرویی در تو بیدار شده، سرنوشتت مانندِ «کیفر» خواهد بود. آن‌ها تحملِ چنین قدرتی را ندارند.»

لوسفیر، انگار منتظرِ همین حرف بود. نگاهی گذرا به لئو انداخت و دوباره به سولان خیره شد. «درست می‌گوید. این قصر، خانه‌یِ تو نیست. تو متعلق به جایی دیگر هستی.» لوسفیر به سمتِ سولان چرخید، اما این بار دیگر خبری از تحقیر نبود. «دره شیاطین، جایی که لیدرِ ما «کیفر» و یارانش زندگی می‌کنند، تنها جایی است که می‌توانی خودت را پنهان کنی… و شاید، راهِ کنترلِ این نیرویِ ویرانگر را بیاموزی

سولان، هنوز در میانِ شعله‌هایِ سیاه و بنفشِ دستانش، مات و مبهوت به اطراف نگاه می‌کرد. از یک سو، احساسِ وحشت از قدرتِ خودش، و از سوی دیگر، ترس از آینده‌ای نامعلوم. او به مادرش نگاه کرد، به ساموئل که هنوز در شوک بود. و بعد، نگاهش به لوسفیر افتاد؛ به کسی که حالا او را به سویِ دنیایی دیگر، دنیایی تاریک‌تر، دعوت می‌کرد.

«من… من کجا باید بروم؟» صدایش، زمزمه‌ای بود که در میانِ هیاهویِ قدرتِ درونی‌اش گم شد.

لوسفیر، دستی به سمتِ سولان دراز کرد. «جایی که «کِیفَر» تو را انتظار می‌کشد. جایی که «انتقام» معنایِ واقعی‌اش را پیدا می‌کند. بیا، فرزندِ سپیده‌دم. وقتِ آن رسیده که با تاریکیِ خودت روبرو شوی.»

با این حرف، زمینِ زیرِ پایِ سولان، انگار که خودِ «دره شیاطین» باشد، شروع به تغییر کرد. فضایِ باغِ «پردایس انجلس» در هم پیچید و تصویری از دره‌ای تاریک، با آسمانی مملو از غرشِ شیاطین، جایگزینِ آن شد. لوسفیر، لبخندی کم‌رنگ زد؛ لبخندی که بیشتر شبیه به رضایتی بود از اینکه «بازی» طبقِ نقشه، هرچند ناخواسته، پیش می‌رفت.

ترس، سرد و آشنا، در رگ‌هایم می‌دوید. زمینِ زیرِ پایم، دیگر نه باغِ «پردایس انجلس»، که نمایی وهم‌آلود از «دره شیاطین» بود. آسمانش، کبود و پر از غرش‌هایِ ناپیدا، انگار داشت بر سرم آوار می‌شد. لوسفیر، آن الهه‌یِ تاریکی، با لبخندی که دیگر از رضایت نبود، بلکه بیشتر شبیه به نوعی تسلطِ تلخ بود، گفت: «به خانه‌یِ جدید خوش آمدی، سولان. جایی که قدرتت، تو را از خودت پنهان نخواهد کرد.»

همین که قدم به این دنیایِ جدید گذاشتم، هوایِ سرد و فلزیِ آن به صورتم خورد. در میانِ سایه‌ها، چهره‌هایِ آشنایی پدیدار شدند. اول «کیفر»، با همان نگاهِ نافذ و عمیقش که انگار تمامِ رازهایِ جهان را در خود داشت. کنارش، یارانش ایستاده بودند: «ارن»، با دامنِ سبزی که انگار از برگ‌هایِ تازه بافته شده بود و هاله‌ای از آرامشِ جنگل او را در بر گرفته بود. «آرینا»، با موهایِ شرابیِ آتشینش که در هوایِ سردِ دره می‌درخشید و دستانی که آماده‌یِ رقصِ شعله بودند. «جک»، با لبخندی بازیگوش و نگاهی به باد که انگار هر لحظه آماده بود تا آن را به بازی بگیرد. «هنری»، الفِ یخی با موهایِ نقره‌ای که از او سرمایی دلنشین می‌تراوید و «مارتین»، جنگجویِ ماهری که ابهتِ استخوان‌بندی‌اش، از او یک تندیسِ واقعی ساخته بود. و در نهایت، «لوکاس»، آن مردِ قد کوتاه، با چشمانی که انگار هر گوشه از روحم را می‌خواندند.

لبخندی محو رویِ صورتِ کیفر نشست. «خوش آمدی، سولان. می‌دانستیم بالاخره راهت را به اینجا پیدا می‌کنی.» نگاهش به لوسفیر افتاد. «اینجا جایی است که قدرت، نه یک نفرین، بلکه یک تولدِ دوباره است. و تو… تو جرقه را در دلِ این تاریکی زدی.»

کیفر، مرا به کناری کشید، دور از چشمِ کنجکاوِ لوسفیر و یارانش. «می‌دانم که سردرگمی، سولان. و می‌دانم که از این قدرتِ تازه می‌ترسی. اما یادت باشد، این قدرت، از وجودِ توست. ما فقط… جرقه را زدیم.»

«چطور؟» صدایی که از گلویِ من بیرون می‌آمد، هنوز کمی می‌لرزید. «چرا این کار را کردید؟»

کیفر نگاهی عمیق به چشمانم دوخت. «چون دیدیم در تو، چیزی فراتر از یک قربانیِ شکست‌خورده وجود دارد. چیزی که حتی خودِ «پردایس انجلس» و خدایانش هم از آن می‌ترسند. قدرتی که می‌تواند تعادل را بر هم بزند.»

«اما… ساموئل؟ او مرا اینجا فرستاد؟»

«ساموئل…» کیفر لبخندی تلخ زد. «ساموئل سال‌هاست که با «دورویی» دست و پنجه نرم می‌کند. او به ظاهر خدمتگزارِ خدایان است، اما در باطن، به دنبالِ راهی برایِ حفظِ تو بود. این دوریِ اجباری، شاید تنها راهی بود که می‌توانست تو را از خشمِ خدایان در امان نگه دارد. او می‌دانست که اگر خدایان قدرتِ تو را کشف کنند

سرنوشتت مانندِ من خواهد بود… یا بدتر.»

«پس… این تمامِ این مدت…»

«آری.» کیفر سرش را به نشانه‌یِ تأیید تکان داد. «هر قدمی که برداشتی، هر رنجی که کشیدی، بخشی از این مسیر بود. ما فقط… به تو کمک کردیم تا مسیرت را پیدا کنی. نیرویِ درونِ تو، بیدار شده است، سولان. و حالا باید یاد بگیری چطور آن را کنترل کنی. اینجا، در دره شیاطین، جایِ مناسبی برایِ این یادگیری است.»

نگاهی به یارانِ کیفر انداختم. «ارن»، «آرینا»، «جک»، «هنری»، «مارتین» و «لوکاس». چقدر دلتنگشان شده بودم! حتی مارتین که کمتر صحبت می‌کرد، انگار با نگاهش برایم آرزویِ موفقیت می‌کرد. آن‌ها کسانی بودند که اولین جرقه را در وجودم زدند، و حالا اینجا بودند تا به من کمک کنند تا شعله‌ور شوم.

«پس… من اینجا می‌مانم؟»

کیفر شانه بالا انداخت. «تا زمانی که آماده شوی. تا زمانی که بفهمی چطور با این هیولایِ درونت دوست شوی، نه دشمنش. لوسفیر، شاید تو را به این دره آورده باشد، اما این راهِ توست که در نهایت، سرنوشتت را تعیین می‌کند.»

کنار گروه کیفر ایستاده بودم. چهره‌هایشان حالا دیگر برایم غریبه نبود. «ارن» با آرامشی که از جنگل می‌آمد، «آرینا» با شعله‌هایِ سرکش در نگاهش، «جک» با لبخندِ همیشگی‌اش، «هنری» با سرمایِ دلنشینش، «مارتین» با صلابتِ کوه، و «لوکاس» با آن چشمانی که انگار همه‌یِ رازهایِ من را می‌دانست. و البته، «کیفر». او که حالا دیگر فقط یک آشنا نبود، بلکه کسی بود که مرا از ورطه‌یِ نابودی بیرون کشیده بود.

کیفر، با لبخندی که این بار واقعی‌تر بود، اما هنوز رگه‌ای از غم در آن موج می‌زد، رو به من کرد. نگاهش، مستقیم به اعماقِ وجودم دوخته شده بود. انگار می‌خواست حرف‌هایی را بگوید که سال‌ها در سینه‌اش نگه داشته بود.

«سولان،» صدایش آرام بود، اما هر کلمه‌اش وزنی داشت. «می‌دانم که الان سردرگمی. می‌دانم که دنیایِ قبلی‌ات زیر و رو شده. اما می‌خواهم چیزی را برایت روشن کنم. چیزی که شاید کمتر کسی بداند.»

نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «وقتی لوسفیر، که برادرم بود، از درگاهِ خداوندانِ الهی رانده شد، همه فکر کردند که من هم مثل او هستم. فکر کردند که من هم از خدا دستور می‌گیرم و راهِ او را ادامه می‌دهم. در صورتی که اصلا اینطور نبود. من همیشه در خدمتِ خدایان بودم و راهِ نور را در پیش گرفته بودم. اما خدایانِ آن زمان، این را قبول نکردند و مرا هم از درگاهِ الهی راندند. مرا از نور و از آرزوهایم دور کردند.»

کمی مکث کرد، انگار خاطراتِ تلخی را مرور می‌کرد. «از هفت سالگی، تنها در این قصر، در این «دره شیاطین» بودم. هیچ‌کس نبود. فقط خودم و تاریکی. منتظر بودم… منتظر کسی بودم که شاید راهِ نجاتم باشد. تا اینکه چهارده سالم شد. هنری آمد. با او، کم‌کم یخ‌هایِ اطرافِ قلبم شروع به آب شدن کرد. یک سال بعد، ارن هم به ما پیوست. بعد از آن، راه رسیدن به این جمع، خیلی طول کشید. سال‌ها طول کشید تا این گروهِ کوچک، دورِ هم جمع شویم. این دره، سال‌ها بود که کسی به آن فرستاده نشده بود. بعد از اینکه به خوابِ ابدی رفتم…»

چشمانش برای لحظه‌ای برقی زد، برقی از خاطره‌ای دور. «تو کسی بودی که مرا از این خوابِ ابدی و نفرینِ الهه‌یِ انتقام نجات دادی. آن زمان، من دیگر کیفرِ سابق نبودم. من تبدیل شده بودم به موجودی که دیگر از تاریکی نمی‌ترسید، اما از درون تهی شده بود. تو، با نورِ وجودت، مرا از آن تاریکی بیرون کشیدی. از آن زمان، من قسم خوردم که از تو محافظت کنم. قسم خوردم که هیچ‌وقت تنهایت نگذارم.»

نگاهش دوباره به من دوخته شد. «پس… سولان. همیشه کنارم بمان. چون تو، نوری هستی که این دره را روشن کردی. تو، جرقه نیستی. تو خودِ آتشی هستی که تاریکی را می‌سوزاند.»

حرف‌هایش، مثلِ نسیمی خنک، اما پر از گرما، در وجودم پیچید. حالا دیگر فقط یک تازه‌واردِ سردرگم نبودم. من، جرعه‌ای از نوری بودم که کیفر را از تاریکی نجات داده بود. من، کسی بودم که اینجا، در «دره شیاطین»، خانه‌یِ جدیدم را پیدا کرده بودم

یک هفته بعد…

سحرِ اون روز، مثل همیشه بی‌صدا نیومده بود. هوا یه‌جور سنگینی داشت؛ نه ترسناک، بیشتر… آماده‌کننده. احساس می‌کردم پلکان‌های قصر نَکروهار، که حالا روبروم بودند، هر پله‌شون برای یه قدمِ تازه‌ی معنی‌دار ساخته شده. قصر از نزدیک خیلی واقعی‌تر بود؛ دیوارها نه فقط بلند، بلکه انگار هر بار نگاهت می‌کردند و می‌گفتند: «حواست هست؟» بوی سردِ سنگ‌های کهن با یه ته‌مایه‌ی عجیب از چوبِ تازه قاطی شده بود. حس می‌کردم اینجا هم زمان کامل از پا نیفتاده.

همون‌طور که وارد شدم، صدای آشنایی توی راهروی اصلی پیچید. صدای قدم‌ها. نه فقط قدم‌های من. گروه یکی‌یکی رسیدند. اول جک بود، با اون لبخندِ همیشگی که انگار یه رازِ کوچیک رو نگه داشته. بعد بقیه. جک بلافاصله نگاهش رو چرخوند سمت دیوارها و با صدای بلند گفت: «خب… من از این قصر خوشم نمیاد. چون خیلی زود حس می‌کنم قراره ازم امتحان بگیرن.» قبل از اینکه کسی فرصت کنه جوابی بده، دست‌هاش رو باز کرد و ادامه داد: «می‌دونین من توی امتحان‌ها بد نیستم—فقط مشکل اینه که همیشه معلم اشتباه برگه می‌ده! مثلاً… همین الان فکر کنم شماها معلم‌های اینجایین، و من تازه کلاس‌واردی‌ام.» خنده‌ی کوتاهی توی جمع پیچید، خنده‌ای که صدای ترسِ ناگفته‌ی خودمون بود. کیفر به جک نگاه کرد؛ نه تند، نه سرد—فقط با اون نگاهِ خاصی که می‌گه: «آره… ولی حواست هست.» جک هم انگار فهمیده باشه، ناگهان صدایش رو پایین آورد و گفت: «باشه باشه. من مزاحمِ فضای سنگین نمی‌شم… فقط یه سؤال: اینجا راهنمایی داره که گم نشیم یا باید خود قصر به ما مسیر نشون بده؟ چون اگه خود قصر مسئول مسیر باشه، من ترجیح می‌دم

نقشه‌م… از نوع زنده باشه.» همین شوخی‌های جک بود که سپرِ نرمی دورمون می‌ساخت، طوری که می‌تونستیم نفس بکشیم.

