حسین بن زید، از عمویش عمر بن علیّ از پدرش علیّ بن الحسین حدیث کرد که میفرمود: نمیبینم چیزی هم چون پیشی گرفتن در دعا، که بنده را حاضر نیست اجابت در هر وقتی.
و آنچه از آن حضرت حفظ کردید از دعا، هنگامی که به او خبر دادند حرکت مصرف بن عقبه را (وی همان است که یزید بن معاویه علیهما اللعنة، او را برای واقعهی حرّه فرستاد و او را مصرف نامیدند به جهت اسرافش در ریختن خونها) به سوی مدینه چنین است:
ای پروردگار من، چه بسیار نعمتی که بر من بخشیدی، بندک بود برای تو در آن سپاسگزاریم، و چه بسیار بلایی که مبتلا ساختی مرا به آن، و در مورد آن برای تو اندکش شکیبایی من، و چه بسیار معصیتی که انجام دادهام، و تو آن را پوشاندی و رسوایم نساختی!
پس ای آنکه اندک گشت هنگام نعمتش سپاسگزاریم، و مرا محروم نساخت، ولی آنکه اندک گشت هنگام بلایش شکیبایی من و مرا وا نگذاشت، و یا آنکه مرا بر گناهان دید و رسوایم نساخت.
ای دارندهی احسانی که هرگز قطع نشود، وی صاحب نعمتی که فوق شمارش است تعدادش، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و از من دور کن شرّ او را، که من به تو دست میکنم در گردنش و به تو پناه میجویم از شرّش.
و گفته میشد که وی، جز علیّ بن الحسین علیه السّلام را اراده نکرده بود ولی آن حضرت از شرّ او سالم ماند و او را گرامی داشت و به آنها جایزه و صله داد.
