بهنام خداوند بخشندهی مهربان
خدای من، مرا غافل ساخت از بهپای داشتن سپاست، پیدرپی بودن الطافت، و ناتوانم ساخت از برشمردن ثنایت، سرازیر بودن فضلت، و مشغول داشت مرا از ذکر ثناء و ستایشت پیاپی بودن احسانت، و مرا درمانده ساخت از نشر خوبیهایت، متوالی بودن نعمتهایت.
و این جایگاه کسی است که به فراوانی نعمتها اعتراف کرده، و با کوتاهی کردن با آنها روبهرو گشته، و گواهی داده است بر خود به سستی و تباهکاری، و تو مهربان رحیم، نیکوکار بزرگوار هستی، که قصدکنندگانش را ناکام نمیکند و آرزومندانظ را از کنار خانهاش نمیرساند، در پیشگاه بر زمین نهاده میشود بارهای امیدواران، و در درگاه توقف میکنند آرزوهای عطاجویان، پس، روبهرو مساز آرزوهایمان را با ناکامی و یأس، و بر ما مپوشان جامهی ناامیدی و سرگردانی را.
خدای من، کوچک گشت در برابر بزرگی نعمتهای سپاس من، و ناچیز گشت در کنار بزرگوارید نسبت به من ستایش و گسترش دادن من.
نعمتهایت از انوار ایمان بر من جامههایی پوشاند، و بر من قرار داد الطاف نیکوکاریت، پردههایی از عزّت را، و منّتهایت قلادههایی ناگشودنی بر گردنم آویخت، و بر من بست طوقهایی را که باز نشود، پس عطایی تو فراوانند که زبان من از شمارش آنها ناتوان است، و نعمتهایت بسیارند که فهم من قاصر است از درک آنها چه رسد به اینکه آنها را تماماً دریابد. پس چگونه باشد مرا شکرگزاری، در حالی که سپاسگزاری من در برابر تو نیازمند سپاس دیگر است؟! پس هرچه بگویم سپاس تو راست، بر من واجب میشود که به خاطر آن بگویم سپاس تو راست.
خدای من آنگونه که ما را با لطفت تغذیه نمودی و با احسانت پرورش دادی، بر ما تمام گردان فراوانی نعمتهایت را، و از ما دور کن انتقامهای ناخوشایند را، و به ما برسان از بهرههای دو سرا برترین و بالاترین آنها را در دنیای زودگذر و آخرتی که در پیش است و سپاس تو راست بر آزمودن نیکویت و فراوانی نعمتهایت، سپاسی که با خشنودیت برابری کند و مطابق نیکی و کرم عظیمت باشد، ای عظیم ای بزرگوار، به رحمتت ای مهربانترین مهربانان.