به نام خداوند بخشندهی مهربان
خدای من اگر توشهی من در راه حرکت به سوی تو اندک باشد، گمان من نیکو است در توکّل بر تو، و اگر جرم من مرا از کیفرت ترسانده باشد، امیدواریام مرا به ایمنی از انتقامت آگاه نموده است، و اگر گناهم مرا در معرض کیفرت قرار داده باشد، اطمینان نیکویم مرا به پاداشت خبر داده است، و اگر بیخبری مرا به خواب برده است از آماده شدن برای دیدارت، معرفت به بزرگواری و نعمتهایت، مرا بیدار نموده، و اگر بیگانگی و وحشت ایجاد کرده است میان من و تو زیادهرویام در نافرمانی و سرکشی، مأنوس نموده مرا مژدهی بخشایش و خوشنودی.
از تو میخواهم به پرتوهای شکوهت و به انوار پاکت، و متوسل میشوم نزد تو به مهربانیهای رحمتت و الطاف نیکویت، که گمانم را محقق سازی به آنچه امیدوارم از بزرگواری فراوانت و بخشش زیبایت، در تقرّب به تو و منزلت یافتن نزد تو، و بهره بردن از نگاه کردن به لطفت، و اینک من خود را در معرض نسیم رحمتت و مهربانیات قرار دادهام، و سود میجویم از باران بخشش و الطافت، فرارکنندهام از خشمت به سوی خوشنودیات، گریختهام از تو، به سوی تو، امیدوارم به بهترین آنچه نزد اوست، اعتماد کنندهام بر بخششهایت، نیازمند به توجّهت و مراعاتت.
خدای من، آنچه را از فضل خود آغاز نمودهای کامل گردان، و آنچه را از حرکت بخشیدهایم، باز پس مگیر، و آنچه را به بردباریات بر من پوشاندهای آشکار مکن، و آنچه را دانستهای از زشتکاریام بیامرز.
خدای من، تو را نزد خودت شفیع گرفته و به تو از تو پناه آوردهام، به سوی تو آمدهام طمع کرده در احسانت، مشتاق به منت گذاشتنت، جویندهی باران فراوان لطفت، طلب کنندهی بارش ابرهای فضلت، جویندهی خرسندیت، قصد کنندهی پیشگاهت، واردشوندهی به آبشخور عطایت، خواهان خبرهای نیکو از درگاهت، رویآورندهی به حضرت جمالت، خواهان دیدارت، کوبنده بر در خانهات، تواضع کننده در برابر عظمت و شکوهت، پس با من عمل کن آنچه را که شایسته هستی از مغفرت و رحمت، و با من مکن آنچه را من شایستهی آنم از عذاب و انتقام، به رحمتت ای مهربانترین مهربانان.