کم‌کم از هیاهوی جمع فاصله گرفتیم. قصر هنوز هم بیدار بود، ولی ما کم‌کم از سطحِ صدا اومدیم پایین؛ جایی که آدم واقعاً فکر می‌کنه. کیفر کنار یکی از پنجره‌های خالی ایستاد؛ پنجره‌ای که قابش بود اما شیشه‌اش انگار سال‌ها پیش رفته بود. گفت: «تو یه هفته پیش، وقتی رفتی… چیزی رو توی خودت نگه داشتی.» بهش نگاه کردم. «فکر نمی‌کردم از بیرون دیده بشه.» کیفر سری تکون داد. «تو چیزهایی رو پنهان می‌کنی، چون دوست داری همه چیز امن بمونه. حتی اگه برای امن موندن… خودت رو کمی سخت‌تر کنی.» حرفش مثل یه آینه بود؛ حقیقت تلخی که توی گلوی خودم گیر کرده بود. «من نمی‌خوام توی این قصر… اشتباه کنم.» گفتم. کیفر لحظه‌ای سکوت کرد. بعد آروم گفت: «اشتباه کردن ترس داره، ولی بدترش اینه که فکر کنی همه چیز فقط با نگه داشتنِ سکوت درست می‌شه.» چشم‌هام رو بالا آوردم و توی چشم‌هاش نگاه کردم. «پس چی درست می‌شه؟» کیفر نزدیک‌تر شد، اونقدر نه که تهدید باشه، بلکه اونقدر که حس کنم دیده می‌شم. «حرف زدن. کنار هم بودن. و… اینکه وقتی می‌ترسی، فقط با ترس زندگی نکنی.» یه ضربه‌ی عجیب توی قلبم خورد؛ یه حسِ قدیمی بیدار شد. «من اینجا تنها نمی‌خوام باشم.» صدای خودم رو شنیدم، ولی انگار از یه جای دیگه می‌اومد. «حتی اگه لازم باشه، حتی اگه قصر

بخواد من رو به سمتِ تصمیم‌های سخت هل بده…» نفسم رو جمع کردم. همه‌ی اون حس‌ها، همه‌ی اون تردیدها، همه‌ی اون امیدهای کوچیک، جمع شد توی یک جمله. همون جمله‌ای که از ترس شروع می‌شد و به نهایتِ خواستن می‌رسید: «کنارم بمان.» کیفر برای اولین بار، جدیتش شکست. نه با خنده—با یه نرمیِ واقعی توی چشماش. بعد گفت: «باشه. ولی یه شرط دارم…» با نگرانی پرسیدم: «چیه؟» کیفر جواب داد: «وقتی می‌گی کنارم بمون، خودت هم باید اجازه بدی کنار کسی که کنارت می‌ایسته، آروم بشی.» در همون لحظه، با وجود قصرِ نَکروهار، با وجود نمادهای سنگی و سکوتِ پنجره‌ی خالی، دل من آروم گرفت. از دور صدای جک اومد: «اوه! اینجا کسی داره صحنه‌ی عاشقانه اجرا می‌کنه یا ما باید کف بزنیم؟ چون من دستام آماده‌ان!» لبخندم روی صورتم موند؛ لبخندی که برای اولین بار، واقعی بود. خودِ قصر هم انگار برای یک ثانیه یادش رفت که باید سنگین باشه. و من… کنار کیفر، تصمیم گرفتم ترس رو نگه ندارم. قراره بیاد، باشه، ولی اجازه نمی‌دم فرمان دستش باشه.

هوایِ سرد و نمورِ زیرزمینِ قصر، انگار که در مشتِ نامرئی‌اش داشت من را می‌فشرد. نورِ کمی از مشعل‌هایِ دوردست به این دخمه‌ی سنگی می‌رسید و سایه‌هایِ بلند و رقصانی بر دیوارها می‌انداخت. جک، طبقِ معمول، سعی کرد با یه شوخیِ بی‌مزه، فضا رو عوض کنه، اما حتی صدایِ خودش هم در این سکوتِ سنگین، خفه و بی‌اثر به نظر می‌رسید. بقیه‌ی اعضایِ گروه، کیفر و لوکاس در جلوتر، با صورتی جدی و چشمانی که انگار در حالِ محاسبه‌ی چیزی بودند، به من خیره شده بودند.

«پس… این آزمونِ ماست؟» صدایِ خودم، کمی لرزان، در هوا پیچید.

کیفر سر تکان داد، نگاهش عمیق و آرام بود، اما چیزی در آن عمق، حسِ غریبی را منتقل می‌کرد. «بله، سولان. اینجا، جایی که از گذشته‌هایِ تلخِ ما هم چیزی باقی مونده، قراره بفهمیم تو چقدر آماده‌ای. آماده برایِ… هر چیزی که در پیشِ روست.»

لوکاس، با آن خونسردیِ همیشگی‌اش، دست به سینه ایستاده بود. «فقط یه سنجشه. ببینیم روحیه‌ی جنگندگی‌ات تا کجاست. خودت رو برایِ دفاع آماده کن.»

و بعد، اتفاق افتاد. ابتدا، موجی نامحسوس. انگار که هوا کمی سنگین‌تر شد. بعد، یه فشارِ خفیف، مثلِ وزیدنِ بادی درونی که سعی می‌کرد تعادلم را به هم بزند. اعضایِ گروه، بدونِ اینکه حرکتی فیزیکی کنند، شروع کردند به فرستادنِ چیزی. انرژی؟ اراده؟ چیزی که از وجودشان نشأت می‌گرفت و به سمتِ من روانه می‌شد.

اول، فقط کمی آزاردهنده بود. سعی کردم با نفس‌هایِ عمیق، آرامشم را حفظ کنم. انگشتانم که تازه با زحمت، آن شاخه‌هایِ نرم و لطیف را لمس کرده بودند، شروع کردند به لرزیدن. انگار که همین لمسِ ظریف هم در این فشار، در حالِ شکستن بود.

فشار بیشتر شد. این بار، قوی‌تر و متمرکزتر. انگار که چند نفر همزمان از جهاتِ مختلف، به سمتِ مرکزِ وجودم نیرو می‌فرستادند. و در همین لحظه بود که…

…تصویرِ صورتِ مایک زیزی، پدرم، در ذهنم جرقه زد. نگاهِ تحقیرآمیزش، پوزخندِ تمسخرآمیزش، وقتی من را از قبیله راند. «تو هیچ‌چیز نیستی! ضعیف! یه ننگ!» کلماتش مثلِ خنجرهایی سرد، درونم فرو رفتند. آن تحقیر، آن طرد شدن…

ناگهان، آن شاخه‌هایِ نرم که به تازگی حسِ لمس کردن را یافته بودند، دیگر کافی نبودند. آن آرامشِ اولیه، آن تلاش برایِ دفاعِ منطقی، همه و همه در آتشِ خشمِ فروخورده‌ام سوختند.

«نه!» فریادی از اعماقِ وجودم برخاست. قدرتی که تا آن لحظه مثلِ یه شعله‌ی کوچک بود، حالا به فورانِ یک آتشفشان تبدیل شد. انرژیِ درونی‌ام، نه برایِ دفاع، که برایِ پس زدن، برایِ نابودی، شعله‌ور گشت. آن شاخه‌هایِ تازه را، با تمامِ قدرتی که از اعماقِ روحم بیرون کشیدم، به آتش کشیدم.

آتشی سوزان و خیره‌کننده، که با رنگِ ارغوانیِ غریبی می‌درخشید، از انگشتانم زبانه کشید و در هوا پخش شد. گرمایِ شدیدی که نه تنها فضا، بلکه تمامِ وجودم را فرا گرفت. دودِ کمی بلند شد و بویِ تندِ چیزی شبیه به گوگرد، در زیرزمین پیچید.

صدایِ فریادم، فریادِ خشم و درد، آنقدر بلند بود که سکوتِ اعضایِ گروه را شکست. همه، از کیفر با آن نگاهِ همیشه آرامش گرفته تا لوکاسِ خونسرد، مات و مبهوت، با چشمانی گشاد شده و دهانی نیمه‌باز، به من خیره مانده بودند. دیگر نه آزمونی در کار بود، و نه سنجشی. فقط انفجارِ یک روحِ رنج‌دیده، که از قفسِ تحقیر، آزاد شده بود.

سکوتِ سنگینِ زیرزمین، شکسته شد، اما نه با کلماتی که انتظارش را داشتم.

اولین کسی که از آن حالتِ خیرگی خارج شد، ارن گل بود. نگاهش هنوز متعجب بود، اما ترسِ محض جایِ خودش را به کنجکاویِ عمیق‌تری داده بود. آرام و شمرده، قدمی به سمتم برداشت. «سولان… حالت خوبه؟» صدایش آرام بود، اما دستش را به نشانه‌یِ کمک، به سمتم دراز کرد. انگار که می‌خواست مطمئن شود که هنوز خودم هستم، نه آن انفجارِ خشم.

بلافاصله بعد، ارینا، با چشمانی که هنوز کمی اشک در آن‌ها جمع بود، اما حالا شجاعتی نو در آن‌ها دیده می‌شد، به سمتم آمد. «آره، سولان… ما اینجاییم. اگه چیزی لازم داری…» او هم دستی دراز کرد، اما نه برایِ لمس، بیشتر برایِ اعلامِ حضور و حمایت. این حرکتِ کوچکِ آن‌ها، مثلِ نسیمی بود که داشت گرد و غبارِ خشم را از رویِ قلبم کنار می‌زد. حس کردم که دیگر آنقدر تنها نیستم.

اما در همین حال، لوکاس، که تا آن لحظه ساکت بود، با قیافه‌ای که انگار تازه چیزی را فهمیده بود، رو به کیفر کرد. صدایش کمی آهسته بود، اما آنقدر بغل‌مان پر بود که به گوشِ همه رسید. «کیفر… این دیگه خیلی فراتر از چیزی بود که انتظار داشتم. کنترلش کن. شاید بهتر باشه…» حرفش را کامل نکرد، اما منظورش مشخص بود: باید این موقعیت را مدیریت کرد.

کیفر، که تا آن لحظه با نگاهی عمیق و شاید کمی ارزیابانه به من خیره بود، حالا نگاهش را به سمتِ لوکاس چرخاند. اما در همان لحظه، اتفاقِ عجیبی افتاد. نگاهش برایِ کسری از ثانیه، تغییر کرد. آن آرامشِ همیشگی‌اش، جایِ خودش را به برقی تیز و نافذ داد. حالتی مغرورانه و کمی سرد، که در چشم‌هایش نمایان شد. صورتش، انگار که برایِ لحظه‌ای، هیچ شباهتی به کیفرِ همیشه نداشت. شبیه به… شبیه به لوسیفر، برادرش، شد. همان نگاهِ از بالا به پایین، همان اعتماد به نفسی که مرزِ بینِ هوش و غرور را در هم می‌شکست.

این تغییرِ ناگهانی، مثلِ چکشی بود که بر سرم فرود آمد. تمامِ آرامشی که از حرکاتِ ارن گل و ارینا گرفته بودم، در یک لحظه از بین رفت. ترسی سرد، وجودم را فرا گرفت. انگار که ناگهان، با بخشی از وجودِ کیفر روبرو شده بودم که همیشه پنهان بود، بخشی که بویِ قدرتِ محض و شاید خطر می‌داد. آن غرورِ لحظه‌ای، آن شباهتِ ناخواسته به لوسیفر، باعث شد که حس کنم چیزی درست نیست. چیزی عمیقاً اشتباه است.

کیفر، انگار که متوجهِ ترسِ من شده باشد، لبخندِ محوی زد. لبخندی که بیشتر شبیه به یک اشاره بود تا خوشحالی. «نگران نباش، سولان.» صدایش دوباره آرام و متین شد، اما آن برقِ عجیب در چشمانش، هنوز باقی بود. «فقط… کمی هیجان‌زده شدی. همین.»

اما من، خوب می‌دانستم که این فقط هیجان نبود. چیزی در کیفر تغییر کرده بود. چیزی در آن نگاهِ مغرورانه، در آن شباهتِ ناگهانی، مرا به شدت نگران کرده بود. لوکاس که این را فهمیده بود، دیگر چیزی نگفت، فقط با نگاهی جدی، به کیفر خیره شد. و بعد، بدونِ هیچ حرفی، به سمتِ دهانه‌یِ زیرزمین حرکت کرد. انگار که می‌خواست برایِ مدتی از این فضایِ سنگین و پرتنش دور شود.

با رفتنِ لوکاس، فضا سنگین‌تر هم شد. کیفر، هنوز با لبخندِ مرموزش، به من نگاه می‌کرد. ارن گل و ارینا، با نگرانی، بینِ من و کیفر در رفت و آمد بودند. و من، غرق در افکارم، سعی می‌کردم بفهمم پشتِ آن نگاهِ مغرورانه، چه چیزی پنهان است. این قدرتِ من، آیا قرار بود فقط باعثِ ترسِ بقیه شود، یا… چیزِ دیگری را هم در کیفر بیدار کرده بود؟

#Part_62

اون شب، وقتی قدرتم مثلِ یه سیلِ بنفش فوران کرد و همه چیز رو در تاریکی فرو برد، حس کردم وجودم از هم گسسته شد. آخرین چیزی که یادم میاد، صورتِ نگرانِ ارن‌گل و اریناست که به سمتم اومدن. بعد، تاریکی.

وقتی چشم باز کردم، نورِ ملایمی از پنجره‌یِ اتاقِ خودم به داخل می‌تابید. صدایِ نفس‌هایِ آرامِ ارن‌گل و ارینا رو می‌شنیدم که کنارم نشسته بودن. هنوز گیج بودم، اما سنگینیِ اتفاقِ دیشب مثلِ یه پتویِ خفه‌کننده روم بود. «حالت بهتره، سولان؟» صدایِ ارینا مثلِ لالایی بود. ارن‌گل سر تکان داد: «ما نگران شدیم. اون اتفاق…» چیزی نگفتم. فقط سرم را رویِ بالش گذاشتم. آن قدرت، آن فوران… هنوز هم حسش می‌کردم، مثلِ آتشی زیرِ پوستم.

روز بعد، با کمکِ ارینا، لباس‌هایم را عوض کردم. موهایِ بلندم را که حالا دیگر بخشی از وجودم بود، به آرامی شانه‌ زد و بست. حسی غریب داشتم؛ انگار که هم خودم بودم و هم غریبه. کیفر را ندیدم. حتی لوکاس را هم. فقط ارن‌گل و ارینا بودند که سعی می‌کردند همه چیز را عادی جلوه دهند. «باید کمی هوایی بخوریم، سولان. این‌طوری بهتر می‌شی.» ارن‌گل گفت و لبخندِ مهربانی زد. با هم از قصر خارج شدیم. از میانِ باغی گذشتیم که عطرِ گل‌ها در هوا پیچیده بود. به سمتِ رودی رفتیم که آرام از لابه‌لایِ درختانِ کهنسال می‌گذشت. آب، شفاف و خنک بود. پاهایمان را تویِ آب زدیم. حسِ خنکیِ آب رویِ پوستم، آرامش‌بخش بود. به مسیرِ جاریِ آب خیره شده بودم، سعی می‌کردم به آن قدرتِ وحشتناکِ دیشب فکر نکنم. «گاهی وقت‌ها…» ارینا شروع کرد، صدایش آرام بود، «…قدرت‌هایِ ما، از ما بزرگ‌تر می‌شن. ولی این ما هستیم که انتخاب می‌کنیم چطور ازشون استفاده کنیم.» ارن‌گل سر تکان داد

تو تنها نیستی، سولان. ما همیشه اینجاییم.» حرف‌هایشان دلگرم‌کننده بود، اما تهِ دلم، سنگینیِ عجیبی بود. سنگینیِ نگاهِ کیفر. انگار که هنوز در ذهنم، آن نگاهِ سرد و ناآشنا را حس می‌کردم.

بعد از قدم زدن، به قصر برگشتیم. نورِ عصرگاهی، همان نوری که دیشب در تاریکی گم شده بود، حالا فضا را پر کرده بود. در راهرو، کیفر را دیدم. ایستاده بود و به من نگاه می‌کرد. همان نگاهِ قبلی نبود، اما هنوز هم حرف‌هایِ ناگفته‌ای در آن بود که مرا معذب می‌کرد. سریع نگاهم را دزدیدم و به اتاقم پناه بردم. شب، ارن‌گل غذایی خوشمزه پخته بود. عطرِ غذا در تمامِ قصر پیچیده بود. کنارِ هم نشستیم و خوردیم. تلاشِ ارن‌گل و ارینا برایِ عادی جلوه دادنِ همه چیز، قابلِ تقدیر بود. اما دلهره‌یِ وجودم را از بین نمی‌برد. بعد از غذا، دوباره به تختم رفتم. خواب، بهترین راهِ فرار بود.

