و چه بسیار گمان نیکو که محقّق ساختی، و فقری که جبران کردی التیام بخشیدی، و زمین خوردهای که بلند کردی و بیچیزی، که دگرگون نمودی، همهی آن، بخشش و لطفی از سوی تو میباشد، و در همهی آن از من استمرار و فرو رفتن در گناهان بود، بدکاری من، تو را باز نداشت از کامل نمودن احسانت، و نه مرا بازداشت از ارتکاب آنچه تو را به خشم آورد، از آنچه انجام میدهی پرسیده نمیشوی، و به راستی که از تو درخواست شد و عطا کردی، و درخواست نشد و تو آغاز نمودی، و از تو تقاضای تفضّل شد و بخل نورزیدی، نخواستی ای مولایم جز نیکی و منّتگذاری و لطف و بخشش را، به من خودداری نمودم جز از تعدّی به حرمتهایت و گذشتن از حدودت و غافل شدن از تهدیدت پس تو راست سپاس، ای خدای من، که توانمندی بیشکست هستی و تأمّلکنندهی بیشتاب، این جایگاه کسی است که معرّف است به فراوانی نعمتها، و او آنها را با کوتاهی مقابله نموده و بر خود گواهی داده است به تباهکاری.
