این جوونک فقط بوسه (=محبّت) داره جانم
استاد و فیلسوفی یونانی، با این پرسش به سخنرانی خود خاتمه داد: «آیا کسی سؤالی دارد؟»؛ «رابرت فولگام»، نویسنده‌ی مشهور در میان حضّار بود و پرسید: «جناب آقای دکتر «پاپادروس»، معنی زندگی چیست؟»
فولگام نقل می‌کند: «همه‌ی حضّار خندیدند. پاپیروس مردم را به سکوت دعوت کرد، سپس کیف بغلی خود را از جیبش درآورد، داخل آن را گشت و آینه‌ی گرد و کوچکی را بیرون آورد و گفت: «موقعی که بچه بودم جنگ بود، ما بسیار فقیر بودیم و در یک روستای دور افتاده زندگی می‌کردیم. روزی در کنار جاده چند تکّه آینه‌ی شکسته از لاشه‌ی یک موتور‌سیکلت آلمانی پیدا کردم. بزرگترین تکّه‌ی آن را برداشتم و با ساییدن آن به سنگ، گردش کردم.
همین آینه‌ای که حالا در دست من است و ملاحظه می‌کنید. سپس به منزله‌ی یک اسباب‌بازی شروع کردم به بازی با آن و بازتاباندن نور خورشید به هر سوراخ و سمبه و درز و شکاف کمد و صندوق‌خانه و کلاً تاریک‌ترین جاهایی که نور خورشید به آن‌ها نمی‌رسید. از اینکه به کمک این آینه می‌توانستم ظُلمانی‌ترین نقاط دنیا را نورانی کنم به قدری شیفته و مجذوب شده بودم که وصفش مشکل است.
در واقع، بازتاباندن نور به تاریک‌ترین نقاط اطرافم، بدل به بازی روزانه‌ی من شده بود. آینه را نگه داشتم و در دوران بعدی زندگی نیز هر وقت که بیکار می‌شدم آن را از جیبم در می‌آوردم و به بازی همیشگی خود ادامه می‌دادم. بزرگ که شدم دریافتم این کار یک بازی کودکانه نبود، بلکه استعاره‌ای بر کارهایی بود که به احتمال زیاد، می‌توانم با زندگی خود انجام دهم. بعدها دریافتم که من، خود نور یا منبع آن نیستم، بلکه نور و به عبارت دیگر، حقیقت، درک و دانش جایی دیگر است و فقط در صورتی تاریک‌ترین نقاط عالم را نورانی خواهد کرد که من بازتابش دهم.
من تکّه‌ای از آیینه‌ای هستم که از طرح و شکل واقعی آن اطلاع چندان درستی ندارم. با وجود این، هرچه که هستم، می‌توانم نور را به تاریک‌ترین نقاط عالم، به سیاه‌ترین نقاط قلوب انسان‌ها منعکس کنم و سبب تغییر بعضی چیزها در برخی از انسان‌ها شوم. شاید دیگران نیز متوجه این کار شوند و همین کار را انجام دهند. این دقیقاً همون چیزی است که به دنبال آن هستم.
«این معنی زندگی من است.»
سپس پاپادروس آینه را به دقت دوباره بر دست گرفت و به کمک ستونی از نورِ آفتاب که از پنجره به داخل سالن می‌تابید، پرتوی از آن را به صورتم و به دست‌هایم، به روی بازوی صندلی به‌هم گره خورده بودند، تاباند.
به جایی که تاریک و ظلمانی است، نور ببریم.
به جایی که امید نیست، امید،
و در نورِ خدایی گام برداریم.
پی‌نوشت: نام این داستان معنای زندگی‌ست.