صبحِ روزِ بعد، با نوری متفاوت از خواب بیدار شدم. نوری که آرامش نداشت. انگار که هوا سنگین شده بود. صدایی از پشتِ درِ اتاقم آمد. صدایی که آشنا بود، اما در عینِ حال، وحشتناک. «سولان؟» شناختمش. لوسیفر. در را باز کردم. لوسیفر آنجا ایستاده بود. نگاهش… نفس‌گیر بود. چشمانش مثلِ شبنمِ سیاه، نافذ و عمیق. لباس‌هایِ فاخری به تن داشت که با وقارِ او همخوانی داشت. «اون‌ها رفتن.» صدایش مثلِ ابریشم بود، نرم و در عینِ حال، برنده. «کی؟ کجا؟» پرسیدم، صدایم لرزید. «اعضایِ گروهت. رفتن به جنگ.» لوسیفر قدمی به داخلِ اتاق گذاشت. نگاهش رویِ تنم چرخید، از لباسِ خوابِ نازکی که به تن داشتم، تا موهایِ بلندم کهکه رویِ شانه‌هایم ریخته بود. پوستِ سفیدم که حالا در نورِ صبحگاهی برق می‌زد، انگار توجهش را جلب کرده بود. «و تو… اینجا می‌مونی.» نگاهش خیره ماند. خیره به من. در چشمانش، چیزی بود که نمی‌توانستم بفهمم. ترکیبی از وسوسه، کنجکاوی، و شاید… چیزی شبیه به خواستن. «اینجا بمونی، تا وقتی که برگردن.» همان‌طور خیره ماند، انگار که داشت نقشه‌یِ وجودم را در ذهنش می‌کشید. و من، در آن نگاهِ عمیق، احساس کردم که در بازیِ جدیدی گرفتار شده‌ام. بازی‌ای که قواعدش را نمی‌دانستم، و مهره‌یِ اصلی‌اش، من بودم.

لوسیفر قدمِ دیگری به جلو برداشت. فاصله‌اش آنقدر کم شد که می‌توانستم سرمایِ مطبوعِ پوستش و رایحه‌یِ غریبِ تنش را که بویِ خاکِ باران‌خورده و فلزِ سرد می‌داد، حس کنم. دستش را بلند کرد و انگار که بخواهد چیزی را از رویِ شانه‌ام بردارد، اما لمسم نکرد؛ انگشتانش در چند میلی‌متریِ پوستم متوقف شد.

«جنگ؟» بالاخره توانستم کلمه را از گلویِ خشکم بیرون بکشم. «بدونِ من؟ کیفر اجازه داد؟»

لوسیفر پوزخندی زد که نیمی از آن در سایه‌یِ چشمانش گم بود. «کیفر؟ او سخت مشغولِ جنگیدن با شیاطینِ درونیِ خودشه، سولان. در واقع، اون‌ها رو من فرستادم.»

قلبم در سینه‌ام فرو ریخت. «تو؟»

«اون‌ها برایِ مأموریتی رفتن که تو هنوز ظرفیتش رو نداری.» به چشمانم خیره شد؛ نگاهش مثلِ یک چاقویِ جراحی، لایه‌هایِ دفاعی‌ام را می‌شکافت. «اون قدرتِ بنفش… اون سیلِ ویرانگر… فکر کردی این یه اتفاقِ ساده بود؟ این یه بیداریه، سولان. و بیداری، قیمت داره.»

لوسیفر به سمتِ پنجره رفت و پرده را کمی کنار زد. نورِ خورشیدِ صبحگاهی، بر صورتش تازیانه می‌زد، اما او حتی پلک هم نزد. «دوستات می‌خوان ازت محافظت کنن، اما نمی‌فهمن که تو دیگه اون دختری نیستی که تویِ باغ‌ها می‌دوید. تو حالا یک کاتالیزوری. یک مرکزِ ثقل.»

برگشت و نگاهش دوباره رویِ من قفل شد. «و من…» مکثی کرد، نگاهش در صورتم چرخید، انگار که داشت تک‌تکِ حفره‌هایِ تنفسی‌ام را می‌شمرد. «من اینجا هستم تا مطمئن بشم این قدرت، قبل از اینکه دنیایِ ما رو به خاکستر تبدیل کنه، رام می‌شه.»

یک قدم به سمتِ من آمد، آنقدر نزدیک که لبه‌یِ ردایِ بلندش به پایِ برهنه‌ام کشیده شد. «حالا، دو انتخاب داری: یا بشینی و گریه کنی تا وقتی که اون‌ها برگردن، یا بگذاری بهت یاد بدم چطور اون آتشِ زیرِ پوستت رو به جایِ سوزاندنِ اطرافیانت، به خدمت بگیری.»

حرف‌هایش مثلِ سم در رگ‌هایم می‌دوید؛ وسوسه‌کننده و در عینِ حال، مهلک. نگاهش… آن نگاهی که حالا دیگر ترکیبی از مالکیت و کنجکاویِ علمی بود، مرا به لرزه می‌انداخت. او می‌خواست مرا بشناسد، نه به عنوانِ یک انسان، بلکه به عنوانِ یک سلاح.

لوسیفر مکث کرد. انگار متوجه شد که لرزشِ دستانِ من، فقط از ترسِ ساده نیست؛ بلکه از یک تلاطمِ درونیِ مهارنشدنی است. او یک قدم دیگر نزدیک شد. آنقدر نزدیک که سایه‌اش روی تنم سنگینی می‌کرد و بوی سرد و فلزیِ حضورش، تمامِ اکسیژنِ اتاق را می‌بلعید.

«به من اعتماد نداری؟» صدایش حالا آرام‌تر، اما برنده‌تر شده بود. مثلِ صدایِ اصطکاکِ دو تیغه‌ی شمشیر. «خوبه. اعتماد کردن برای آدم‌های ضعیفه، سولان. تو نباید به من اعتماد کنی… تو باید به اون چیزی که توی رگ‌هات جریان داره، اعتماد کنی.»

سعی کردم خودم را عقب بکشم، اما پشتم به دیوارِ سردِ اتاق چسبیده بود. لوسیفر خم شد، طوری که چشمانِ تاریکش دقیقاً در سطحِ چشمانم قرار گرفت.

بیا صادق باشیم…» او با لحنی که انگار دارد یک رازِ بزرگ را فاش می‌کند، ادامه داد. «تو اینجا، توی این اتاقِ امن، داری از سایه‌هایی می‌ترسی که خودت می‌تونی با یه تکونِ دست، نابودشون کنی. اما اون بیرون… اون بیرون دنیای واقعی اتفاق می‌افته.»

او مکث کرد و اجازه داد کلماتش در ذهنم فرو بروند.

«مگه نمی‌خوای قلمروی پدریت رو نجات بدی؟ مگه نمی‌خوای اون شکوه و عظمت رو که حالا زیرِ خاکسترِ ضعفِ آدم‌هاست، دوباره زنده کنی؟»

قلبم تکانی خورد. نامِ قلمرو مثلِ یک زخمِ قدیمی روی روحم نشست.

لوسیفر لبخندِ کجی زد، لبخندی که از سرِ تحقیرِ دشمنان بود. «و اون مایکِ عوضی… همون مردی که با اون کشتی‌هایِ کثیفش، داره ذره‌ذره‌ی داراییِ پدرت رو با خودش می‌بره و قلمرو رو به خاک سیاه می‌ندازه… اون فکر می‌کنه تو دیگه همون دخترِ بی‌دفاعِ سال‌های پیشی. اون فکر می‌کنه تو دیگه قدرتی نداری که بتونی حتی به سایه‌اش هم آسیب بزنی.»

ناگهان، انگار کسی در اعماقِ وجودم، پاره‌آشیانی را با مشعل روشن کرد. آن حسِ سرد و بی‌حسی که از صبح با من بود، جای خود را به یک گرمایِ وحشیانه داد. تصویرِ مایک که با بی‌خیالی دارایی‌های پدرم را غارت می‌کرد، مثلِ یک تصویرِ متحرک در ذهنم چرخید. خشم، مثلِ یک موجِ بنفش و داغ، از تهِ دلم بالا آمد و گلویم را گرفت.

دستانم که تا لحظه‌ای پیش می‌لرزیدند، حالا به شدت منقبض شده بودند. دندان‌هایم را روی هم فشردم. لوسیفر درست حدس زده بود. او دقیقاً می‌دانست که چطور از ترسِ من، یک هیولایِ خشمگین بسازد.

با صدایی که دیگر لرزشِ ترس در آن نبود، بلکه لرزشِ یک طوفان بود، گفتم: «اون… اون نباید فکر کنه می‌تونه این کار رو بکنه.»

لوسیفر چشمانش را برقی زد؛ انگار که شکارش را بالاخره پیدا کرده باشد. «پس انتخاب کردی، سولان. حالا می‌بینی که اون آتیش، چطور می‌تونه به یه سلاح تبدیل بشه.»

لوسیفر در آستانه‌ی در ایستاد، سایه‌اش روی کفِ سنگیِ اتاق کشیده شد. لحنش دیگر برنده نبود، بلکه حالتی از یک دستورِ سرد و بی‌بازگشت داشت: «فعلاً استراحت کن، سولان. تا شب انرژی‌ات رو جمع کن. تو تالارِ اصلیِ قصر منتظرت هستم؛ باید آموزش رو شروع کنیم. می‌دونم که زوده، اما وقت تنگه. نمی‌خوای که اون کثافت، مایک، تو رو به بازی بگیره و به ریشِ میراثِ پدرت بخنده، می‌خوای؟»

قبل از اینکه فرصتِ پاسخی داشته باشم، قدمی به جلو گذاشت. انگشتانِ کشیده و سردش را در میانِ تارهای ابریشمی و بلوندِ موهایم لغزاند؛ لمسی که بیشتر به یک نشان‌گذاری شبیه بود تا نوازش. وقتی در را پشت سرش بست، سنگینیِ سکوت اتاق را بلعید. زانوهایم سست شد. دیوارِ سرد، تنها تکیه‌گاهم بود. اشک‌ها بی‌اختیار سرازیر شدند و یادِ روزهایِ دور، روزهایِ خنده‌هایِ بی‌دغدغه‌ی پدر و آغوشِ گرمِ خانواده، مثل خنجری در قلبم فرو رفت…

ساعاتی بعد، تاریکیِ قصر با نورِ هزاران شمع در تالارِ اصلی به رقابت برخاسته بود.

خدمه‌ی قصر، با لباسی که، مرا آراسته بودند. پیراهنی از مخملِ سرمه‌ایِ تیره، به رنگِ آسمانِ قبل از طوفان. یقه و سرآستین‌هایِ آن با توری‌هایِ ظریفِ مشکی و دست‌دوزی شده تزئین شده بود که مثل تارِ عنکبوت روی پوستم می‌نشست. دامنِ پف‌دار و سنگینش، با هر قدم که برمی‌داشتم، صدایِ خش‌خشی وسوسه‌انگیز روی سنگ‌فرشِ صیقلیِ تالار ایجاد می‌کرد. کرستی که پوشیده بودم، کمرم را چنان باریک کرده بود که هر دم و بازدمم به شماره می‌افتاد. موهایِ بلند و طلایی‌ام را با یک روبانِ ابریشمیِ کبود به شکلِ پیچیده‌ای دورِ سرم بسته بودند، طوری که همچون تاجی سرد و متین بر سرم می‌درخشید.

درِ عظیمِ تالار با صدایی مهیب باز شد. لوسیفر آنجا بود، در انتهایِ تالار، تکیه داده به ستون‌هایِ عظیمِ سنگی. با دیدنِ من، آن لبخندِ معروفش، آن لبخندی که انگار همیشه می‌دانست قرار است چه اتفاقی بیفتد، روی لب‌هایش نشست

«آماده‌ای، سولان؟» صدایش در فضایِ وسیعِ تالار طنین انداخت. «بیا جلو. ببینم اون خشمِ بنفشی که تو چشمهات دیدم، تویِ میدونِ تمرین هم همین‌قدر برنده هست یا نه.»

او یک شمشیرِ سبکِ تمرینی را با نوکِ انگشتانش به سمتم گرفت. «اولین درسی که باید یاد بگیری اینه: در این قصر، زیبایی فقط برایِ فریبِ دشمنه. زیرِ این توری‌های ظریف و ابریشم‌هایِ سنگین، باید قلبت از فولادِ آب‌دیده باشه. حالا… به من حمله کن.»

با این… با این وضعیت؟» صدام می‌لرزید. با ناباوری به چین‌های سنگین دامنِ مخملی‌ام نگاه کردم که مثل زنجیر دورِ پاهام پیچیده بود. «لوسیفر، من حتی نمی‌تونم درست نفس بکشم، چه برسه به اینکه شمشیر بزنم! تو چه فکری کردی؟ واقعاً فکر می‌کنی با این توری‌ها و کرست، می‌شه جنگید؟»

لوسیفر قهقه‌ی کوتاهی کرد؛ صدایی که هیچ گرمایی نداشت و فقط انعکاسِ سردش توی تالار می‌پیچید. قدمی به سمتم برداشت، بدونِ اینکه حتی شمشیرش را آماده کند. «سولان، عزیزِ من… تو هنوز نفهمیدی؟ جنگ، اتفاقات، مرگ… اونا وقت ندارن به تو فرصت بدن که لباسِ رزم بپوشی یا خودت رو آماده کنی. اونا بهت رحم نمی‌کنن که ازت بپرسن آیا راحت هستی یا نه. دنیا هیچ‌وقت منتظرِ تو نمی‌مونه.»

برای لحظه‌ای، نگاهم روی لبه‌ی تیزِ شمشیرِ توی دستم قفل شد و بعد، ناخودآگاه به توری‌های رویِ آستینم لغزید. همین تردیدِ کوتاه، همین نگاهِ گذرا به لباسِ دست‌وپاگیرم، کافی بود.

در کسری از ثانیه، صدایِ سوتِ شکافته شدنِ هوا رو شنیدم. لوسیفر با سرعتی غیرطبیعی حمله کرد. دردِ تیز و سوزاننده‌ای بازویم را درید. فریادی از گلویم خارج شد و شمشیر از دستم رها شد و با صدایی فلزی روی سنگ‌فرش افتاد. شوکِ ضربه باعث شد تعادلم را از دست بدهم و با شدت به زمین بخورم.

سرم گیج می‌رفت. خونِ گرمم رویِ مخملِ سرمه‌ایِ لباس، تیره‌تر و ترسناک‌تر به نظر می‌رسید. هنوز فرصت نکرده بودم نفسِ راحتی بکشم که ضربه‌ی محکمِ چکمه‌ی لوسیفر به پهلویم، تمامِ وجودم را به آتش کشید. نفسم برید و از درد، مثل جنینی در گوشه‌ی تالار مچاله شدم.

صدایِ قدم‌هایش را بالای سرم می‌شنیدم؛ سنگین، شمرده و پیروزمندانه. با لحنی که بویِ تحقیر می‌داد، زمزمه کرد: «درسِ اول رو یادت رفت، سولان. اولین چیزی که در میدانِ نبرد کشته می‌شه، “بهانه” است. تا وقتی که فکرت درگیرِ لباس و درد باشه، فقط یک قربانی هستی. بلند شو… یا بگذار همون‌جا بمونی تا زیرِ سنگینیِ همین توری‌هایِ قشنگ، خُرد بشی.»

صدایِ فریادِ کیفر مثلِ تازیانه‌ای در سالنِ اصلی می‌پیچید. من، لرزان و نیمه‌پنهان پشتِ در، تمامِ کلماتش را می‌شنیدم.

