این داستان تقدیم به:
چه چیزی بالاتر از خوشحالی امام زمان؛ تمام دنیا را از ما بگیرند، ولی ایشان یک تبسم رضایت بخش به ما بزند ارزش دارد.
«مروارید»
برنامه مستند تلویزیون از صید مروارید توسط صیادان صحبت میکرد.
مینا در حال تماشای برنامه تلویزیون بود، علی گوشه اتاق با اسباب بازیهایش بازی میکرد.
مادر از آشپزخانه در مورد ماشینلباسشویی با پدر مینا که در حال خواندن روزنامه بود حرف میزد. پدر هم سرش را تکان میداد و میگفت: «باشدباشد درستش میکنم خانم اینقدر حرص نخورید، فدای سرتان.» مینا کنار پدر آمد و پرسید:
بابایی! هزاران دانه شن در عمق دریاها وجود دارند اما چرا بعضی از آنها مروارید میشود؟!
پدر مینا که در حال خواندن روزنامه بود به احترام دخترش روزنامه را کنار گذاشت.
او میدانست که برای ساختن شخصیت فرزندش باید با تمام وجود به او توجه کند، به خاطر همین لبخندی زد و گفت:
عزیزم علت اینکه آن دانه شن، مروارید میشود این است که خودش را در صدف، پنهان میکند و صدف تمام وجود او را میپوشاند. این پوشش باعث میشود آن دانه شن به مروارید زیبا و گرانقیمتی تبدیل شود.
مینا سری تکان داد و مثل همیشه به فکر فرو رفت او با خودش زمزمه کرد:
ما دختران، قطرهای از اقیانوس وجودیم. با صدف حجاب، وجودمان تبدیل به مروارید میشود.
مینا تمام حوادثی که در این چند روز برایش اتفاق افتاده بود را در صفحاتی جداگانه نوشت و به خانم سعیدی تحویل داد، خانم سعیدی که از مطالب مینا خیلی خوشش آمده بود آنها را تایپ و در تابلوی اعلانات با اسم مینا نصب کرد.
در اولین زنگ تفریح، مطالب زیبای مینا بچهها را جلوی تابلوی اعلانات میخکوب کرد، خیلی از بچهها که مینا را میشناختند او را تحسین کردند و دنبال مینا میگشتند تا از او تشکر کنند. حتی اعظم محمدی به مینا پیشنهاد داد که پدرم در یک مجلهی خانوادگی کار میکند، اگر موافقی مطالبت را برای چاپ در مجله به او بدهم. مینا در پوست خودش نمیگنجید. از نگاههای محترمانهی دوستانش بهشان افتخار میکرد و از اینکه از این تجربهی تلخ، بهترین استفاده را کرده بود خیلی خوشحال به نظر میرسید. همینطور که به مطالبش فکر میکرد با خودش گفت: پس راههای بهتری برای بُرزدن خواننده های با مطالعهی دیگران وجود دارد که هم مورد رضای خداست و هم عامل پیشرفت و سرافرازی میشود.
خوشحالی مینا وقتی با اشک شوق همراه شد که اسمش را در لیست اردوی مشهد که در تابلوی اعلانات زده بودند مشاهده کرد. نمیدانست چه کند، به حیای مدرسه آمد نگاهی به آسمان آبی انداخت و دستهایش را به نشانهی تشکر بلند کرد و گفت:
خدایا از همه نعمتهایت ممنونم، خیلی خوبی.
„ خدایا خیلی خوبی،
از همه نعمتهایی که به من دادهای ممنونم ”