پاکی تو، که چه تنگ است راهها بر آنکه تو راهنمایش نباشی! و چه آشکار است حق، نزد آنکه تو او را به راهش رهنمون گشتهای.
خدای من، ما را به راههای رسیدن بهسوی خودت راهبر باش، و ما را روانه ساز در نزدیکترین راهها برای وارد شدن بر تو، نزدیک ساز برای ما دور را، و آسان کن بر ما مشکل سخت را، و ما را ملحق ساز به بندگانت که در شتافتن به سوی تو میشتابند، و درِ خانهات را به طور دائم میزنند، و تو را در شب و روز میپرستند، در حالی که آنان از هیبت تو در هراس هستند. آنان که پاکیزه و باصفا ساختی برایشان عیش و نوششان را، و آنان را به خواستهها رساندی، و خواستههایشان را برایشان مهیّا فرمودی، و از فضلت، آرزوها را برایشان برآورده نمودی، و پر ساختی برای آنان درونهایشان را از محبتت، و سیرابشان کردی از نوشیدنی صافت، پس بهوسیلهی تو به گوارای مناجاتت رسیدند، و از تو بالاترین اهدافشان را بهدست آوردند، پس ای آنکه او بر آنان که به سویش روی آوردهاند روی آورنده است، و به احسان بر آنان فضل و عنایتکننده است، و نسبت به غافلان از یادش رحیم و مهربان، و درکشاندن آنان به در خانهاش دوستی و عطوفت دارنده است. از تو میخواهم که مرا از بهرهمندترین آنان در قسمت، قرار دهی، و از بالاترین آنان نزد تو در جایگاه، و بیشترین آنان در سهم داشتن از دوستیات، و برترین آنان از نظر نصیب در معرفتت، زیرا که همّتم تنها به سوی تو منقطع گشت، و به سوی تو متوجه شد رغبتم، که تو خواستهام هستی و نه غیر تو، و شبزندهداری و بیخوابیام برای توست نه برای غیر تو، و دیدار تو روشنی چشم من است، و رسیدن به تو آرزوی جانم میباشد، و اشتیاق من به سوی تو است، و در محبّت توست شیداییام، و در جهت تمایل توست اشتیاقم، و خشنودی تو نیاز من میباشد، و دیدار تو حاجت من و مجاورت تو خواستهی من و تقرّب به تو، نهایت مطلوب من میباشد، و در مناجات توست آسودگی و آسایش من، و نزد توست درمان درد من، و شفای حرارت تشنگی من، و آرام شدن سوزش درونم، و برطرف شدن اندوهم.
پس باش انیس من در وحشتم، و بخشندهی گناهم و آمرزندهی لغزشم، و پذیرندهی توبهام، و اجابتکنندهی دعوتم، و عهدهدار نگهداریام، و بینیاز کنندهی فقر و حاجتم، و قطع مکن رابطهام را از خودت، و دورم مساز از خود، ای نعمت من و بهشت من، و ای دنیا و آخرتم، ای مهربانترین مهربانان.