«سولان به تو نیاز نداره، لوسیفر!» صدای کیفر از شدتِ خشم و درماندگی می‌لرزید. «تو فقط می‌خوای زندگی‌اش رو جهنم کنی! تو فقط می‌خوای از دردِ اون تغذیه کنی!»

سکوتِ سنگینی حکم‌فرما شد. سکوتی که فقط با صدایِ نفس‌هایِ تندِ من شکسته می‌شد. و بعد… صدایِ خنده‌ی لوسیفر آمد. خنده‌ای که نه از سرِ شادی، که از سرِ لذتِ پیروزمندانه‌یِ یک شکارچی بود.

«چطور؟» لوسیفر با لحنی آرام و گزنده پرسید. «چطور؟ چطور اگه از خودش بپرسیم، بهتر می‌فهمیم؟»

صدایِ کیفر را شنیدم که با صدایی که انگار از تهِ چاه بیرون می‌آمد، مرا صدا زد: «سولان… بیا بیرون. الان!»

با تمامِ توانم، در حالی که لرزشِ پاهایم اجازه نمی‌داد درست بایستم، خودم را بیرون کشیدم. لبه‌یِ لحافِ نازک هنوز به تنم چسبیده بود و لباس‌هایِ پاره و زخم‌هایِ خونینم، در نورِ سالن، مثلِ نقشه‌هایی از یک جنگِ ناتمام، خودنمایی می‌کردند.

همین که پاهایم روی سنگ‌فرشِ سرد قرار گرفت، صدایِ نفس‌هایِ حبس‌شده‌یِ بقیه را شنیدم. ارینا و ارن، با چشم‌هایی که از تعجب گرد شده بود، به من خیره گشتند. آن‌ها حتی جرئت نمی‌کردند نزدیک شوند؛ انگار من یک موجودِ زخمی و خطرناک بودم که هر لحظه ممکن است منفجر شود.

اما من فقط کیفر را می‌دیدم. و لوسیفر را که مثلِ یک پادشاهِ بی‌تفاوت، در مقابلِ کیفر ایستاده بود.

کیفر به سمتِ من آمد. نگاهش، برخلافِ خشمِ چند لحظه‌ی پیش، حالا پر از التماسی پنهان بود. او بینِ ما ایستاد، مثلِ یک سپر، و رو به من گفت: «سولان… نگاهت کن. این یکی رو انتخاب کن. با من بیا. با من به یه جای امن می‌ریم، جایی که این تاریکی‌ها بهت آسیب نمی‌زنن. یا… یا با این شیطان بمون و اجازه بده همه‌چیز رو ازت بگیره. انتخاب کن، سولان. انتخاب کن که کی می‌خواد محافظِ تو باشه؟»

دنیا در برابرِ چشمانم ایستاد.

در یک سو، کیفر بود؛ گرمایِ صدا، امنیتِ آشنا، و آن عشقِ بی‎‌قیدوشرطی که می‌دانستم همیشه پشتِ سرم خواهد بود.

در سویِ دیگر، لوسیفر بود؛ تاریکیِ مطلق، قدرتِ بی‌کران، و آن شعله‌یِ طلایی که دیشب در وجودم بیدار شد.

من به دستانم نگاه کردم. هنوز لرزشِ آن نیرویِ جدید را در رگ‌هایم حس می‌کردم. من به این قدرت نیاز داشتم. من برایِ زنده ماندن در این دنیایِ وحشی، به آن شعله نیاز داشتم. و لوسیفر… لوسیفر تنها کسی بود که می‌دانست چطور آن شعله را از اعماقِ خاکسترِ من بیرون بکشد. او مرا نشکسته بود، او مرا «ساخته بود».

سرم را بلند کردم. نگاهی به لوسیفر انداختم و بعد، با صدایی که حتی خودم هم از شدتِ بی‌رحمی‌اش نمی‌شناختم، گفتم:

لوسیفر… اون تنها کسی بود که تونست قدرتِ من رو به این اوج برسونه. اون… اون محافظِ منه.»

سکوتِ سالن، سنگین‌تر از کوهی بود که بر شانه‌هایم فرود آمده بود.

دیدم که چطور دنیایِ کیفر فرو ریخت. نه با یک فریاد، بلکه با یک سکوتِ مرگبار. چشم‌هایش که تا لحظه‌ای پیش پر از امید بود، حالا مثلِ دو تکه‌یِ زغالِ سوخته، بی‌روح و خالی شدند. انگار قلبش، جلویِ چشم‌هایِ همه، تکه‌تکه شد. حتی لوکاس که همیشه خونسرد بود، با وحشت و ناباوری به ما نگاه می‌کرد؛ انگار انتظار نداشت چنین ضربه‌یِ سنگینی به قلبِ رهبرشان وارد شود.

کیفر به آرامی، اما با قدرتی که زمین را زیرِ پایش می‌لرزاند، به سمتِ لوسیفر برگشت. چهره‌اش دیگر شبیه به یک انسان نبود. آن مردِ مهربان و محافظ، در آن لحظه مرده بود.

او با صدایی که از اعماقِ جهنم می‌آمد، مستقیماً در چشم‌هایِ لوسیفر غرق شد:

«لوسیفر… قسم می‌خورم، خدایانِ الهی هم اگر بیای، نتونن جلوی من رو بگیرن. من انتقامم رو از حلقومت بیرون می‌کشم. با خون… با خون!»

و بعد، بدونِ اینکه حتی یک بار دیگر به من نگاه کند، پشتِ سرش را گذاشت و از سالن خارج شد. من، در میانه‌یِ آن ویرانی، تنها ماندم. با قدرتی که حالا در وجودم می‌جوشید، اما روحی که در همان لحظه، برای همیشه، سیاه شده بود

صدایِ برخوردِ سنگینِ درهایِ قصر، آخرین چیزی بود که در حافظه‌یِ آشفته‌ام از اون شب باقی ماند. دیدم که چطور سایه‌یِ کیفر و گروهش در تاریکیِ شب محو شدند. یک حسِ وحشتناک، مثلِ لرزشِ زمین، در وجودم پیچید. من اشتباه کرده بودم. من… من لوسیفر را انتخاب کرده بودم و حالا می‌دیدم که چطور روحِ کیفر را در هم شکستم.

با پاهایِ لرزان و زخمی، سعی کردم بدوم. می‌خواستم فریاد بزنم، می‌خواستم دنبالشان بروم، می‌خواستم بگویم «من انتخاب نکردم، من فقط… من فقط…». اما هر قدم که برمی‌داشتم، دنیا در جلوی چشمم سیاه می‌شد. درهایِ عظیمِ قصر با صدایی که انگار پایانِ جهان بود، بسته شدند و من را در تاریکیِ مطلق رها کردند.

خنده‌یِ لوسیفر را شنیدم. آرام، ملایم و به طرزِ وحشتناکی مهربان.

«سولانِ کوچولو…» صدای او مثلِ نوازشِ ابریشم رویِ زخم‌هایم بود. «عجله نکن. فعلاً استراحت کن، عزیزم.»

و بعد، همه چیز سیاه شد.

وقتی بیدار شدم، اولین چیزی که حس کردم، بویِ عطرِ سنگین و تلخِ گل‌هایِ باغ بود که با بویِ داروهایِ گیاهی در هم آمیخته بود. چشم‌هایم سنگین بودند، انگار که دنیا را با پلک‌هایِ آهنین بسته بودم.

یک هفته… یک هفته تمام در تاریکیِ مطلق بودم.

در میانه‌یِ اون بیهوشیِ طولانی، خاطرات مثلِ فیلم‌هایِ قدیمی و زخمی از ذهنم عبور می‌کردند. چهره‌یِ پدرم، دست‌هایِ گرمِ مادرم، و آن لبخندهایِ ساده‌ای که حالا مثلِ الماس‌هایِ گران‌قیمت و دور از دسترس بودند. من در میانه‌یِ دو دنیا گیر کرده بودم؛ دنیایِ امنی که از دست داده بودم و دنیایِ جدیدی که حالا مثلِ یک قفسِ طلایی دورم را گرفته بود.

خدمه‌ها با حرکاتی منظم و بی‌صدا وارد شدند. لباس‌هایی که تنم کردند، سنگین و باشکوه بود؛ پارچه‌هایی از ابریشم و مخمل که با نخ‌هایِ طلا کار شده بودند. لباس‌هایی که انگار برایِ یک ملکه ساخته شده بودند، نه برایِ دختری که هنوز از دردهایِ درونش می‌ترسید.

آن‌ها مرا به باغِ قصر بردند. خورشید می‌تابید، اما گرمایِ آن را رویِ پوستم حس نمی‌کردم. من فقط احساسِ سردی می‌کردم.

و بعد، او را دیدم.

لوسیفر در دوردستِ باغ، مثلِ یک مجسمه‌یِ ساخته شده از سایه و نور، ایستاده بود. او به سمتِ من آمد. قدم‌هایش هیچ صدایی نداشت، اما حضورش مثلِ سنگینیِ اتمسفرِ هوا بود. او ایستاد و به من خیره شد. نگاهش مثلِ یک جراح، تمامِ لرزش‌هایِ درونیِ من را خواند.

«نگرانِ کیفر نباش،» او با صدایی که هیچ اثری از آن خنده‌یِ طعنه‌آمیزِ شب گذشته در آن نبود، گفت. «جنگ‌هایِ زیادی در پیش رو داریم، سولان. الان، تنها چیزی که اهمیت داره، اینه که رویِ خودت تمرکز کنی، دختر. تو باید برایِ چیزی آماده بشی که خیلی بزرگتر از این دردهاست.»

من به او نگاه کردم. به اون چشم‌هایی که انگار تمامِ رازهایِ جهان در آن‌ها پنهان بود.

در یک لحظه، یک فکرِ بی‌رحمانه از ذهنم گذشت. من به کیفر فکر کردم؛ به اون عشقِ خالص، اون امنیت، اون آرامش. و بعد به لوسیفر نگاه کردم.

در اعماقِ قلبم، جایی که درد و قدرت با هم در جنگ بودند، حقیقتی تلخ را درک کردم: فرقی با کیفر نداشت.

کیفر هم زیبا بود؛ زیبایی در سادگی، در صداقت و در آن نگاهِ مهربانش بود. اما لوسیفر… لوسیفر نوعِ دیگری از زیبایی داشت. او زیباییِ یک طوفان بود، زیباییِ یک سقوطِ باشکوه، زیباییِ حقیقتی که می‌درخشید اما می‌سوزاند. او هم همان‌قدر زیبا بود، اما زیبایی‌اش از جنسِ مرگ و تولدِ دوباره بود.

و من، با تمامِ وجودم، جذبِ این زیباییِ خطرناک شده بودم.

روزها در این قصر باشکوه، در تکرار و سکوت میان دیوارهای سنگی گم شده بود. تمام دنیای من، میان سایه‌ها و نورهای لرزان باغ‌های قصر می‌گذشت؛ جایی که لوسفیر با نگاهی نافذ، هر لحظه به من می‌آموخت که چگونه بر طوفانِ خروشانِ قدرتم، مهار کنم. او تمام آنچه را که باید می‌دانستم، با دقتی که گاهی طاقت‌فرسا بود، در وجودم می‌گداخت تا از من چیزی بسازد که آماده باشد.

اما با فرارسیدن هر غروب، وقتی آسمان به رنگ خون در می‌آمد، دلم از جای دیگری پر می‌شد. به پنجره خیره می‌ماندم و نگاه من در تاریکی، به دنبال ردپای کیفر می‌گشت. روزها، هفته‌ها و شاید ماه‌ها می‌گذشت و من همچنان در آن انتظارِ تلخ، در کنار آن پنجره، به امیدِ آمدن او زنده بودم.

سرانجام، پس از یک روز طولانی و طاقت‌فرسا برای مهارِ دوباره‌ی قدرتم، لوسفیر با همان لحن مقتدرش گفت: «برای شام حاضر شو.» خدمه، بی‌صدا و با حرکاتی مکانیکی، مرا برای شب آماده کردند. وقتی پشت میز شام باشکوه نشستم، لوسفیر با آرامشی که مرا می‌ترساند، از جشن بالماسکه بزرگ و حضور اشراف‌زادگان سخن گفت. اما ناگهان، کلامش مانند تیغی سرد بر قلبم نشست؛ وقتی به آرامی گفت: «مایک هم آنجاست، سولان... دشمن خونی‌ات، در میان جمعیت، منتظر است.»

نام «مایک» مثل سم در رگ‌هایم جریان یافت. ناگهان تمام آرامشی که روزها برای به دست آوردنش جان کنده بودم، فرو ریخت. لرزش خفیفی در انگشتانم شروع شد و هر لحظه بیشتر می‌شد، تا جایی که دیگر نتوانستم کنترلش کنم. با صدایی که از شدت اضطراب شنیده نمی‌شد، چنگال از دستم رها شد و با صدای گوش‌خراشی روی زمین سنگی افتاد.

در میان سکوت سنگین سالن، لوسفیر حتی سرش را هم بلند نکرد. او با آرامشی آزاردهنده، تکه‌ای از غذای فاخرش را در دهان گذاشت، گویی کلام او، ضربه‌ای به قلب من، هیچ تأثیری بر سکون او ندارد. او بدون اینکه نگاهش را از بشقاب بگیرد، با لحنی سرد و ملامت‌گر گفت: «مگه بهت نگفتم؟ باید آروم باشی تا بتونی قدرتت رو مهار کنی. این آشفتگی، فقط باعث می‌شه کنترل خودت رو از دست بدی.»

نگاهی به او انداختم؛ نگاهی که ترکیبی از خشم و درماندگی بود. گلویم خشک شده بود و کلمات مثل سنگ در دهانم سنگینی می‌کردند. با صدایی لرزان و پر از کلافگی، زیر لب زمزمه کردم: «آروم باشم؟ چطور می‌تونم آروم باشم، وقتی می‌گی کسی که می‌خواد خونم رو بریزه، درست در همین نزدیکی ایستاده؟ لوسفیر، این فقط یک بازی نیست... این مسئله مرگ و زندگیه!»

لوسفیر بالاخره چشم از بشقابش برداشت. نگاهش چنان سرد و استوار بود که گویی طوفانی که در وجود من برپا شده بود، برای او تنها یک نویز کوچک است. با خونسردیِ محض، کلماتش را طوری بیان کرد که انگار دارد حقیقتی بدیهی را می‌گوید: «نگران نباش، سولان. من اینجام... و مهم‌تر از همه، خودِ تو هستی. اگر خودت را گم کنی، هیچ‌کدام از ما دو سرِ پیروزی نخواهیم داشت.»

کلماتش مانند دارویی تلخ اما لازم، بر آشفتگی من اثر کرد. لرزش دست‌هایم فروکش کرد و با سنگینیِ نگاه او، به غذای باقی‌مانده در بشقابم خیره شدم. برای لحظه‌ای، یک فکر سیاه و تاریک از ذهنم گذشت: *«اگر این قدرت، فراتر از مهار کردن باشد چه؟ اگر این نیروی ویرانگر، چیزهای دیگری را هم از کنترل خارج کند؟»* اما بلافاصله آن فکر را با خشونت از ذهنم بیرون کردم. من نباید درگیر ترس‌های بیهوده می‌شدم. حالا فقط یک هدف در ذهن داشتم: انتقام. انتقامِ ارث پدری که از من ربوده شده بود و بازپس‌گیری قلمرویی که حق من بود.

