از جابر نقل شده است که گفت: هنگامی که خلافت به بنی امیه رسید، در روزگارشان ریختند خون حرام را، و (نعوذ باللّٰه) لعنت کردند امیرالمؤمنین صلوات اللّٰه علیه را، بر منبرهایشان (هزار ماه) و ترور کردند شیعیانش را، در شهرها و کشتند آنها را و ریشهکن نمودند آنان را، بر این کار علمای سوء بر آنها اعتراض ننمودند به خاطر علاقه به مال اندک ازبینرفتنی دنیا، و امتحان آنان بر شیعیان لعنت کردن امیر مؤمنان شد که هر کس آن حضرت را لعنت نمیکرد، او را میکشتند. پس وقتی که این از در میان شیعیان گسترش یافت و زیاد و طولانی شد، شکایت بردند شیعیان نزد حضرت زین العابدین و گفتند: ای فرزند رسول خدا ما را تبعید کردند از شهرها و نابودمان کردند با کشتن آشکار، و علنی کردهاند لعنت کردن امیرالمؤمنین را در شهرها و در مسجد رسول خدا و منبر آن حضرت، و بر آنها اعتراض نمیکنند اعتراضکنندهای، و تغییر نمیدهد بر آنان تغییردهندهای، و هرگاه کسی از ما بر لعنت کردن او اعتراض کند میگویند: این ترابی است و گزارش آن را به سلطانشان میدهند و به او مینویسند: که این شخص ابوتراب را به نیکی یاد کرد، تا آنجا که او را میزنند و زندانی میکنند و سپس به قتل میرسانند. هنگامی که آن حضرت این را شنید به آسمان نگاه کرد و گفت:
پاکی تو، چه عظیم است قدر تو! تو بندگانت را مهلت دادهای، تا اینکه گمان کردند که تو آنها را به حال خود رها کردهای، و همهی اینها را میبینی، زیرا که قضای تو مغلوب نگردد و برگردانده نمیشود تدبیر حتمی امرت و آن همانگونه است که خواستهای، و هرجا خواستهای برای آنچه تو، به آن از ما آگاهتری.
سپس فرزندش محمد بن علیّ باقر را فراخواند و فرمود: ای محمّد. گفت: لبیک. فرمود: فردا که شد به مسجد رسول خدا برو و ریسمانی را بردار که فرود آورد آن را جبرئیل بر رسول خدا و آن را به آرامی حرکت ده... و بیان کرد خبر ریسمان معروف را.
