تا به حال فکر کردهاید که فرشته چه شکلی است؟ اگر کسی از شما بخواهد آن را نقاشی کنید چهطور میتوانید؟
«کوربه» یکی از نقاشان سبک «رئالیسم» دراینباره میگوید: «من نمیتوانم فرشته را نقاشی کنم، چون هرگز فرشته ندیدهام.» اما من در سِمَت یک مربی نقاشی هرگز با گفتهی کوربع موافق نبودهام و به همین دلیل سرِ کلاسهایی، بارها از بچههایم خواسته ام که تصویر یک فرشتهی زیبا را برایم نقاشی کنند.
آن روز نیز از هنرجوها همین را خواستند و بچهها شروع کردند به نقاشی کردن. «روژین» یکی از آنها بود که روحیهی بسیار لطیف و در عین حال پر جرئتی داشت. او از معدود بچههایی بود که شخصیت مستقلی داشت، و به ندرت از من راهنمایی میخواست. آن روز هم قبل از اینکه گفتههای من تمام شود، روژین مداد رنگی هایش را بیرون آورد و کارش را شروع کرد.
پس از چند دقیقه بالای سر هر کدام از بجهها رفتم و سؤالهایشان را پاسخ گفتم. بیشتر فرشته های آن روز، دختران زیبارویی بودند که با یکجفت بال سفید در آسمان پرواز میکردند.
اما نقاشی روژین با همهی نقاشیها تفاوت داشت؛ باخود گفتم: «شاید این بار هم روژین موضوع دیگری را برای نقاشی در نظر گرفته است.» بنابراین، برای پی بردن به آن، منتظر تکمیل نقاشیاش شدم. رفتهرفته برگهی نقاشی روژین با قلبهایی به رنگ قرمز که میان نقاط رنگی شناور بودند، پُر شد. بهآرامی پرسیدم: «روژین میشه بگی چی کشیدی؟ با تعجب نگاهم کرد و گفت: خُب، اینها فرشتهاند دیگه!!»
آن روز من درس بزرگی از روژین ۹ ساله آموختم، او به من آموخت که قلبهایی اطرافمان هستند که همگی فرشتهاند، قلبهایی خالص، پاک و زیبا که موهبت خدایاند و هرگاه به آنها نیاز داشته باشی، همراه تواَند و به یاریاَت میآیند، و برخلاف گفتهی کوربه، بهراحتی میتوانی آنها را ببینی، فقط کافی است اندکی تأمل کنی.