شب از راه رسید و من، بی‌میل و خسته، به سمت اتاق خوابم رفتم. پس از آنکه لباس خوابم را پوشیدم و خود را به تخت سرد و تنها انداختم، تاریکی اتاق مرا در بر گرفت. اما سکوت، دشمن بزرگ من بود. در میانه‌ی نیمه‌شب، خاطرات آن شبِ کنار کیفر و همراهانش مثل تیغ بر روحم نشست. خودم را سرزنش کردم؛ چرا همیشه همین‌گونه‌ام؟ چرا هر بار که سعی می‌کنم به کسی نزدیک شوم، یا کسی را دوست داشته باشم، در نهایت همه چیز خراب می‌شود؟ چرا همیشه من آن کسی هستم که در نهایت تنها می‌ماند؟ چرا نمی‌توانم برای کسی خوب باشم و همه، به سادگی و بدون تردید، مرا ترک می‌کنند؟

سپیده‌دم، خورشید با نور بی‌رمقی به اتاق آمد. با کمک خدمه، لباس‌های رسمی‌ام را پوشیدم و به سمت تالار اصلی رفتم. لوسفیر، مثل همیشه، با همان چهره‌ی سنگی و جدی پشت میز صبحانه نشسته بود. صبحانه‌مان در سکوتی سنگین گذشت، تا اینکه لوسفیر پس از تمام شدن غذا، نگاهش را به من دوخت و با لحنی که جای هیچ بحثی باقی نمی‌گذاشت، گفت: «برای شب آماده باش، سولان.» و بدون آنکه منتظر پاسخی بماند، سالن را ترک کرد. خستگی از تنم می‌بارید، پس به اتاق برگشتم و در میانه‌ی افکارم، به خوابی عمیق فرو رفتم.

کمی بعد، با صدای ملایم و محترمانه‌ی خدمه بیدار شدم. آن‌ها برای آن شب بزرگ، پوششی را آماده کرده بودند که حتی در رویا هم ندیده بودم. وقتی لباس را به تن کردم، در آینه خود را دیدم؛ کرسه‌ای از ساتن سرمه‌ای که با گلدوزی‌های پر زرق و برق طلایی پوشیده شده بود. الگوهای اسلیمی و سنتیِ طلایی، تضاد خیره‌کننده‌ای با رنگ تیره پارچه داشتند. یقه هالتر و آن بخش نگین‌دار که به بالاتنه وصل شده بود، به من حسی از قدرت یک پرنسس جنگجو می‌داد. اما دامن... دامن واقعاً شکوه بی‌انتهایی داشت؛ پفی عظیم و حجیم از لایه‌های ساتن سرمه‌ای که با ذرات درخشانِ شبیه به غبار ستاره‌ها پوشانده شده بود و آن گلدوزی‌های بلند و عمودی، قد مرا بلندتر و هیبت‌ام را بیشتر نشان می‌داد.

در مقابل آینه ایستادم و به موهایم خیره شدم. برای تکمیل این شکوهِ ملکه ‌گونه، تصمیم گرفتم موهایم را به شکلی بسترند و باشکوه حالت دهم. موهایم را از پشت کاملاً جمع کردم و یک «گرهِ با شکوهِ فرانسوی» درست کردم؛ مدل بسیار شیک و کلاسیکی که تمام طول موها را به صورت منظم و کشیده به سمت بالا و پشت سر می‌برد. برای اینکه با گلدوزی‌های طلایی لباسم هماهنگ باشد، چند سوزن‌سریِ ظریف از طلا با نگین‌های ریز سرمه‌ای** در میان بافت موهام قرار دادم. این مدل، هم چهره‌ام را کاملاً نمایان می‌کرد و هم آن حسِ قدرت و اقتداری را که لوسفیر از من انتظار داشت، به من می‌بخشید.

قدم‌هایم را در سالن اصلی گذاشتم، جایی که سنگینی ستون‌های مرمرین و عظمت سقف‌های بلند، گویی بر شانه‌هایم فشار می‌آورد. نور لرزان شمعدان‌ها روی کف صیقلی سیاه می‌رقصید و سایه‌های بلند و مرموز در گوشه‌های تالار، مثل نگهبانانی خاموش، در انتظار ما بودند. در آن سکوت سنگین، روی صندلی مخملی‌ام نشستم و چشمانم را به درگاه دوختم؛ منتظر او.

طولی نکشید که لوسفیر پدیدار شد و در آن لحظه، تمام افکارم از حرکت ایستاد. او لباسی به تن داشت که گویی از تاریکی و خون بافته شده بود؛ پیراهنی از ساتن سیاه که با گلدوزی‌های ظریف قرمز درخشان، اندامش را در بر گرفته بود. ردای بلند و باشکوهی که از شانه‌هایش رها شده بود، با آن ترکیب پرکنده از ابریشم قرمز و سیاه، در هر قدم روی زمین کشیده می‌شد و شکوهی مرگبار به او می‌بخشید. با نگاه کردن به او، تنها یک کلمه در ذهنم طنین‌انداز شد: «زیبا». اما بلافاصله، این زیبایی با حقیقتی تلخ در ذهنم گره خورد؛ با خود فکر کردم که شاید همین تک‌برتر بودن و غرورِ نفوذناپذیر، همان چیزی بود که او را از درگاه خداوند رانده و به این تاریکی کشانده است.

اخم کوتاهی کردم تا آن فکرِ لجباز را از ذهنم دور کنم. با وقار ایستادم و نگاهی به او انداختم. با لحنی که سعی می‌کردم هیچ اثری از تزلزل در آن نباشد، گفتم: «کاملاً آماده‌ام که بریم.» در حالی که از میان تالار می‌گذشتیم، عظمت قصر با آن معماری باشکوه و ترکیبِ ترس و تحسین، بر تمام حضور ما سایه انداخته بود.

وقتی وارد تالار بزرگ شدیم، گویی وارد دنیایی از رویاهای پرزرق‌وبرق و پرخطر شده بودم. قصر با شکوهی بی‌حد و مرز، از میان ستون‌های طلاکاری شده و دیوارهای آینه‌ای، جلوه‌ای خیره‌کننده داشت که هر ذره از نور را بازتاب می‌داد. صدای ریتمیک طبل‌ها و نواختن ملایم سازهای رشته‌ای در فضای پر از عطر گل‌های گران‌قیمت می‌پیچید. لوسفیر، با همان غرور همیشگی، دستانم را در دستان سرد و لغزنده‌اش گرفت؛ لمس پوستش مانند برخورد با یخ بود، اما در عین حال، قدرت عجیبی داشت. او با قدم‌هایی استوار و نگاهی که گویی تمام حاضران را کوچک می‌شمرد، مرا در میان جمعیت پیش می‌برد.

این یک جشن بالماسکه بود؛ جایی که اشراف‌زادگان با لباس‌هایی از ابریشم و مخمل که با جواهرات واقعی تزئین شده بودند، مانند پرندگانی رنگارنگ در میان تالار می‌چرخیدند. لوسفیر ماسکی از جنس چرم سیاه و ظریف بر چشم داشت که با نقوش طلاییِ درهم‌تنیده، شبیه به بال‌های یک پرنده افسانه‌ای شده بود. ماسک من نیز از همان جنس بود؛ با طرح‌های تیره و درخشان که بخشی از هویت مرموز ما را در میان آن جمعیت پنهان می‌کرد. لوسفیر، در اوج درخشش، لحظه‌ای از من فاصله گرفت تا با دیگران تعامل داشته باشد و من، در میان آن همه هیاهو، به دنبال گوشه‌ای آرام گشتم.

روی صندلی‌ای مخمل و پرزرق‌وبرق نشستم و اجازه دادم کمی از شلوغی دور باشم. برای آرام کردن آشوب ذهنم، به سراغ میزهای پر از خوراکی‌های ظریف رفتم. تکه‌های کوچک و ترد کیک‌های با طعم زعفران و گلاب را با لذت می‌چشیدم و جرعه‌ای از نوشیدنی خنک و معطر با طعم میوه‌های جنگلی را نوشیدم که در میان کریستال‌های ظریف ریخته شده بود. در آن لحظه، در میان صدای موسیقی و جرقه‌های نور، فقط تماشاگرِ این شکوهِ بی‌نهایت بودم

.ناگهان، جرقه‌های نور در تالار خاموش شدند و با شروع موسیقی رقص، نورهای ملایم و لرزان جایگزین درخششِ خیره‌کننده قبل شدند. در میان هیاهوی زوج‌هایی که با ظرافت به دور هم می‌چرخیدند، چشمم به او افتاد. لرزه‌ای بر تنم نشست؛ قلبم نمی‌خواست باور کند، اما چشمانم حقیقت را فریاد می‌زدند. او بود؛ کیفر. او با همان وقارِ سرد، در کنار دختری دیگر می‌رقصید و دستانش را با مالکیت تمام، دور کمر او حلقه کرده بود. در آن لحظه، تمام زیباییِ جشن برایم بی‌معنی شد. با دیدن آن صحنه، اشکی از گوشه چشمم جاری شد؛ لحظه‌ای احساس کردم در میان این جمعیتِ پرزرق‌وبرق، من تنها و غریبه‌ترین فرد جهان هستم.

بدون اینکه منتظر لوسفیر بمانم، با لرزشی خفیف در قدم‌هایم بلند شدم و از میان جمعیت گذشتم. سنگینی فضای قصر و گرمای نفس‌های اشراف‌زادگان دیگر، گویی گلویم را فشرد؛ هوا چنان سنگین شده بود که هر نفس، مانند فرو رفتن در خاک، برایم دشوار بود. از درهای بزرگ و سنگین خارج شدم تا از آن حصارِ پر زرق و برق رها شوم. به محض رسیدن به فضای باز، هوای خنک و آزاد را با ولع به ریه‌هایم کشیدم و از شدت درماندگی، روی زانوهایم افتادم. از این جایگاه، ستون‌های عظیم قلمرو پدرم را می‌دیدم؛ قلعه‌ای که او با خون و اشک برای بنا کردنش جنگیده بود. در آن لحظه، افکارم تاریک‌تر از همیشه بودند؛ گویی لشکری از کینه و خون در ذهنم به دنبال شکار بودند و دست‌هایم دیگر تحت فرمان من نبودند.

در میان سکوت شب و صدای وزش باد، ناگهان صدایی از اعماق باغِ تاریک قصر به گوش رسید. با قلبی تپنده و تردیدی که در وجودم رخنه کرده بود، بلند شدم. با قدم‌هایی آهسته و لرزان، به سمت آن صدا رفتم، در حالی که سایه‌های درختان بلند، مانند انگشتانی سیاه، بر مسیرم می‌رقصیدند. هر چه نزدیک‌تر می‌شدم، زمزمه‌ای ملایم و مرموز، گویی از میان برگ‌های مرطوب، به گوشم رسید که لرزه بر اندامم انداخت...

با قدم‌هایی که گویی از سنگ ساخته شده بودند، خود را پشت ساقه‌های تنومند و برگ‌های پهنِ «گل‌های لوتوس سیاه» پناه دادم. عطر تند و تلخ این گل‌ها، در هوا معلق بود و گویی می‌خواست مانع از فرو رفتنِ نفس‌های لرزانم شود. از میان شکافِ گلبرگ‌های عظیم و تیره، نگاهی از پشتِ سایه‌ها به فضای باز باغ انداختم.

در آن سوی مسیر، مردی ایستاده بود که شکوه و فریب را با هم داشت؛ لباس مجلسیِ ابریشمی‌اش با رنگ‌های تیره و نقش‌ونگارهای طلایی، زیر نور ماه می‌درخشید، اما آن ماسک نارنجیِ خیره‌کننده و بی‌روح، تمام انسانیتِ چهره‌اش را می‌بلعید. او با لحنی که از خشمِ مهارشده می‌لرزید، رو به خدمتکاری که در برابرش خم شده بود، غرید: «مگر عقل نداری؟ نباید کسی بویی از این ماجرا ببرد! این بی‌دقتی می‌تواند پایانِ هر چیزی باشد که تا به حال ساخته‌ایم!»

قلبم در سینه‌ام کوبید. آن صدا… آن لحنِ مکارانه… مایک بود! مایک، آن وزیرِ فاسد و کثیف که مانند جانی در سایه‌های قلمرو پدرم می‌خزید. خون در رگ‌هایم به جوش آمد. حس کردم گرمای عجیبی از میان انگشتانم به سمت آن‌ها سرازیر می‌شود؛ گویی قدرتِ نهفته در خونم، تشنه‌ی انتقام است و می‌خواهد با یک حرکت، آن موجودِ پست را به خاک سیاه بنشاند. دستانم را با فشار به سمت آن‌ها نشانه رفتم، مشت‌هایم چنان منقبض شده بودند که ناخن‌هایم در گوشت پوستم فرو می‌رفت.

اما درست در لحظه‌ای که شعله‌ی قدرت در چشمانم شعله‌ور شد، تصویرِ پدر و میراثِ خونینِ او از ذهنم گذشت. “مهار کن، سولان… نباید دیده شوی.” با تمام توانم، آن طوفانِ ویرانگر را در اعماق وجودم حبس کردم، گویی می‌خواستم یک اژدها را در یک ظرفِ شیشه‌ای کوچک زندانی کنم.

مرد با ماسک، در حالی که نگاهی مرموز به خدمتکار می‌انداخت، با صدایی که حالا نرم‌تر و وسوسه‌انگیزتر شده بود، ادامه داد: «ببین، من یک انسانِ اشراف‌زاده‌ی والامقام هستم؛ من چیزی در چنته دارم که اگر به تو بدهم، می‌توانی صد سال روزیِ خود را از آن فراهم کنی. فقط باید… گوش‌به‌زنگ باشی.

مایک سنگ را میان دو انگشتش چرخاند؛ تکه‌ای کوچک، تیره و زمخت، اما آن‌قدر زنده که گویی از درونش نفس می‌کشید. نورِ بنفشِ محوی از لابه‌لای ترک‌هایش می‌تابید و سایه‌ای لرزان روی کفِ مرمرینِ باغ می‌انداخت.

با لحنی که در آن هم غرور بود و هم ولع، به خدمتکار گفت: «این را از میان بقایای چیزی پیدا کردم که نباید وجود داشته باشد. جادویش هنوز زنده است… قدرت دارد. اگر درست استفاده شود، می‌تواند دروازه‌ای را باز کند که هیچ‌کس قادر به بستن آن نباشد.»

خدمتکار، با چهره‌ای رنگ‌پریده و دست‌هایی که از ترس می‌لرزید، فقط سر تکان داد.

مایک سنگ را در مشت خود فشرد، لبخندی سرد پشت ماسکش نشست و اضافه کرد: «آن را به جای امنی ببر. و هیچ‌کس نباید بو ببرد. هیچ‌کس.»

آنگاه بی‌آنکه منتظر پاسخ بماند، به‌سوی درهای سنگین قصر رفت؛ ردای تیره‌اش پشت سرش کشیده می‌شد و نور ماه، لبه‌های طلاییِ لباسش را مثل تیغه‌ای پنهان برق می‌انداخت. خدمتکار نیز با شتابی ناشی از ترس، از مسیر دیگری دور شد و باغ دوباره در سکوتی سنگین فرو رفت.

اما من…

من در همان‌جا خشکم زده بود.

انگار تمام خونم، یک‌باره یخ بسته بود و سپس در رگ‌هایم به تندی جوشید.

فهمیدم آن سنگ فقط یک شیء نبود؛ چیزی در آن می‌تپید، چیزی که با قدرتِ من هم‌صدا بود. و همین فهم، ترسی عمیق‌تر از هر ترسی را در دلم کاشت. اگر مایک می‌توانست با آن سنگ به جادویی دست پیدا کند، اگر آن چیز به دستِ او می‌افتاد… پس قصر، پدر، قلمرو، همه‌چیز در خطر بود.

