این مجموعهداستان از انتها به ابتدا روایت میشود.
این داستان تقدیم به:
چه چیزی بالاتر از خوشحالی امام زمان؛ تمام دنیا را از ما بگیرند، ولی ایشان یک تبسم رضایت بخش به ما بزند ارزش دارد.
«حصار عفت»
بوی چمنهای زده شده، فضا را معطر کرده بود. گلهای بنفش کنار برگهای سبز، زیبایی خاصی به محیط داده بودند.
مینا به همراه پدر و مادر و برادر کوچکترش علی به پارک رفته بودند.
قدمزنان سنگ فرشهای کنار چمنها را طی میکردند. با هم میگفتند و میخندیدند که به باغبان پاک رسیدند او در حال سیم کشیدن به دور باغچه گلها بود.
علی که ۷ سال بیشتر نداشت بیاختیار جلو رفت ابروانش را به هم نزدیک کرد و با اخم پرسید:
آقا چرا گلها را زندانی میکنی؟
از سوال علی همه خندیدند.
بابان پیر و مهربان با خنده دست از کار کشید. آرام دستش را به کمر گرفت آهی کشید و گفت:
پسرم من گلها رو زندانی نمیکنم بلکه میخواهم گلها را از دست آدمهای بد که دلشان برای گلها نمیسوزد محافظت کنم تا دستشان به گلها نرسد.
علی که مانده بود چه جوابی بدهد پفکش را جلو برد و تعارف کرد. باغبان لبخندی زد و گفت:
پسرم من که دندان ندارم. این چیزها برایم خوب نیست. خودت بخور نوش جانت.
پدر که عقب ایستاده بود و گفتگوی علی و بابان را مشاهده میکرد جلوتر رفت و با یک خسته نباشید دستان پینهبسته باغبان را به گرمی فشرد و با تشکر به همراه بقیه از او جدا شد.
اینا که همچنان کنار مادرش راه میرفت فکر میکرد و با خودش گفت:
دور گل که زیبا و با ارزش است حصار میکشند ی دور چیزهای بیارزش کسی حصار نمیکشد. دختر هم گل است و برای حفاظت از چشمهای ناپاک باید حصار عفت به دور خودش بکشد. جالبتر اینکه معلم ما میگفت: «پیامبر اکرم خانمها را به گل تشبیه کردهاند».