این مجموعهداستان از انتها به ابتدا روایت میشود.
این داستان تقدیم به:
چه چیزی بالاتر از خوشحالی امام زمان؛ تمام دنیا را از ما بگیرند، ولی ایشان یک تبسم رضایت بخش به ما بزند ارزش دارد.
«گل نشکفته»
علی توی حیاط بازی میکرد. مینا سرش را از پنجره بیرون کرد با صدای بلند گفت: داداش مواظب گلهای باغچه باش.
باغ کوچک با گلهای زیبا و سرخ، شادابی خاصی به خانه بخشیده بود. درخت سیب، گوشه باغچه بهتنهایی برای خودش آقایی میکرد و نگاه مهربانش را به گلهای زیر دستش ارزانی میداشت. علی همچنان در حال بازی بود که نگاهش به گل سرخی که در وسط باغچه خودنمایی میکرد افتاد، کسی در حیاط نبود ولی مینا از پشت پنجره او را میدید، علی سری به اطراف چرخاند مطمئن شد کسی نیست. دست برد آرام گل را چید. تا خواست نفسش را بالا بکشد که گل را بو کند، مینا جیغ کشید. علی از جا پرید با حالت گریه گفت: چرا مرا ترساندی، چرا یواشکی نگاه میکنی؟!
مینا که از ناراحتی رنگش عوض شده بود با صدای بلند جواب داد: من خیلی وقت است پشت پنجره ایستادهام تو حواست نیست.
سپس با ناراحتی از پشت پنجره به کنار باغچه آمد جای گل چیده شده خیلی خالی بود. این اولین گلی بود که باز شده بود. مینا با حسرت به باغچه و بوته گلها نگاهی انداخت و به غنچه کوچکی گوشه باغچه بود رو کرد و گفت:
چرا علی، هوس چیدن تو را نکرد اما آن گل نگون بخت را چید. بله چون تو در پوشش بودی و زیباییهای گلبرگهایت را به علی نشان ندادی.
غنچه تا غنچه است کسی هوس چیدن آن را نمیکند اما وقتی گل شد و از حجاب بیرون آمد، همه در طمع چیدنش نقشه میکشند. چند روز بعد هم پژمرده میشود، از چشمها میافتد و کسی به او اعتنا نمیکند حتی همانهایی که عاشق چیدنش بودند.
'