یک قدم عقب رفتم. شاخه‌ی خشکی زیر پایم شکست.

صدای ریزِ آن در سکوت شب، بلندتر از ناقوس مرگ به گوشم رسید.

همان لحظه، کیفر از میان سایه‌های باغ بیرون آمد.

بی‌صدا. دقیق. مثل کسی که از همان اول می‌دانست من اینجا هستم.

او مقابل من ایستاد؛ آن‌قدر نزدیک که سرمای حضورش را روی پوستم حس کردم. صورتش زیر نور کمرنگِ ماه، بی‌احساس‌تر از همیشه بود. نگاهش نه شگفت‌زده شد، نه خشمگین؛ فقط آرام و نافذ، انگار از پیش همه‌چیز را خوانده بود.

با صدایی پایین، سرد و پر از آن غرور آشنای نفرین‌نشده‌اش گفت:

«آفرین. قدرتت را مهار کردی.»

مکث کرد، چشمانش روی صورتم لغزید، انگار ردِ ترس را از روی پوستم می‌خواند.

«اما به نظر می‌رسد که چیزی شده.»

نفسم در سینه گیر کرد.

خواستم بگویم هیچ‌چیز نیست، خواستم مثل همیشه از زیر نگاهش فرار کنم، اما زبانم سنگین شده بود.

کیفر یک قدم دیگر نزدیک شد.

«نمی‌توانی دروغ بگویی، سولان.»

صدایش آرام بود، اما در آن آرامش چیزی خطرناک می‌غرید.

«از چشمانت معلوم است. چیزی دیدی. چیزی که نباید می‌دیدی.»

برای یک لحظه، جهان دور سرم چرخید.

تمام آن صحنه‌ی رقص، دستِ او دور کمر آن دختر، بعد زمزمه‌های مایک، بعد آن سنگِ بنفش… همه با هم در سینه‌ام فشرده شدند.

دلم می‌خواست فریاد بزنم، دلم می‌خواست بگویم من تو را دیدم، اما فقط لب‌هایم لرزیدند.

و درست در همان لحظه، چیزی در درونم شکست.

گرمایی تند از کف دستانم بالا دوید.

انگار خونم، ناگهان به فرمان خودش زنده شد.

هوای اطرافم موج برداشت و برگ‌های لوتوس سیاه بی‌قرار لرزیدند. سایه‌ها از زمین جدا شدند و در هوا پیچیدند؛ نه کاملاً تاریکی، نه کاملاً نور—چیزی میان هر دو.

قدرت، مثل حیوانی وحشی، از قفسِ سینه‌ام بیرون زد.

کیفر چشم‌هایش را کمی تنگ کرد.

برای اولین بار، چیزی شبیه دقتِ واقعی در چهره‌اش نشست.

اما نه ترس. نه عقب‌نشینی. فقط توجهی سرد و عمیق.

همان‌طور که نفس‌هایم تند شده بود، چند گام به عقب رفتم و انگشتانم را مشت کردم تا آن انرژی را مهار کنم. اما دیر شده بود.

زمین زیر پایم لرزید.

یکی از گلدان‌های سنگی کنار مسیر ترک برداشت.

و در همان لحظه، صدای قدم‌هایی از پشتِ درِ باغ پیچید.

درهای بزرگِ قصر با ضربه‌ای آرام اما قاطع باز شدند.

لوسفیر وارد شد.

حضورش مثل افتادنِ تیغه‌ای از نور بر تاریکی بود.

او با همان آرامشِ مرموزش جلو آمد، ردای رسمی‌اش بی‌هیچ چین‌خوردگی‌ای روی شانه‌هایش افتاده بود و نگاهش، پیش از آن‌که به من برسد، روی کیفر مکث کرد.

انگار یک لحظه تمام باغ نفسش را حبس کرد.

لوسفیر با دیدن من و کیفر، ابرویش را اندکی بالا برد؛

بعد، نگاهش روی دستان لرزان من نشست و خیلی آهسته گفت:

«چه اتفاقی افتاده؟»

من نتوانستم جواب بدهم.

فقط ایستاده بودم، میان کیفرِ سرد و لوسفیرِ آرام، با قلبی که انگار می‌خواست از سینه‌ام فرار کند.

و کیفر، درست در همان سکوتِ شکننده، لبخند خیلی کم‌رنگی زد؛ لبخندی که بیشتر شبیه هشدار بود.

لوسفیر با قدم‌هایی آرام اما سنگین، میانِ ما قرار گرفت. نگاهِ نافذش ابتدا روی مچاله‌ی لرزانِ من نشست و سپس، مثل دو تیغه‌ی یخ، به سمتِ کیفر چرخید. او با آن آرامشِ همیشگی که گاهی بیش از حد ترسناک بود، پرسید: «کیفر… اینجا چه خبر است؟ چرا سایه‌ی تنهایی در این باغ سنگینی می‌کند؟»

اما من دیگر نمی‌توانستم سکوت کنم. تمامِ آن خشم، آن بی‌عدالتی و آن حسِ رهاشدگی، مثل سدی که ترک برداشته باشد، در وجودم منفجر شد.

دیگر نه از ترسِ مایک بود و نه از ترسِ قدرت؛ من از خودم می‌ترسیدم. با قدم‌هایی نامتعادل و در حالی که دیدم چشمانِ کیفر هنوز روی من سنگینی می‌کند، به سمتش هجوم بردم. دستانم را با تمامِ توان و با لرزشی که از شدتِ خشم بود، به سینه‌ی ستبر و سردش کوبیدم. هر ضربه‌ی دستم، گویی ضربه‌ای به قلبِ خودم بود.

«تو…!» فریادم در سکوتِ شب، مثلِ یک ضجه‌ی بلند پیچید. «تو همان کسی بودی که مرا از تاریکی‌ها نجات دادی! تو نبودی که مرا برای رویارویی با این دنیای بی‌رحم آماده کنی؟ مگر من آن کسی نبودم که با تمامِ وجودم، با تمامِ جادویِ باستانی‌ام، تو را از خوابِ ابدی بیدار کردم؟»

اشک‌ها، حالا دیگر از کنترل خارج شده بودند و روی گونه‌هایم می‌دویدند. به سینه‌اش می‌کوبیدم و با صدایی که از تهِ گلو می‌آمد، ادامه دادم: «پس چه‌ شد؟ چرا؟ چرا در لحظه‌ای که بیشترین نیاز را به تو داشتم، مرا تنها گذاشتی؟ چرا با آن وقارِ سرد و بی‌روح، در میانِ جمعیت می‌رقصیدی در حالی که من داشتم در تنهاییِ خودم غرق می‌شدم؟»

کیفر حتی یک میلی‌متر هم عقب ننشست. او مثلِ کوهی از یخ در برابر طوفانِ من ایستاده بود. اما وقتی نگاهش را به من دوخت، دیگر آن نگاهِ مهربانِ قدیم را نمی‌دیدم. نگاهش، نگاهِ مردی بود که سال‌هاست در آتشِ کینه سوخته است.

او با صدایی که به سردیِ قطب بود، اما لرزشی از دردِ پنهان در آن وجود داشت، گفت: «تو… مرا با برادرم مقایسه می‌کنی؟»

او یک قدم جلو آمد، طوری که سایه‌اش بر تمامِ وجودِ من چیره شد. «کسی که خدایانِ الهی را به ستایش واداشت؟ کسی که با آن نفرت و کینه، باعث شد خدایان او را نفرین کنند؟ تو او را انتخاب کردی، سولان. تو آن پیوندِ خونی و آن میراثِ مقدس را به من ترجیح دادی. و حالا… حالا که تنها مانده‌ای، انتظار داری من همچنان در سایه‌ات باشم و تماشاگرِ غرورِ تو باشم؟»

او با دستانی که گویی از سنگ بودند، به سمتِ آن زن اشاره کرد که در دوردست، در میانِ سایه‌های باغ، ایستاده بود. «نگاهش کن! به آن خواهرِ مغرور و زیبایِ بی‌نقص نگاه کن! او همان کسی است که به خاطرِ آن زیباییِ شیطانی و آن غرورِ بی‌پایان، از نظرِ خدایان رانده شده است. او همان چیزی است که تو همیشه می‌خواستی: کمالی که با خون و نفرین آمیخته شده است.»

لوسفیر، که تا آن لحظه سکوت کرده بود، فقط لبخندی بسیار کوچک و مرموز بر لب داشت؛ لبخندی که گویی از همه‌ی این رنج‌ها آگاه بود، اما نمی‌خواست در آن‌ها دخالت کند.

من فرو ریختم. زانوهایم توانِ ایستادن نداشتند. در میانِ گریه‌های بی‌صدایم، زمزمه کردم: «کاش… کاش پیشِ خانواده‌ام بودم… کاش هیچ‌چیز نمی‌دیدم…»

اما در همان لحظه، سکوتِ باغ دوباره شکست.

صدای خش‌خشِ پارچه‌ی ابریشمی و صدای قدم‌هایی ظریف، از میانِ مسیرِ گل‌ها به گوش رسید. او بیرون آمد.

آن زن، درست از میانِ تاریکی و نورِ ماه، نمایان شد. او نه تنها زیبا بود، بلکه زیبایی‌اش نوعی از بی‌رحمی را با خود داشت. موهایش، سیاه و درخشان، مثلِ شبِ بی‌ستاره‌ای بود که تا کمر بر شانه‌هایش ریخته بود. پوستش چنان سفید و شفاف بود که گویی از نورِ ماه تراشیده شده است. او لباسی به تن داشت که از جنسِ ابرشمِ تیره بود، با نقش‌ونگارهایی از گل‌های لوتوس که با نخ‌های نقره‌ای بافته شده بودند و در هر حرکت، گویی جانی می‌گرفتند.

چشمانش… چشمانش عمیق‌ترین و سردترین دریچه‌هایی بودند که تا به حال دیده بودم؛ سبزِ تیره و درخشان، مانندِ جنگلی که در آن هیچ موجود زنده‌ای اجازه ندارند نفس بکشند. او با وقاری که بیش از حد از حدِ انسانی بود، به ما نگاه کرد. صورتی کشیده و استخوانی، و لب‌هایی که با رنگی سرخ و تیره، گویی همیشه در حالِ لبخند زدن به یک رازِ بزرگ بودند. او نه تنها یک زن، که یک «اثر هنریِ خطرناک» بود؛ موجودی که از میانِ اساطیر و نفرین‌ها بیرون آمده بود تا زیبایی و فاجعه را با هم در آغوش بگیرد.

او ایستاد، نگاهی گذرا به منِ در هم شکسته انداخت و سپس، با همان نگاهِ بی‌تفاوت و سلطه‌جو، به کیفر خیره شد.

ایلیانا، با آن وقارِ سمی و بی‌رحمانه‌اش، چند قدم جلو آمد. بدون آنکه حتی به من یا لوسفیر توجه کند، دستش را جلو آورد و انگشتانِ کشیده و سردش را در میانِ دستانِ کیفر گره زد. او با آن نگاهِ سرکش، رو به من کرد و با لحنی که انگار از اعماقِ یک قصرِ یخ‌زده می‌آمد، پرسید: «او کیست؟ و چرا با این‌گونه درماندگی به او می‌پیوندی؟»

من، که تمامِ وجودم در لرزه بود، ناله‌ای از سرِ بی‌خودی کردم. اشک‌هایم، حالا دیگر نه از درد، که از ناباوری بود. می‌خواستم فریاد بزنم: او کیست؟ کیفر، تو را می‌شناختی؟ این دست‌ها چرا به او تعلق دارد؟

اما کیفر… کیفر حتی به من نگاه هم نکرد. او با حرکتی سریع و بی‌رحمانه، دستش را از میانِ انگشتانِ ایلیانا بیرون کشید. آنقدر خشک و سرد که انگار لمسِ او، مایهٔ بی‌آبرویی بود. بدون آنکه کلمه‌ای بگوید، رویش را برگرداند و با صدایی که هیچ اثری از مهربانی در آن نبود، گفت: «بریم. بعداً در موردش حرف می‌زنیم.»

سپس، بدون آنکه حتی یک نگاهِ تسلی‌بخش به من بیندازد، راه افتاد. ایلیانا هم، با آن لبخندِ پیروزمندانه و نگاهِ تحقیرآمیزش، در پی او روان شد.

لوسفیر، که تمامِ این نمایشِ بی‌رحمانه را تماشا می‌کرد، به سمت من آمد. نگاهش سنگین بود، اما نه از روی کینه، بلکه از روی یک نوعِ شفقتِ بسیار عمیق و پنهان. او دستش را به آرامی روی شانه‌ام گذاشت؛ دستی که گرم بود، اما در آن لحظه، برای من مثلِ یک غریبه به نظر می‌رسید.

با صدایی که سعی می‌کرد آرام و مقتدر باشد، گفت: «سولان… وقتِ رفتن است. این جشن، دیگر برای تو نیست. باید از اینجا بروی.»

لوسیفر ارس

صدای جیغِ او، بلندترین و دردناک‌ترین صدایی بود که تا به حال در این قصرِ باشکوه شنیده بودم.

ما به داخلِ قصر برگشتیم، اما سولان، دیگر در آن نبود. او با آن اندوهی که مثلِ سم در رگ‌هایش جاری بود، به سمتِ اتاقش دوید. من، در میانه‌ی آن سالنِ عظیم و خالی، تنها مانده بودم.

صدای جیغِ او از دوردست، از میانِ راهروهای سنگی، مثلِ ناله‌ی یک روحِ سرگردان در فضای قصر می‌پیچید. جیغی که نه از ترس، بلکه از ویرانیِ یک دنیایِ درونی بود. او در اتاقش، در برابرِ آینه‌ی چوبیِ قدیمی‌اش، ایستاده بود. من می‌توانستم تصور کنم که چگونه به تصویرِ خودش در آینه خیره شده، چگونه با دست‌های لرزان، به شانه‌هایش چنگ زده و چگونه در میانِ گریه‌های هیستریک، از شدتِ تنهایی و خیانت، فریاد می‌کشد. او داشت خودش را می‌شکست.

من، تنها، روی صندلیِ مخملِ بزرگم در آن سالنِ وسیع نشستم. نورِ شمع‌ها در میانِ ستون‌های بلند و تاریک، سایه‌هایی می‌ساختند که انگار در حالِ رقصیدن بودند. اما من، به هیچ‌کدام نگاه نمی‌کردم.

ذهنِ من، درگیرِ آن دو نفر بود. ایلیانا و کیفر.

آن نگاهِ مخفی، آن تماسِ کوتاه، و آن سردیِ کیفر… همه چیز نشان از یک طوفانِ بزرگ داشت. من به آینده‌ی سولان فکر می‌کردم. او یک شاهزاده‌خانم بود، اما در این لحظه، او تنها یک دخترِ تنها بود که تمامِ تکیه‌گاه‌هایش فرو ریخته بود. آیا او می‌توانست از این خاکستر برخیزد؟ یا این درد، او را برای همیشه به تاریکیِ ایلیانا و سکوتِ کیفر واگذار می‌کرد؟

قصر، با تمامِ بزرگی و شکوهش، در آن لحظه برای من شبیه به یک گورستانِ باشکوه بود. سکوتی که پس از جیغ‌های او حاکم شد، سنگین‌تر از هر فریادی بود. من تنها بودم، در میانِ شکوهی که حالا، برای من هم، بی‌معنا شده بود.

سولان الیزا

چند روز از آن شبِ طولانی و ویرانگر گذشته بود. سایه‌ی سنگینِ آن شب، اگرچه هنوز در گوشه‌های ذهنم پرسه می‌زد، اما دیگر مثلِ یک طوفانِ وحشی، روحم را تکه‌تکه نمی‌کرد. انگار رنج، با گذشتِ زمان، به یک زخمِ عمیق و ساکت تبدیل شده بود؛ زخمی که دیگر خونریزی نمی‌کرد، اما هر بار که لمس می‌شد، لرزه‌ای به تنم می‌انداخت.

هوا، بویِ خاکِ مرطوب و گل‌هایِ در حالِ بسته شدن در غروب را می‌داد. خورشید، مثلِ یک گویِ سرخ و در حالِ خونریزی، در افقِ قلمرو فرو می‌رفت و سایه‌هایِ بلندِ ستون‌هایِ قصر را روی زمین می‌کشید. من و لوسفیر، در سکوتی که نه از سرِ تنش، بلکه از سرِ عادت بود، در میانِ باغ قدم می‌زدیم.

صدای قدم‌هایمان روی برگ‌هایِ خشک، تنها موسیقیِ این لحظه‌یِ نیمه‌ارام بود. لوسفیر، که همیشه مثلِ یک کوهِ استوار در کنارم بود، مدتی ساکت ماند و سپس، بدون آنکه نگاهش را از مسیرِ پیش رو بگیرد، با صدایی که آرام و عمیق بود، پرسید:

«سولان… آن شب، چه چیزی تو را این‌گونه پریشان کرد؟ انگار بخشی از تو، در آن میان، برای همیشه جا گذاشته شده است.»

لحنِ او، نه از روی کنجکاویِ ساده، بلکه از سرِ نگرانیِ پنهانی بود که همیشه در پشتِ ماسکِ مقتدرش مخفی می‌کرد. من ایستادم. نگاهی به افقِ سرخ و تیره انداختم و حس کردم سنگینیِ آن راز، دوباره دارد روی سینه‌ام فشار می‌آورد. نمی‌توانستم آن را در خودم نگه دارم؛ این سنگ، مثلِ یک خنجرِ سرد در میانِ کلماتم بود.

«آن شب… فقط از کیفر و ایلیانا نبود، لوسفیر.» صدایم کمی لرزید، اما محکم بود. «من چیزی دیدم. چیزی که نباید می‌دیدم. مایک… مایک در میانِ سایه‌ها بود. او یک سنگ داشت.»

لوسفیر، که تا آن لحظه با قدم‌هایی منظم راه می‌رفت، ناگهان ایستاد. سکوتِ باغ، ناگهان سنگین‌تر شد. او آرام چرخید و با نگاهی نافذ و خیره، به چشمانم دوخت. آن نگاه، مثلِ بازرسیِ یک جادوگر بود که می‌خواست حقیقت را از اعماقِ روحِ من بیرون بکشد.

او یک قدم به من نزدیک شد، طوری که می‌توانستم حضورِ مقتدر و سنگینش را حس کنم. صدایش حالا دیگر آرام نبود؛ حالا، لحنی از احتیاط و جدیتِ محض داشت:

«یک سنگ؟» او با تاکید پرسید، و چشمانش در نورِ رو به زوالِ غروب، درخشیدند. «چه نوع سنگی بود؟ چه شکلی داشت؟ و مهم‌تر از همه… چه حسی از آن به تو منتقل می‌شد؟»

سنگ…» لرزشِ صدایم را با نگاهی به افقِ تاریک پوشاندم. «یک سنگِ سیاه و زبر بود، لوسفیر. انگار از دلِ تاریک‌ترین اعماقِ زمین بیرون کشیده شده بود. اما ترسناک‌تر از ظاهرش، لرزشِ درونش بود. مثلِ قلبِ یک موجودِ زنده می‌تپید… و از شکاف‌هایِ ناهموارش، نوری ارغوانی و شوم بیرون می‌زد. نوری که نه نور بود، بلکه انگار داشت تاریکی را می‌بلعید.»

لحنِ لوسفیر در لحظه تغییر کرد. آن آرامشِ غروب، ناگهان در شعله‌هایِ خشمِ او سوخت. چهره‌اش از شدتِ خشم و اضطراب، به سرخی می‌گرایید؛ مثلِ آسمانی که پیش از یک طوفانِ خونین، تیره و سرخ می‌شود. او با صدایی که از شدتِ فشار، بم و لرزان شده بود، گفت:

«سولان! گوش کن… تو همین حالا باید به قصر برگردی. هیچ‌جا نمی‌روی! تحت هیچ شرایطی نباید از دیدرسِ محافظ‌ها خارج شوی. این دیگر یک بازیِ ساده نیست، این یک فاجعه است!»

اما من، برخلافِ همیشه، عقب ننشستم. اگرچه قلبم به شدت می‌تپید، اما در چشمانم، جرقه‌ای از تصمیمِ نهایی روشن بود. «نه، لوسفیر! من نمی‌توانم فقط بنشینم و تماشا کنم که جهان در تاریکی غرق می‌شود. درباره‌ی آن سنگ به من بگو… من هم با تو می‌آیم. حقِ من در این جنگ، بیشتر از آن چیزی است که تو فکر می‌کنی!»

«مگر دیوانه شده‌ای؟» او با فریادی که از سرِ نگرانیِ محض بود، اعتراض کرد. «این مسیر، مرگ است!»

«پس بگذار مرگ باشد!» من با صدایی که حالا محکم‌تر از هر زمان دیگری بود، فریاد زدم. «اما من نمی‌مانم که شاهدِ نابودیِ همه‌چیز باشم. من هم همراهت می‌آیم!»

سکوتِ سنگینی میان ما حاکم شد. لوسفیر در چشمانِ من، چیزی فراتر از لجبازی دید؛ او اراده‌ای را دید که از خاکسترِ آن شب بیرون آمده بود. آهی از سرِ تسلیم کشید و با نگاهی که لبریز از سنگینیِ تقدیر بود، گفت: «بسیار خب… اما این بار، راهِ برگشتی نیست.»

ما به قلمرو «پاردایس انجلس» رفتیم؛ جایی که مرز میانِ زمین و آسمان در هم می‌آمیخت و ابرها مثلِ پادشاهانی با تاج‌هایِ بلورین، بر فرازِ ستون‌هایِ طلاییِ معابد شناور بودند. برخورد با خانواده‌ام، اولین بار بود که پس از آن شبِ سیاه، طعمِ آرامش را در دهانم حس کردم. حضورِ آن‌ها، مثلِ یک مرهم بر زخم‌هایِ روحم بود و برای لحظه‌ای، فراموش کردم که سایه‌ی سنگِ ارغوانی در پسِ این شکوه، در حالِ نزدیک شدن است.

اما این آرامش، دیری نپایید.

وقتی لوسفیر قدم به حیاطِ مرکزیِ معبدِ آسمانی گذاشت، هیبتِ او و حضورِ ما، توجهِ تمامِ موجوداتِ نورانی را جلب کرد. در مرکزِ میدان، جایی که نورِ خورشید مستقیماً بر تختِ مرمرین می‌تابید، زئوس، خدایِ آسمان، با قامتی بلند و چشمانی که گویی از دو قطعهِ صاعقه ساخته شده بود، نشسته بود.

زئوس، با صدایی که مثلِ غرشِ رعد در گوش‌ها می‌پیچید، نگاهی به لوسفیر انداخت و پرسید:

«برای چه به اینجا آمده‌ای، فرزندهٔ سپیده‌دم؟ آیا آرامشِ آسمان‌ها برای تو کم بوده که دوباره به قلمروِ ما قدم می‌گذاری؟»

لوسفیر، بدون آنکه حتی یک قدم عقب‌نشینی کند، با همان غرورِ همیشگی و نگاهی که از چالش لبریز بود، رو به خدایِ آسمان ایستاد. او با صدایی رسا و مقتدر، اعلام کرد:

«ای خدایِ آسمان‌ها! من برای تماشایِ شکوهِ تو نیامده‌ام. من آمده‌ام تا از سقوطِ جهان باخبر باشم. مایک، آن وزیرِ فاسد، دشمنِ بزرگِ الههٔ الُوا را به خدمت گرفته است. او اکنون سنگِ تاریک را در اختیار دارد؛ همان تکه از تاریکیِ ازلی که وقتی به دستِ ناصالح می‌افتد، تمامِ جهان را به اعماقِ جهنم می‌کشاند و نظمِ خلقت را به آشوب می‌کشد!»

چشمانِ زئوس، برای لحظه‌ای از تعجب، درخششِ صاعقه‌آسایش را از دست داد. او از تخت برخاست و با صدایی که لرزه بر اندامِ سنگ‌ها می‌انداخت، گفت:

«چگونه ممکن است؟! آن سنگ، بخشِ فراموش‌شده‌ای از تاریکیِ نخستین بود که باید در اعماقِ ابدیت دفن می‌شد! اگر آن تکه از خلأ، میانِ زندگان قرار گرفته باشد، یعنی درهایِ جهنم از نو گشوده شده است…»

سکوتِ سنگینی بر معبد حاکم شد. زئوس، با نگاهی که حالا از غضب و تصمیم پر شده بود، رو به لوسفیر کرد و فرمان داد:

«پس زمانِ مهلت نیست. بروید! به قلمروِ سلاح‌ها کوچ کنید. آن سنگ را هرچه زودتر به درگاهِ من بازگردانید، پیش از آنکه سایه‌اش بر تاریکیِ ابدی بنشیند.»

او مکثی کرد و نگاهی به من، سولان، انداخت؛ نگاهی که انگار از اعماقِ تقدیر مرا می‌سنجید. سپس با صدایی که حکمِ مرگ و زندگی بود، ادامه داد:

«لوسفیر، تو و کیفر و تمامِ گروهِ او، باید در این نبرد همراه با سولان باشید. او تنها یک تماشاچی نیست؛ او صاحبِ حقی در این جنگ است و سرنوشتِ او با این سنگ گره خورده است. به جنگِ سایه‌ها بروید!»

شبِ سنگینی بر سرِ قلمرو سایه افکند بود، اما در میانه‌یِ تاریکی، گرمایِ حضورِ آن‌ها، سردیِ شب را می‌شکست. وقتی گروهِ کیفر نزدیک شدند، انگار زمان برای لحظه‌ای ایستاد. همه مثل قبل بودند؛ با همان لباس‌ها، همان نگاه‌ها و همان هیبت‌ها. اما کیفر… او متفاوت بود. گویی یک عمر از زمان گذشته بود و او در میانه‌یِ آن عبور، دوباره متولد شده بود؛ نگاهش سنگین‌تر، حضورش مقتدرتر و سکوتش پر از کلماتی بود که هرگز بر زبان نمی‌آورد.

ارن‌گل و آرینا با آن لبخندهایِ گرم و مهربانشان، به سرعت خود را به من رساندند. آن‌ها با کلماتِ محبت‌آمیز و سوالاتی که انگار می‌خواستند تمامِ حفره‌هایِ خالیِ قلبم را پر کنند، سعی داشتند از آن سنگینیِ درون بکاهند. در همین میان، جک با همان شوخ‌طبعیِ همیشگی‌اش، با یک شوخیِ بی‌مزه اما شیرین، سعی کرد یخِ فضایِ سنگین را بشکند و باعث شد لبخندی ناخواسته بر لبانم بنشیند. مارتین، مثل همیشه، همچون یک صخره‌یِ صامت در گوشه‌ای ایستاده بود؛ حضورش بود و نبودش یکی، اما آرامشش، ستونِ اصلیِ گروه به نظر می‌رسید.

هنری با نگاهی که آمیزه‌ای از تحسین و کلافگی بود، با صدایِ بمش گفت: «ای دخترِ پردردسر… باز هم که با تو روبه‌رو شدیم. انگار سرنوشت حوصله نمی‌کند ما را حتی برای یک لحظه هم از طوفان‌هایِ تو دور نگه دارد.»

لوسفیر، با چهره‌ای که حالا به جدی‌ترین حالتِ خود رسیده بود، نقشه‌ی ورود به قلمروِ سلاحان را بازگو کرد. وقتی کلماتش تمام شد، همگی، با قدم‌هایی استوار و نگاه‌هایی که به افقِ تاریک دوخته شده بود، راهیِ سفر شدند.

اما من… من در میانه‌یِ آن قدم‌هایِ همگام، در میانه‌یِ آن جمعِ پرشور، تنها بودم.

با هر قدمی که به سمتِ قلمروِ سلاحان برمی‌داشتم، گویی در یک رودخانه‌یِ بازگشت به گذشته غوطه‌ور می‌شدم. خاطراتِ شیرینِ دورانِ کودکی با خانواده‌ام، مثلِ پروانه‌هایی رنگی در ذهنم پرواز می‌کردند. بویِ نانِ تازه، صدایِ خنده‌هایِ بی‌دلیل و گرمایِ آغوشِ آن‌ها… بویی که فقط در خاطراتِ خوب می‌پیچد. ناگهان، لرزشی در گلویم حس کردم. اشکی که از شدتِ دلتنگی راه خود را به گونه‌ام باز کرده بود، با بی‌حسی پاک کردم.در همان لحظه‌یِ گذرا، سایه‌ای را دیدم که لرزه بر اندامم انداخت. لوکاس.

او همان‌جا بود، در لبه‌یِ مرزِ بینِ واقعیت و خیال. او، که همیشه مثلِ یک کتابِ باز، قدرتِ پنهانِ من را می‌شناخت، با همان نگاهِ نافذش به من خیره شده بود. انگار او هم می‌دانست که من در حالِ غرق شدن در خاطراتم هستم.

و ناگهان… چیزی در درونِ من بیدار شد.

وقتی به چیزهایی فکر می‌کنم که بویِ خاطراتِ خوب می‌دهند، وقتی قلبم از شدتِ اشتیاق و اندوه می‌لرزد، آن نیرویِ بی‌قرارِ درون، کنترلِ من را از دست می‌دهد. از زبانِ لوکاس فهمیدم که این قدرت، تنها یک توانایی نیست؛ این میراثِ خونینِ مادرِ من است.

ناگهان، دامنِ سفیدی مثلِ ابرهایِ نازک و جادویی، دورِ پاهایم پیچید. موهایم، از سیاهیِ شب به رنگِ دوگانه در آمد؛ ترکیبی از طلاییِ درخشان و سفیدِ برفی. بادی سرد و جادویی، از زیرِ پاهایم گذشت و با خود، عطرِ خاطرات را به هوا برد.

در همان لحظه، من دیگر یک دخترِ تنها نبودم. من به یک پدیده‌یِ نورانی تبدیل شده بودم.

آن نورِ خیره‌کننده، آن درخششِ خیره‌کننده، تمامِ حرکتِ گروه را متوقف کرد. لوسفیر با چشمانی گشاد شده، کیفر با نگاهی که برای اولین بار از آن خونسردیِ همیشگی‌اش تهی شده بود، و حتی آرینا و ارن‌گل، همگی با حیرت و هیبت، به من خیره شدند. در میانه‌یِ تاریکیِ شب، من تنها منبعِ نور بودم؛ نوری که نیلی و عمیق بود، نوری که از خونِ مادر و از عمقِ خاطراتم می‌جوشید.

نگاهِ من در میانه‌یِ آن هالهٔ نورانی، به چهره‌هایِ مبهوتِ اطرافیان چرخید. سعی کردم لرزشِ صدایم را پنهان کنم. «این بار… اولین بار نیست. و قرار هم نیست آخرین بار باشد.»

لوکاس، که همچون یک سایه‌یِ همیشگی و دانشمند در نزدیکیِ ما بود، با سر تایید کرد. او با صدایی که انگار از اعماقِ تاریخ بیرون می‌آمد، رو به بقیه گفت: «این تنها یک جادو نیست؛ این پژواکِ خون است. نیرویی که از ریشه‌هایِ نیلیِ مادرِ سولان سرچشمه می‌گیرد، با هر بار تلاطمِ احساساتش، باز می‌گردد تا یادآوری کند که او تنها یک شاهزاده‌خانم نیست، او حاملِ میراثی است که حتی خدایان را به لرزه می‌اندازد.»

با این سخنانِ سنگین، مسیر را ادامه دادیم. اما هر چه نزدیک‌تر می‌شدیم، سنگینیِ جوّ سنگینی‌تر می‌شد. سرانجام، به دروازه‌هایِ عظیم و باشکوهِ «قلمروِ سلاحان» رسیدیم.

نگهبانان، با زره‌هایِ براق و نیزه‌هایی که در نورِ ماه می‌درخشید، راه را سد کردند. لوسفیر، با همان غرورِ بی‌حد و حصرش، قدمی به جلو گذاشت و با صدایی که حکمِ فرمان داشت، گفت: «راه را باز کنید! ما برای تماشایِ دیوارها نیامده‌ایم!»

نگهبانان با ترس و تردید عقب نشستند، اما نه به معنایِ تسلیم. آن‌ها با هیجان به سمتِ داخل دویدند. تنها چند دقیقه گذشت که وضعیت، به شکلی وحشتناک تغییر کرد. از فرازِ برج‌هایِ بلندِ قصر، ده‌ها سرباز با کمان‌هایِ سنگین و تیرهایِ جادویی، بر لبه‌یِ دیوارها ایستادند و هدف را ما گرفتند. نگهبانِ جلوی در، با فریادی هراس‌آلود گفت: «از اینجا بروید! قبل از اینکه آسمان بر سرتان فرو بریزد!»

در آن لحظه، چیزی در لوسفیر تغییر کرد.او فقط با یک خشمِ ساده، جلو نیامد. بدنش شروع به بزرگ شدن کرد؛ عضلاتش زیرِ پوست، قدرتی ماورایی یافتند و ناگهان، از پشتِ شانه‌هایش، بال‌هایِ عظیم و سیاهی شکافته شد؛ بال‌هایی که درست مثلِ پرهایِ کلاغ‌هایِ افسانه‌ای، سیاه، درخشان و هولناک بودند. من با چشمانی گشاد شده به او خیره ماندم؛ تا به حال لوسفیر را چنین بزرگ، چنین مقتدر و در عین حال، چنین ترسناک ندیده بودم! او دیگر فقط یک جنگجو نبود، او تجسمِ خشمِ آسمان‌ها شده بود.

لوسفیر بدونِ کلام، با بال‌هایِ عظیمش به سمتِ برج‌ها پرواز کرد و مانندِ یک طوفانِ سیاه، به سربازانِ بالایِ برج حمله برد. صدای برخوردِ بال‌ها و فریادِ سربازان، فضایِ قلمرو را پر کرد.

در همان حال، کیفر، که مثلِ یک سایه‌یِ بی‌رحم عمل می‌کرد، به سمتِ نگهبانانِ جلوی در یورش برد. او با ضرباتی مهلک و بی‌رحمانه، آن‌ها را به زمین کوبید و با ضربه‌ی‌ای سنگین، دروازه‌هایِ عظیم را از هم گسست.

ما به درون هجوم بردیم. در میانه‌یِ آن آشوب، ناگهان، تمامِ وجودم خالی شد.

«اینجا… اینجا قلمروی پدری من بود…» زیرِ لب زمزمه کردم. «جایی که قرار بود با همهٔ آن‌ها خوشبخت شوم… جایی که…»

حرفم نیمه‌تمام ماند. صدایِ سوتِ تیری که هوا را شکافت، گوشم را لرزاند. تیر، درست از کنارِ گوشم گذشت و سنگینیِ مرگ را در هوا حس کردم. قبل از اینکه بتوانم واکنشی نشان دهم یا حتی نفس بکشم، دستی قدرتمند و محکم، بازوی مرا گرفت و با شدتی که جایِ هیچِ تردیدی باقی نمی‌گذاشت، مرا به سمتِ خود کشید.

سرم به سینه‌یِ کسی برخورد کرد که بویِ خاکستر و تنهایی می‌داد. سرم را بلند کردم و چشمانم در چشمانِ او قفل شد.

کیفر بود. او با نگاهی که هم خشم بود و هم یک نگرانیِ پنهان، به من خیره شده بود.

آشوب، حکمِ حاکمِ مطلق را بر قلمرو پیدا کرده بود. اما ما تنها نبودیم؛ سایه‌هایِ جنگجو، یکی پس از دیگری، از میانِ غبارِ نبرد قد علم کردند.

ناگهان، از میانِ هیاهویِ شمشیرها، صدایی عجیب و وزوزمانند فضا را پر کرد. ارن‌گل، با نگاهی که گویی از اعماقِ طبیعتِ وحشی بیرون می‌آمد، دستش را در هوا تکان داد. در یک چشم‌به‌هم‌زدن، هزاران مگس و جیرجیرک و حشراتِ ریز و درشت، از گوشه و کنارِ زمین برخاستند و همچون یک ابرِ زنده و سیاه، به سمتِ سربازان هجوم بردند. آن‌ها نه با شمشیر، که با دندان‌ها و پاهایِ ریزشان، نظمِ آن زره‌هایِ براق را به هم ریختند و سربازان را در میانِ وزوزِ وحشتناکشان، به جنون می‌کشاندند.

در همان لحظه، مارتین، همواره ساکت و مرموز، به شکلی بی‌صدا و مرگبار در میدان ظاهر شد. او مانندِ یک جراحِ جنگجو عمل می‌کرد؛ با چاقوهایِ بسیار مویی و ظریفش، نقاطِ ضعفِ زره‌ها را هدف می‌گرفت. هر حرکتش چنان سریع و دقیق بود که انگار زمان برای او متوقف شده بود؛ او نه تنها می‌جنگید، بلکه با هر ضربه، زندگی را از پیکره‌یِ دشمن می‌گرفت.

و اما ارینا؛ او گویی خود به یک کوره تبدیل شده بود. آتش از دستانش سرازیر شد و شعله‌هایی عظیم و درخشان را به سمتِ صفوفِ دشمن پرتاب کرد. شعله‌ها در هوا می‌رقصیدند و هر آنچه را که در مسیرشان بود، به خاکستر تبدیل می‌کردند.

من، در میانه‌یِ این همه شکوه و ویرانی، ایستاده بودم. چشم‌هایم را به دورِ خود دوختم؛ همه در حالِ جنگیدن بودند، همه با قدرتِ خود در حالِ تغییرِ سرنوشت بودند. من نمی‌توانستم عقب بمانم. من هم باید می‌بودم.

چشم‌هایم را با شدت بستم. در تاریکیِ پشتِ پلک‌هایم، چهره‌یِ مایک ظاهر شد. یادِ آن لحظاتِ تلخ افتادم؛ یادِ نگاهِ حقیرش، یادِ آن تمامِ نقشه‌هایِ پلید و آن لحظه‌یِ بی‌رحمانه‌ای که او با سیاست و حیله، مرا از قلمرویِ پدری‌ام بیرون راند. خشم، مانندِ آتشی در رگ‌هایم بالا آمد. من دیگر آن دخترِ آسیب‌پذیرِ گذشته نبودم

ناگهان، حس کردم تمامِ هستی‌ام از درون می‌سوزد. نوری طلایی، چنان درخشان و عظیم که گویی خورشید در کالبدِ من متولد شده است، از وجودم بیرون زد. آن نورِ طلایی، تمامِ تاریکیِ قلمرو را شکافت. با تمامِ قدرتِ ذهنم، سنگِ عظیم و باستانی را که در نزدیکیِ پایم بود، فرا خواندم. سنگ با نیرویی ماورایی به هوا برخاست و من، با تمامِ خشمِ سالیان، آن را به سمتِ برج‌هایِ نگهبانی و سربازانِ هدف گرفتم.

انفجاری از نور و سنگ، صدایِ فرو ریختنِ برج‌ها را به گوش رساند. سربازانی که تا لحظه‌ای پیش، با غرور ایستاده بودند، اکنون در میانِ ویرانه‌هایِ سنگ و خاک پاشیده شده بودند.

اما بهایِ این قدرت، سنگین بود.

تمامِ انرژیِ وجودم، مثلِ شنی که از میانِ انگشتان فرو می‌ریزد، از دست رفت. بدنم بی‌جان شد و ناگهان، خودم را در حالِ سقوط حس کردم. قبل از اینکه به زمین بخورم، در گوشه‌ای از میدان، بی‌رمق نشستم. سرم گیج می‌رفت و تاریکی، چشمانم را می‌پوشاند.

«سولان! سولان!» صدایِ فریادِ اعضا را می‌شنیدم که با نگرانی نامم را صدا می‌زدند.

احساس کردم دست‌هایم در میانِ شاخه‌هایِ نرم و منعطفِ گل‌ها پیچیده شد. ارن‌گل، با مهربانیِ همیشگی‌اش، مرا با شاخه‌هایِ گل و گیاه دورِ خودم محاصره کرد تا هیچ دشمنی نتواند حتی به سایه‌یِ من آسیب بزند. من در میانه‌یِ آن باغچه‌یِ کوچک و امن، فقط می‌توانستم نفس‌هایِ سنگینم را بشمارم.

نگاهی به اطراف انداختم. صحنه، ویران بود. با آن حرکتِ سنگِ من، تقریباً تمامِ سربازانِ اصلی از پا درآمده بودند. راه برای رسیدن به هدف، باز شده بود.

حالا… دیگر وقتِ بازی کردن نبود. حالا وقتِ مایک بود.

وقتی پاهام رو رویِ کفِ سنگیِ تالار گذاشتم، دیگه خبری از اون خشمِ سوزان و کورکننده نبود. بدنم انگار تویِ یه ابرِ سفید و خنک غوطه‌ور بود، چیزی که دردم رو تسکین می‌داد اما قدرتِ درونم رو به آرومی حفظ می‌کرد. صدایِ شکستنِ شیشه‌یِ اکسیر تویِ سکوتِ تالار پیچید و مایک، همون کسی که تا همین چند لحظه پیش ادعایِ خدایی می‌کرد، حالا مثلِ یه موشِ آب‌کشیده گوشه‌یِ صندلیش کز کرده بود.

نگاهش کردم. نه با خشم، نه با ترس، فقط با یه حسِ عمیق از شناخت. اون مایکِ قدرتمندی که ازش می‌ترسیدم، نبود؛ فقط یه مردِ بزدل بود که پشتِ یه محلولِ جادوییِ غریبه پنهان شده بود.

نزدیک‌تر شدم. صدایِ قدم‌هایم رویِ سنگ‌ها، مثلِ طبلِ جنگ تویِ گوشش می‌کوبید. مارتین و ارن‌گل و ارینا پشتِ سرم بودن، مثلِ یه دیوارِ دفاعیِ نفوذناپذیر.

مایک با صدایی که می‌لرزید گفت: باز که برگشتی... فکر کردم اون ضربه کارت رو ساخت...

لبخندی زدم، لبخندی که تویِ اون نورِ طلاییِ ملایمِ دورِ بدنم، حتی ترسناک‌تر به نظر می‌رسید. گفتم: هنوز خیلی چیزها هست که نفهمیدی مایک. نه در موردِ من، نه در موردِ خونی که تویِ رگ‌هایِ خانواده‌یِ من جاریه. تو فکر کردی با یه معجونِ تقلبی و یه مشت دروغ می‌تونی حقِ من رو بگیری؟

مایک سعی کرد بلند بشه، اما پاهایِ سستش یاری نمی‌کردن. من بدونِ اینکه دستم رو تکون بدم، با اراده‌ام سنگِ کفِ تالار رو بالا آوردم و جلویِ راهش رو بستم.

گفتم: حقیقتِ خانواده‌هامون رو می‌دونی؟ می‌دونی که اون ثروتی که فکر می‌کنی با زرنگی به دست آوردی، همه‌اش امانتِ یه ملت بود که تو دزدیدیش و بردی توی اون جزیره‌یِ دورافتاده قایمش کردی؟ فکر کردی من نمی‌دونم؟ فکر کردی من یادم رفته که چطور پدرم رو فریب دادی؟

صدایِ خشمم دوباره داشت گرم می‌شد، انگار که داشتم از ابرِ آروم به خورشیدِ سوزان تبدیل می‌شدم. گفتم: حالا وقتشه که همه‌اش رو پس بدی. راهِ برگشت به اون جزیره رو باز می‌کنی و تمامِ داراییِ خاندانِ من رو برمی‌گردونی، وگرنه...

مایک که حالا به وضوح داشت از ترسِ نوری که دورم می‌چرخید آب می‌شد، زمزمه کرد: اگر بدم... اگر بدم چی می‌شه؟

گفتم: اگر بدی، شاید اجازه بدم با همین زندگیِ حقیرت جایی دور از اینجا گم و گور بشی. ولی اگر یه بارِ دیگه دستِ‌کج‌ت بخواد به چیزی از متعلقاتِ من بخوره، اون وقت دیگه خبری از ابرِ سفید و خنک نیست. اون خورشیدی که امروز برج‌هات رو خاکستر کرد، این بار مستقیم می‌سوزونتت.

کیفر و لوسیفر وارد شدند و دقیقا پشت سولان ایستادند

مایک که دید دیگه راه فراری نداره و نگاه سنگین کیفر و لوسفیر هم توی گوشه و کنار تالار مثل طناب دار دور گلوش پیچیده بود فقط تونست تسلیم بشه من با یه حرکت دست اون اکسیرهای تقلبی که تمام قدرتش بود رو با گرمای خورشیدی که توی رگام می‌جوشید ذوب کردم و وقتی دید که چطور دارایی‌های خاندانم به خونه برگشت دیگه حتی جرأت نکرد سرش رو بلند کنه کیفر و لوسفیر کارشون رو کردن و مایک رو طوری از صفحه روزگار محو کردن که انگار هیچوقت وجود نداشته و اون قلمرو تاریک بالاخره از شر وجودش پاک شد وقتی برگشتم سمت بچه‌ها و لبخند پیروزمندانه رو روی صورت تک‌تکشون دیدم حس کردم دیگه هیچ زخمی روی تنم نیست و قلبم پر از نوره

چند هفته بعد همه چیز توی قلمرو پدری به کلی عوض شده بود و انگار نور خورشید بالاخره دوباره به دیوارهای قلعه تابیده بود حالا من و برادرم دوشادوش هم توی قصر بودیم و حکم‌رانی می‌کردیم و مردم هم با خوشحالی توی شهر می‌چرخیدن و خبری از اون فضای وحشت نبود یه روز که داشتم تو کتابخونه سلطنتی استراحت می‌کردم نامه‌ای با مهر و موم مخصوص قصر پردایس آنجلس به دستم رسید نامه از طرف مادرم بود که نوشته بود از دور شاهد قدرت‌نمایی من بوده و به اینکه دخترش چطور قلمرو رو پس گرفته افتخار می‌کنه و انگار زندگی تازه شروع شده بود

سولان حرف دلش رو به کیفر زد و فصل جدید سولان و شیطان آیدی شروع شد